reumatyczny stan zapalny tkanek miękkich
Wskazanie

Reumatyczny stan zapalny tkanek miękkich to szerokie pojęcie obejmujące zapalenia struktur okołostawowych, takich jak ścięgna, więzadła, pochewki ścięgniste, kaletki maziowe czy mięśnie. Występuje zarówno w przebiegu chorób układowych tkanki łącznej (np. reumatoidalnego zapalenia stawów), jak i jako samodzielna jednostka chorobowa wywołana przeciążeniem, mikrourazami lub procesami zwyrodnieniowymi.

Najczęstszymi objawami są ból, obrzęk, ograniczenie ruchomości oraz miejscowe zaczerwienienie. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym, USG narządu ruchu oraz czasem badaniach laboratoryjnych w celu wykluczenia tła zapalnego. Dolegliwości mogą dotyczyć różnych lokalizacji – najczęściej barku (zespół bolesnego barku), łokcia (łokieć tenisisty/golfisty), nadgarstka (zespół cieśni nadgarstka), biodra (zapalenie krętarza) czy stopy (zapalenie powięzi podeszwowej).

W leczeniu stosuje się podejście wielokierunkowe. Z leków wykorzystuje się niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) jak Ibuprom, Nurofen, Diclac, Dicloberl, Dexak czy Ketonal. W cięższych przypadkach stosuje się glikokortykosteroidy (Diprophos, Depo-Medrol) podawane miejscowo. Z leków dodatkowych pomocne są miorelaksanty (Mydocalm, Sirdalud) oraz leki przeciwbólowe (Tramal, Poltram). W przypadku przewlekłych dolegliwości stosowane są leki modyfikujące przebieg choroby jak Arechin, Metotab czy Sulfasalazin EN.

Największą trudnością w leczeniu reumatycznego zapalenia tkanek miękkich jest tendencja do nawrotów i przewlekłego przebiegu. Pacjenci często nie stosują się do zaleceń dotyczących odpoczynku i modyfikacji aktywności fizycznej, co prowadzi do utrwalenia zmian. Dodatkowym wyzwaniem jest ograniczona skuteczność farmakoterapii przy długotrwałym stosowaniu NLPZ oraz ryzyko działań niepożądanych, szczególnie ze strony przewodu pokarmowego i nerek. Istotne jest więc kompleksowe podejście łączące farmakoterapię, fizjoterapię oraz edukację pacjenta w zakresie ergonomii i profilaktyki przeciążeń.