Właściwości farmakokinetyczne
Bimatoprost Indoco 0,1 mg/ml

Właściwości farmakokinetyczne bimatoprostu

Bimatoprost jest składnikiem aktywnym leku Bimatoprost Indoco (0,1 mg/ml, krople do oczu, roztwór), który stosowany jest miejscowo w postaci kropli do oczu. Każda kropla zawiera 0,002 mg substancji czynnej, a butelka zawiera około 123 kropli roztworu. Farmakokinetyka bimatoprostu obejmuje kompleksowe procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji, które zostały szczegółowo przebadane w kontekście stosowania okulistycznego.¹

Wchłanianie

Przenikanie bimatoprostu do struktur oka zostało potwierdzone w badaniach in vitro, które wykazały dobrą penetrację przez rogówkę i twardówkę oka ludzkiego. Po aplikacji do oka, bimatoprost charakteryzuje się bardzo niską ekspozycją ogólnoustrojową u osób dorosłych, bez kumulacji w czasie stosowania. Badania farmakokinetyczne wykazały, że po podaniu jednej kropli bimatoprostu w stężeniu 0,3 mg/ml do obu oczu raz dziennie przez dwa tygodnie, stężenie we krwi osiąga wartość szczytową (Cmax) w ciągu 10 minut od aplikacji. Poziom leku szybko obniża się i spada poniżej progu wykrywalności (0,025 ng/ml) już po 1,5 godziny od podania.²

Istotne jest, że średnie wartości stężenia maksymalnego (Cmax) i pola pod krzywą stężenia leku w funkcji czasu (AUC0-24h) pozostawały na podobnym poziomie zarówno w 7. jak i 14. dniu badania, osiągając odpowiednio około 0,08 ng/ml i 0,09 ng•h/ml. Świadczy to o osiągnięciu stałego stężenia bimatoprostu już w pierwszym tygodniu regularnego stosowania leku do oka.³

Dystrybucja

Po przedostaniu się do krążenia ogólnego, dystrybucja bimatoprostu w tkankach jest umiarkowana. Ogólnoustrojowa objętość dystrybucji leku w stanie równowagi u ludzi wynosi 0,67 l/kg. W krwi ludzkiej bimatoprost występuje głównie w osoczu, gdzie wiąże się z białkami osocza w około 88%. Ta stosunkowo wysoka wartość wiązania z białkami może wpływać na biodostępność i aktywność leku w organizmie.⁴

Metabolizm

Po podaniu miejscowym do oka i przedostaniu się do krążenia ogólnoustrojowego, bimatoprost jest głównym związkiem krążącym we krwi, przed poddaniem procesowi metabolizmu. Metabolizm bimatoprostu obejmuje kilka ścieżek przemian biochemicznych, w tym:

• Oksydację – proces utleniania cząsteczki
• N-deetylację – usunięcie grupy etylowej z atomu azotu
• Sprzęganie z kwasem glukuronowym – tworzenie metabolitów glukuronidowych

W wyniku tych procesów powstają różnorodne metabolity bimatoprostu, które następnie podlegają dalszej eliminacji.⁵

Eliminacja

Eliminacja bimatoprostu z organizmu zachodzi przede wszystkim poprzez przesączanie nerkowe. Z badań przeprowadzonych na zdrowych ochotnikach wynika, że po podaniu dożylnym około 67% dawki jest wydalane z moczem, natomiast 25% dawki wydalane jest z kałem. Okres półtrwania bimatoprostu w fazie eliminacji po podaniu dożylnym wynosi około 45 minut. Całkowity klirens krwi, określający szybkość usuwania leku z organizmu, wynosi 1,5 l/h/kg masy ciała.⁶

Farmakokinetyka u pacjentów w podeszłym wieku

Badania farmakokinetyczne wykazały różnice w ekspozycji ogólnoustrojowej na bimatoprost w zależności od wieku pacjentów. Po podaniu bimatoprostu w stężeniu 0,3 mg/ml w postaci kropli do oczu dwa razy na dobę, średnia wartość AUC0-24godz u osób w podeszłym wieku (65 lat i starszych) wynosiła 0,0634 ng•h/ml, co było istotnie wyższe niż wartość 0,0218 ng•h/ml obserwowana u zdrowych, młodszych dorosłych.⁷

Pomimo tych różnic, wynik ten nie ma istotnego znaczenia klinicznego, ponieważ ekspozycja ogólnoustrojowa zarówno u pacjentów starszych, jak i młodszych pozostaje na bardzo niskim poziomie po miejscowym podaniu do oka. Co więcej, nie zaobserwowano akumulacji bimatoprostu we krwi w trakcie leczenia, a profil bezpieczeństwa był porównywalny w obu grupach wiekowych.⁸

Parametry farmakokinetyczne w ujęciu tabelarycznym