Właściwości farmakokinetyczne leku Aramlessa

Produkt leczniczy Aramlessa zawiera dwie substancje czynne: peryndopryl (w postaci soli z argininą) oraz amlodypinę (w postaci bezylanu). Ważną informacją z punktu widzenia farmakokinetyki jest fakt, że szybkość i stopień wchłaniania obu składników podawanych w postaci preparatu złożonego nie różnią się istotnie od wartości obserwowanych przy podawaniu tych substancji w oddzielnych tabletkach.¹

Właściwości farmakokinetyczne peryndoprylu

Wchłanianie peryndoprylu

Peryndopryl charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym. Maksymalne stężenie we krwi osiąga stosunkowo szybko – w ciągu 1 godziny od przyjęcia. Okres półtrwania samego peryndoprylu jest krótki i wynosi zaledwie 1 godzinę.²

Istotnym aspektem farmakokinetyki peryndoprylu jest fakt, że substancja ta stanowi prekursor leku (prolek). Oznacza to, że dopiero po przekształceniu metabolicznym uzyskuje właściwości farmakologiczne. Około 27% podanej dawki peryndoprylu dociera do krążenia systemowego w postaci czynnego metabolitu – peryndoprylatu. Oprócz tego aktywnego metabolitu, w organizmie powstaje jeszcze 5 innych metabolitów peryndoprylu, które nie wykazują aktywności farmakologicznej. Maksymalne stężenie aktywnego peryndoprylatu w osoczu osiągane jest później niż związku macierzystego – po upływie 3-4 godzin od podania.³

Na biodostępność peryndoprylu wpływa obecność pokarmu w przewodzie pokarmowym. Spożycie posiłku zmniejsza przekształcanie peryndoprylu do czynnego peryndoprylatu, co obniża jego biodostępność. Z tego powodu zaleca się przyjmowanie preparatu Aramlessa rano, przed posiłkiem, w pojedynczej dawce dobowej. Farmakokinetyka peryndoprylu wykazuje liniową zależność pomiędzy zastosowaną dawką a osiąganym stężeniem w osoczu.⁴

Dystrybucja peryndoprylu

Objętość dystrybucji dla niezwiązanej frakcji peryndoprylatu wynosi około 0,2 l/kg. Stopień wiązania z białkami osocza jest stosunkowo niewielki i wynosi około 20%. Peryndoprylat wiąże się głównie z enzymem konwertującym angiotensynę, przy czym stopień wiązania zależy od stężenia substancji.⁵

Eliminacja peryndoprylu

Peryndoprylat jest wydalany głównie przez nerki. Niezwiązana frakcja peryndoprylatu charakteryzuje się końcowym okresem półtrwania wynoszącym około 17 godzin, co umożliwia osiągnięcie stanu stacjonarnego stężenia leku w ciągu 4 dni.⁶

Farmakokinetyka peryndoprylu w szczególnych grupach pacjentów

Proces wydalania peryndoprylatu ulega spowolnieniu u pacjentów w podeszłym wieku, a także u osób z niewydolnością serca lub niewydolnością nerek. W tych grupach pacjentów wskazane jest dokładne monitorowanie stanu klinicznego, w tym regularne oznaczanie stężenia kreatyniny i potasu w surowicy.⁷

U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, zwłaszcza z marskością, klirens peryndoprylu (związku macierzystego) ulega zmniejszeniu o około 50%. Jednak ilość powstającego aktywnego metabolitu (peryndoprylatu) nie zmniejsza się istotnie, co sprawia, że modyfikacja dawkowania u pacjentów z chorobami wątroby nie jest konieczna.⁸

Peryndoprylat jest usuwany podczas hemodializy z klirensem wynoszącym 70 ml/min.⁹

Właściwości farmakokinetyczne amlodypiny

Wchłanianie amlodypiny

Amlodypina po podaniu doustnym wykazuje dobrą absorpcję z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie we krwi osiąga nieco później niż peryndopryl – po upływie 6-12 godzin od zastosowania dawki terapeutycznej. Całkowita biodostępność amlodypiny kształtuje się na poziomie 64-80%. W przeciwieństwie do peryndoprylu, biodostępność amlodypiny nie ulega zmianie pod wpływem przyjmowania pokarmu.¹⁰

Dystrybucja amlodypiny

Objętość dystrybucji amlodypiny wynosi około 21 l/kg, co wskazuje na jej dobre przenikanie do tkanek. Badania in vitro wykazały, że prawie 97,5% krążącej we krwi amlodypiny wiąże się z białkami osocza, co stanowi istotną różnicę w porównaniu z peryndoprylem.¹¹

Metabolizm i eliminacja amlodypiny

Okres półtrwania amlodypiny w końcowej fazie eliminacji z osocza jest stosunkowo długi i wynosi około 35-50 godzin. Ta cecha farmakokinetyczna pozwala na stosowanie leku raz na dobę. Amlodypina podlega intensywnemu metabolizmowi w wątrobie, przy czym powstające metabolity są nieaktywne farmakologicznie. Wydalanie amlodypiny zachodzi głównie przez nerki: w moczu wykrywa się około 10% niezmienionej substancji macierzystej oraz około 60% metabolitów.¹²

Farmakokinetyka amlodypiny w szczególnych grupach pacjentów

U pacjentów w podeszłym wieku czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia amlodypiny w osoczu pozostaje podobny jak u osób młodszych. Jednakże obserwuje się zmniejszenie klirensu amlodypiny u seniorów, co prowadzi do zwiększenia wartości pola pod krzywą stężenia leku w czasie (AUC) oraz wydłużenia okresu półtrwania w fazie eliminacji.¹³

U pacjentów z zastoinową niewydolnością serca obserwuje się wydłużenie okresu półtrwania amlodypiny oraz zwiększenie pola pod krzywą stężenia leku w czasie. Zmiany te nasilają się wraz z wiekiem pacjenta.¹⁴

Dane kliniczne dotyczące farmakokinetyki amlodypiny u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby są ograniczone. Wiadomo jednak, że u pacjentów z niewydolnością wątroby dochodzi do zmniejszenia klirensu amlodypiny, co skutkuje wydłużeniem okresu półtrwania oraz zwiększeniem wartości AUC o około 40-60%. Fakt ten może wymagać dostosowania dawkowania.¹⁵

Porównanie właściwości farmakokinetycznych obu składników