pochodna sulfonamidu
Pochodne sulfonamidu to grupa leków przeciwbakteryjnych, które zawierają w swojej strukturze grupę sulfonamidową (SO₂NH₂). Działają one bakteriostatycznie poprzez hamowanie syntezy kwasu foliowego w komórkach bakteryjnych, konkurując z kwasem para-aminobenzoesowym (PABA) o enzym syntetazę dihydropteroidową.
Leki te wykazują szerokie spektrum działania przeciwko bakteriom Gram-dodatnim i Gram-ujemnym, w tym Streptococcus pneumoniae, Haemophilus influenzae, Escherichia coli i Chlamydia trachomatis. Stosowane są w leczeniu zakażeń układu moczowego, oddechowego, przewodu pokarmowego oraz w profilaktyce zakażeń u pacjentów z obniżoną odpornością.
Najczęściej stosowane w praktyce klinicznej pochodne sulfonamidu to sulfametoksazol (często w połączeniu z trimetoprimem jako ko-trimoksazol), sulfadiazyna i sulfasalazyna. Działania niepożądane obejmują reakcje nadwrażliwości (wysypka, zespół Stevensa-Johnsona), zaburzenia hematologiczne (agranulocytoza, niedokrwistość hemolityczna) oraz krystalurię przy niedostatecznym nawodnieniu pacjenta.
Istotnym klinicznie aspektem jest występowanie alergii krzyżowych między pochodnymi sulfonamidu a innymi lekami zawierającymi grupę sulfonamidową, takimi jak niektóre diuretyki (furosemid), doustne leki przeciwcukrzycowe (pochodne sulfonylomocznika) czy inhibitory anhydrazy węglanowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 160 mg + 12,5 mg
Lek Valsartan + hydrochlorothiazide Krka, zawierający 160 mg walsartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu, posiada liczne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Preparat jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na walsartan, hydrochlorotiazyd (pochodne sulfonamidów) oraz substancje pomocnicze, a także u kobiet w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko uszkodzenia płodu, w tym niedorozwoju nerek i zaburzeń rozwojowych. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (marskość żółciowa, cholestaza) oraz nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), a także u pacjentów z bezmoczem. Wskazane jest także unikanie stosowania u pacjentów z zaburzeniami elektrolitowymi, takimi jak oporna hipokaliemia, hiponatremia, hiperkalcemia oraz objawowa hiperurykemia, ze względu na ryzyko nasilenia tych stanów przez hydrochlorotiazyd.
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, bezmocz, cholestaza, cukrzyca, dna moczanowa, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia objawowa, hipokaliemia oporna na leczenie, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, klirens kreatyniny, lek moczopędny tiazydowy, marskość wątroby żółciowa, nadwrażliwość na substancje czynne, niedobór laktazy, niedociśnienie, nietolerancja galaktozy, pochodna sulfonamidu, trymestr ciąży, układ sercowo-naczyniowy, walsartan, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy