Właściwości farmakokinetyczne
Bespres 160 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Bespres 160 mg

Właściwości farmakokinetyczne walsartanu, substancji czynnej zawartej w tabletce powlekanej Bespres 160 mg, obejmują procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji, które zostały szczegółowo zbadane zarówno u osób zdrowych, jak i w specjalnych grupach pacjentów. Poniżej przedstawiono szczegółowe dane farmakokinetyczne, które są istotne z punktu widzenia stosowania tego leku w praktyce klinicznej.<sup data-drug="Bespres" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Walsartan wykazuje wielowykładniczą kinetykę procesu eliminacji (t1/2 α 1

Wchłanianie

Walsartan po podaniu doustnym w monoterapii osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 2-4 godzin. Średnia całkowita biodostępność tej substancji jest stosunkowo niska i wynosi zaledwie 23%. Interesującym aspektem farmakokinetyki walsartanu jest wpływ pokarmu na jego wchłanianie. Przyjmowanie leku wraz z posiłkiem zmniejsza dostępność walsartanu (mierzoną jako AUC) o około 40%, a maksymalne stężenie w osoczu ulega redukcji nawet o 50%. Co istotne, po upływie 8 godzin od podania leku, stężenia walsartanu w osoczu stają się podobne, niezależnie od tego, czy lek był przyjmowany na czczo, czy po posiłku. Warto podkreślić, że to zmniejszenie wartości AUC nie wiąże się z istotnym klinicznie osłabieniem efektu terapeutycznego, dlatego walsartan może być przyjmowany niezależnie od posiłków.²

Dystrybucja

Po podaniu dożylnym, objętość dystrybucji walsartanu w stanie stacjonarnym wynosi około 17 litrów. Wartość ta wskazuje, że substancja ta nie wykazuje rozległej dystrybucji do tkanek. Charakterystyczną cechą walsartanu jest jego wysokie powinowactwo do białek osocza – wiąże się z nimi w 94-97%, przy czym głównym nośnikiem są albuminy osocza. Te parametry dystrybucji mają istotne znaczenie dla działania terapeutycznego leku oraz potencjalnych interakcji z innymi substancjami.³

Metabolizm

Walsartan charakteryzuje się ograniczonym metabolizmem w organizmie. Tylko około 20% podanej dawki podlega biotransformacji do metabolitów. W osoczu zidentyfikowano pochodną hydroksylową walsartanu, jednak występuje ona w niewielkich stężeniach, stanowiących mniej niż 10% wartości AUC związku macierzystego. Co istotne z punktu widzenia farmakodynamiki, zidentyfikowany metabolit nie wykazuje aktywności farmakologicznej. Ograniczony metabolizm walsartanu zmniejsza ryzyko interakcji lekowych na poziomie enzymów metabolizujących.⁴

Eliminacja

Proces eliminacji walsartanu z organizmu charakteryzuje się złożoną kinetyką wielowykładniczą. Faza szybkiej eliminacji (t1/2 α) trwa krócej niż 1 godzinę, natomiast faza wolnej eliminacji (t1/2 β) wynosi około 9 godzin. Główną drogą eliminacji walsartanu jest wydalanie przez wątrobę, z kałem usuwane jest aż 83% dawki. Przez nerki i z moczem wydalane jest 13% dawki, głównie w postaci niezmienionej. Po podaniu dożylnym, klirens osoczowy walsartanu wynosi około 2 l/h, a klirens nerkowy to 0,62 l/h, co stanowi około 30% całkowitego klirensu. Okres półtrwania walsartanu w fazie eliminacji wynosi średnio 6 godzin.<sup data-drug="Bespres" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Walsartan wykazuje wielowykładniczą kinetykę procesu eliminacji (t1/2 α 5

Farmakokinetyka u pacjentów z niewydolnością serca

W przypadku pacjentów z niewydolnością serca, farmakokinetyka walsartanu wykazuje pewne specyficzne cechy. Średni czas potrzebny do osiągnięcia maksymalnego stężenia oraz okres półtrwania w fazie eliminacji są podobne do tych obserwowanych u zdrowych ochotników. Wartości AUC i Cmax walsartanu zwiększają się liniowo i proporcjonalnie do zwiększanej dawki w zakresie dawkowania stosowanym klinicznie (od 40 mg do 160 mg dwa razy na dobę). Współczynnik kumulacji leku w tej grupie pacjentów wynosi średnio około 1,7. Klirens walsartanu po podaniu doustnym u pacjentów z niewydolnością serca utrzymuje się na poziomie około 4,5 l/h. Co istotne, wiek pacjentów z niewydolnością serca nie wpływa na klirens walsartanu, co ułatwia dawkowanie leku w tej populacji chorych.⁶

Farmakokinetyka w specjalnych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku obserwuje się nieco zwiększoną ekspozycję ogólnoustrojową na walsartan w porównaniu z młodszymi osobami. Jednakże badania kliniczne nie wykazały, aby ta różnica miała jakiekolwiek istotne znaczenie kliniczne. Nie ma zatem potrzeby modyfikacji dawkowania u pacjentów w podeszłym wieku wyłącznie na podstawie wieku.⁷

Zaburzenia czynności nerek

Farmakokinetyka walsartanu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek wykazuje kilka istotnych cech. Ponieważ klirens nerkowy walsartanu stanowi tylko 30% całkowitego klirensu osoczowego, ogólnoustrojowa ekspozycja na walsartan nie wykazuje bezpośredniego związku z czynnością nerek. Z tego powodu nie ma konieczności modyfikacji dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, których klirens kreatyniny przekracza 10 ml/min. Należy jednak zachować ostrożność u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny poniżej 10 ml/min) oraz u osób poddawanych dializie, ponieważ brakuje danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania walsartanu w tych grupach. Dodatkowo, ze względu na wysokie wiązanie walsartanu z białkami osocza (94-97%), jest mało prawdopodobne, aby mógł on być skutecznie usuwany podczas dializy.^{10 ml/min). Nie ma danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania walsartanu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 8}

Zaburzenia czynności wątroby

Farmakokinetyka walsartanu u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby jest szczególnie istotna, ponieważ około 70% zaabsorbowanej dawki jest eliminowane z żółcią, głównie w postaci niezmienionej. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby obserwuje się dwukrotnie większą ekspozycję (AUC) na walsartan w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami. Co ciekawe, nie stwierdzono bezpośredniej zależności między stężeniem walsartanu w osoczu a stopniem zaburzenia czynności wątroby. Brak jest danych dotyczących stosowania walsartanu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, co ogranicza możliwość stosowania leku w tej grupie pacjentów.⁹

Dzieci i młodzież

Farmakokinetyka walsartanu została zbadana także u dzieci i młodzieży z nadciśnieniem tętniczym. W badaniu obejmującym 26 pacjentów pediatrycznych w wieku od 1 do 16 lat, którzy otrzymali pojedynczą dawkę zawiesiny walsartanu (średnio 0,9 do 2 mg/kg masy ciała, maksymalnie 80 mg), wykazano, że klirens walsartanu (l/h/kg) był porównywalny w całym badanym zakresie wieku. Co istotne, wartości klirensu u dzieci były podobne do tych obserwowanych u dorosłych pacjentów otrzymujących walsartan w tej samej postaci farmaceutycznej.¹⁰

W odniesieniu do dzieci i młodzieży z zaburzeniami czynności nerek, należy podkreślić, że nie przeprowadzono badań stosowania walsartanu u pacjentów pediatrycznych z klirensem kreatyniny poniżej 30 ml/min oraz u tych poddawanych dializoterapii. Z tego powodu nie zaleca się stosowania walsartanu w tej grupie pacjentów. Dla dzieci i młodzieży z klirensem kreatyniny powyżej 30 ml/min nie ma konieczności dostosowania dawki. Podczas leczenia walsartanem należy jednak ściśle monitorować czynność nerek oraz stężenie potasu w surowicy.<sup data-drug="Bespres" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Nie badano stosowania walsartanu u dzieci i młodzieży z klirensem kreatyniny 30 ml/min. Należy ściśle kontrolować czynność nerek oraz stężenie potasu w surowicy podczas leczenia walsartanem.”>11

Zestawienie głównych parametrów farmakokinetycznych walsartanu