dupilumab
Dupilumab jest ludzkim monoklonalnym przeciwciałem skierowanym przeciwko podjednostce alfa receptora interleukiny-4 (IL-4Rα), które blokuje sygnalizację zarówno IL-4, jak i IL-13 – kluczowych cytokin zaangażowanych w reakcje zapalne typu 2. Lek ten został zatwierdzony do stosowania w leczeniu różnych chorób o podłożu zapalnym, takich jak atopowe zapalenie skóry, astma oskrzelowa o fenotypie eozynofilowym lub steroidozależnym, przewlekłe zapalenie zatok przynosowych z polipami nosa oraz eozynofilowe zapalenie przełyku.
Mechanizm działania dupilumab polega na hamowaniu szlaków sygnałowych związanych z IL-4 i IL-13, co prowadzi do zmniejszenia produkcji cytokin prozapalnych, chemokin i IgE, a także ograniczenia rekrutacji komórek zapalnych do tkanek. W badaniach klinicznych wykazano, że lek istotnie zmniejsza nasilenie objawów, poprawia jakość życia pacjentów oraz pozwala na redukcję dawek stosowanych glikokortykosteroidów.
Profil bezpieczeństwa dupilumabu jest korzystny w porównaniu do innych leków biologicznych. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi są reakcje w miejscu wstrzyknięcia, zapalenie spojówek (szczególnie u pacjentów z atopowym zapaleniem skóry) oraz eozynofilia. Lek podawany jest podskórnie, zazwyczaj co 2 tygodnie, co ułatwia samodzielne stosowanie przez pacjentów po odpowiednim przeszkoleniu.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekłe zapalenie zatok – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Przewlekłe zapalenie zatok przynosowych (CRS) jest schorzeniem o wieloczynnikowej etiologii, obejmującym czynniki infekcyjne, zapalne i strukturalne, dotykającym około 10% dorosłych w krajach rozwiniętych. Leczenie CRS wymaga wczesnej i agresywnej terapii medycznej, a w przypadkach opornych na leczenie zachowawcze, funkcjonalna endoskopowa chirurgia zatok (FESS) przynosi całkowitą lub umiarkowaną ulgę u 80-90% pacjentów. Kluczowymi predyktorami sukcesu operacyjnego są brak wcześniejszych zabiegów chirurgicznych oraz wysokie wyniki w skali SNOT-22, gdzie objawy takie jak katar nosa korelują z lepszą odpowiedzią na zabieg, natomiast smutek i kaszel z gorszą. Wartości statystyczne wskazują, że pacjenci poddawani pierwszej operacji mają 2,1 razy większą szansę na poprawę w skali RSDI (95% CI: 1,2-3,4; p=0,006) oraz 1,8 razy większą szansę na poprawę w skali CSS (95% CI: 1,1-3,1; p=0,020) w porównaniu do operacji rewizyjnej.
antybiotykoterapia, biomarker, CRSsNP, CRSwNP, dupilumab, endoskopowa chirurgia zatok, funkcjonalna endoskopowa chirurgia zatok, infekcja wewnątrzczaszkowa, jakość życia pacjenta, nerw węchowy, operacja rewizyjna, polip nosowy, powikłanie wewnątrzczaszkowe, przewlekłe zapalenie zatok, przewlekłe zapalenie zatok przynosowych, ropień mózgu, steryd, terapia biologiczna, zaostrzenie astmy, zapalenie opon mózgowych, zapalenie zatok