Interakcje leku
Dipperam HCT 10 mg + 160 mg + 12,5 mg

Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Dipperam HCT

W przypadku produktu leczniczego Dipperam HCT, zawierającego trzy substancje czynne (amlodypinę, walsartan i hydrochlorotiazyd), nie przeprowadzono formalnych badań interakcji z innymi produktami leczniczymi. Prezentowane informacje opierają się na znanych interakcjach poszczególnych substancji czynnych z innymi lekami. Należy zwrócić szczególną uwagę na możliwość zwiększenia działania hipotensyjnego przy jednoczesnym stosowaniu Dipperam HCT z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi.¹

Interakcje amlodypiny

Inhibitory CYP3A4 (m.in. ketokonazol, itrakonazol, rytonawir) mogą znacząco zwiększać ekspozycję na amlodypinę. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów w podeszłym wieku, gdzie może być konieczna modyfikacja dawki i ściślejsza kontrola kliniczna.²

Induktory CYP3A4 (np. karbamazepina, fenobarbital, fenytoina, fosfenytoina, prymidon, ryfampicyna, ziele dziurawca) mogą zmieniać stężenie amlodypiny w osoczu. Zaleca się monitorowanie ciśnienia krwi i rozważenie dostosowania dawki zarówno podczas stosowania, jak i po zakończeniu terapii induktorem CYP3A4.³

Symwastatyna – jednoczesne stosowanie amlodypiny w dawce 10 mg i symwastatyny 80 mg zwiększa ekspozycję na symwastatynę o 77%. U pacjentów przyjmujących amlodypinę dawkę symwastatyny należy ograniczyć do 20 mg na dobę.⁴

Dantrolen podawany w infuzji – u zwierząt zaobserwowano hiperkaliemię, migotanie komór i zapaść krążeniową przy jednoczesnym stosowaniu werapamilu i dantrolenu. Zaleca się unikanie podawania antagonistów wapnia (w tym amlodypiny) pacjentom podatnym na hipertermię złośliwą oraz w leczeniu tego stanu.⁵

Interakcje walsartanu

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym selektywne inhibitory COX-2, kwas acetylosalicylowy w dużych dawkach i nieselektywne NLPZ, mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe antagonistów angiotensyny II oraz hydrochlorotiazydu. Jednoczesne stosowanie NLPZ z produktem Dipperam HCT może prowadzić do pogorszenia czynności nerek i wzrostu stężenia potasu w surowicy. Zaleca się monitorowanie czynności nerek na początku leczenia oraz odpowiednie nawodnienie pacjenta.⁶

Inhibitory białek transportowych – badania in vitro wykazały, że walsartan jest substratem wątrobowego białka wychwytującego OATP1B1 oraz białka wypierającego MRP2. Jednoczesne stosowanie inhibitorów transportu (takich jak ryfampicyna, cyklosporyna) lub białek wypierających (rytonawir) może zwiększać systemową ekspozycję na walsartan.⁷

Interakcje hydrochlorotiazydu (HCT)

Alkohol, barbiturany i leki narkotyczne mogą nasilać niedociśnienie ortostatyczne przy jednoczesnym stosowaniu z tiazydowymi lekami moczopędnymi.⁸

Amantadyna – tiazydowe leki moczopędne mogą zwiększać ryzyko działań niepożądanych amantadyny.⁹

Leki przeciwcholinergiczne (np. atropina, biperyden) mogą zwiększać biodostępność leków tiazydowych poprzez zmniejszenie motoryki przewodu pokarmowego i opóźnienie opróżniania żołądka. Z kolei leki prokinetyczne (np. cyzapryd) mogą zmniejszać biodostępność leków tiazydowych.¹⁰

Leki przeciwcukrzycowe (insulina i doustne leki przeciwcukrzycowe) – tiazydowe leki moczopędne mogą zmieniać tolerancję glukozy, co może wymagać dostosowania dawki leków przeciwcukrzycowych.¹¹

Metformina – należy stosować ostrożnie ze względu na ryzyko kwasicy mleczanowej związanej z potencjalną niewydolnością nerek spowodowaną hydrochlorotiazydem.¹²

Beta-adrenolityki i diazoksyd – jednoczesne stosowanie tiazydowych leków moczopędnych z beta-adrenolitykami może zwiększać ryzyko hiperglikemii. Hydrochlorotiazyd może również nasilać działanie diazoksydu zwiększające stężenie glukozy we krwi.¹³

Cyklosporyna – jednoczesne stosowanie może zwiększać ryzyko hiperurykemii i powikłań takich jak dna moczanowa.¹⁴

Leki cytotoksyczne (np. cyklofosfamid, metotreksat) – tiazydowe leki moczopędne mogą zmniejszać wydalanie nerkowe leków cytotoksycznych, zwiększając ich działanie mielosupresyjne.¹⁵

Glikozydy naparstnicy – hipokaliemia i hipomagnezemia wywoływane przez tiazydowe leki moczopędne mogą sprzyjać zaburzeniom rytmu serca wywołanym przez te leki.¹⁶

Jodowe środki kontrastujące – u pacjentów odwodnionych wskutek stosowania leków moczopędnych, podanie dużych dawek jodowych środków kontrastujących wiąże się ze zwiększonym ryzykiem ostrej niewydolności nerek. Przed zastosowaniem takich środków zaleca się właściwe nawodnienie pacjenta.¹⁷

Żywice jonowymienne (kolestyramina, kolestypol) zmniejszają wchłanianie tiazydowych leków moczopędnych, co może skutkować niedostatecznym działaniem terapeutycznym. Aby zminimalizować tę interakcję, należy podawać hydrochlorotiazyd co najmniej 4 godziny przed lub 4-6 godzin po przyjęciu żywicy.¹⁸

Produkty lecznicze wpływające na stężenie potasu – działanie hydrochlorotiazydu zmniejszające stężenie potasu w surowicy może być nasilone przez jednoczesne stosowanie kaliuretycznych leków moczopędnych, kortykosteroidów, leków przeczyszczających, ACTH, amfoterycyny, karbenoksolonu, penicyliny G, pochodnych kwasu salicylowego lub leków przeciwarytmicznych. W takich przypadkach zaleca się monitorowanie stężenia potasu.¹⁹

Produkty lecznicze wpływające na stężenie sodu – leki przeciwdepresyjne, przeciwpsychotyczne, przeciwpadaczkowe mogą nasilać działanie leków moczopędnych zmniejszające stężenie sodu. Należy zachować ostrożność przy długotrwałym stosowaniu takich preparatów.²⁰

Leki mogące wywołać zaburzenia rytmu typu torsades de pointes – ze względu na ryzyko hipokaliemii, hydrochlorotiazyd należy stosować ostrożnie z lekami mogącymi powodować tego typu zaburzenia, szczególnie z lekami przeciwarytmicznymi klasy Ia i III oraz niektórymi lekami przeciwpsychotycznymi.²¹

Leki stosowane w leczeniu dny moczanowej – hydrochlorotiazyd może zwiększać stężenie kwasu moczowego w surowicy, co może wymagać modyfikacji dawki leków urykozurycznych (probenecyd, sulfinpirazon). Może być konieczne zwiększenie dawki tych leków. Jednoczesne stosowanie tiazydowych leków moczopędnych może zwiększać częstość reakcji nadwrażliwości na allopurynol.²²

Metylodopa – istnieją pojedyncze doniesienia o wystąpieniu niedokrwistości hemolitycznej przy jednoczesnym stosowaniu hydrochlorotiazydu i metylodopy.²³

Niedepolaryzujące leki zwiotczające mięśnie szkieletowe (np. tubokuraryna) – tiazydowe leki moczopędne nasilają działanie pochodnych kuraryny.²⁴

Inne leki przeciwnadciśnieniowe – tiazydowe leki moczopędne zwiększają działanie hipotensyjne innych leków przeciwnadciśnieniowych (guanetydyna, metylodopa, beta-adrenolityki, leki rozszerzające naczynia, antagoniści wapnia, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny oraz bezpośrednie inhibitory reniny).²⁵

Aminy presyjne (np. noradrenalina, adrenalina) – hydrochlorotiazyd może osłabiać odpowiedź organizmu na aminy presyjne, choć znaczenie kliniczne tego działania pozostaje niepewne.²⁶

Witamina D i sole wapnia – jednoczesne stosowanie tiazydowych leków moczopędnych z witaminą D lub solami wapnia może nasilić wzrost stężenia wapnia w surowicy. U pacjentów ze skłonnością do hiperkalcemii (np. z nadczynnością przytarczyc, nowotworem złośliwym lub zaburzeniami związanymi z witaminą D) jednoczesne stosowanie leków moczopędnych pochodnych tiazydów może prowadzić do hiperkalcemii wskutek zwiększonego wchłaniania zwrotnego wapnia w kanalikach nerkowych.²⁷

Podwójna blokada układu RAA

Jednoczesne stosowanie leków z grupy ARB (takich jak walsartan), inhibitorów ACE lub aliskirenu powoduje podwójną blokadę układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA). Wiąże się to z częstszym występowaniem działań niepożądanych, takich jak niedociśnienie tętnicze, hiperkaliemia i osłabiona czynność nerek (w tym ostra niewydolność nerek) w porównaniu do stosowania pojedynczego leku wpływającego na układ RAA.²⁸

Interakcje produktu Dipperam HCT z alkoholem

Spożywanie alkoholu podczas terapii produktem Dipperam HCT może prowadzić do poważnych interakcji, głównie za sprawą składnika hydrochlorotiazydowego. Alkohol etylowy, podobnie jak barbiturany i leki narkotyczne, zwiększa ryzyko wystąpienia niedociśnienia ortostatycznego u pacjentów leczonych tiazydowymi lekami moczopędnymi.²⁹

Mechanizm tej interakcji polega na sumowaniu się działania rozszerzającego naczynia krwionośne alkoholu oraz efektu hipotensyjnego wywoływanego przez preparat Dipperam HCT. Szczególnie niebezpieczne jest nagłe przyjęcie większej ilości alkoholu, co może skutkować gwałtownym spadkiem ciśnienia tętniczego, zawrotami głowy, omdleniami oraz zwiększonym ryzykiem upadków i urazów.

Regularne spożywanie alkoholu podczas stosowania produktu Dipperam HCT może również osłabiać skuteczność terapii przeciwnadciśnieniowej. Z tego względu zaleca się całkowitą abstynencję alkoholową lub co najmniej znaczne ograniczenie spożycia alkoholu w trakcie leczenia tym preparatem.

Tabela interakcji produktu Dipperam HCT