Leksykon wskazań

Wskazania, strona 89 z 169

• zespół bólowy kręgosłupa

  Zespół bólowy kręgosłupa to kompleks objawów charakteryzujących się bólem okolicy kręgosłupa, który może promieniować do kończyn i innych części ciała. Występuje najczęściej w odcinku lędźwiowo-krzyżowym (60-80% przypadków), szyjnym (20-30%) oraz piersiowym (10%). Ból może mieć charakter ostry lub przewlekły, a jego przyczyny są zróżnicowane – od zmian zwyrodnieniowych, przez przepukliny dysków międzykręgowych, po stany zapalne, urazy czy zmiany nowotworowe.

• zaćma starcza

  Zaćma starcza (cataracta senilis) to najczęstsza postać zaćmy, związana z procesem starzenia się organizmu. Charakteryzuje się postępującym zmętnieniem soczewki oka, co prowadzi do stopniowego pogorszenia ostrości widzenia. Początkowe objawy mogą obejmować zwiększoną wrażliwość na światło, trudności z widzeniem w nocy, widzenie z efektem „halo” wokół źródeł światła oraz stopniowe pogorszenie ostrości wzroku.

• ostre niedokrwienie mózgu

  Ostre niedokrwienie mózgu to stan nagłego zmniejszenia lub przerwania dopływu krwi do określonego obszaru mózgu, co prowadzi do niedotlenienia tkanki nerwowej i jej uszkodzenia. Jest to najczęstsza przyczyna udarów mózgu, stanowiących poważne zagrożenie życia i będących jedną z głównych przyczyn niepełnosprawności u dorosłych. Ostre niedokrwienie mózgu może być spowodowane zatorem (np. materiałem zakrzepowym), zakrzepem w naczyniach mózgowych lub znacznym zwężeniem tętnic doprowadzających krew do mózgu.

• stan po udarze

  Stan po udarze oznacza okres, w którym pacjent znajduje się po przebytym incydencie naczyniowym mózgu. Udar mózgu może być niedokrwienny (spowodowany zatorem lub zakrzepem) lub krwotoczny (wynikający z pęknięcia naczynia krwionośnego). W tym stanie pacjent wymaga kompleksowej opieki medycznej, rehabilitacji oraz profilaktyki wtórnej mającej na celu zapobieganie kolejnym incydentom naczyniowym.

• przewlekłe zaburzenia krążenia w naczyniówce oka

  Przewlekłe zaburzenia krążenia w naczyniówce oka to grupa schorzeń związanych z nieprawidłowym przepływem krwi w naczyniach błony naczyniowej (choroidea), która jest jedną z najbardziej unaczynionych tkanek organizmu. Zaburzenia te mogą prowadzić do niedokrwienia siatkówki, co skutkuje pogorszeniem widzenia, zaburzeniami widzenia barwnego oraz w zaawansowanych przypadkach nieodwracalną utratą wzroku.

• przewlekłe zaburzenia krążenia w siatkówce oka

  Przewlekłe zaburzenia krążenia w siatkówce oka to grupa schorzeń naczyniowych, które prowadzą do długotrwałego upośledzenia przepływu krwi w obrębie siatkówki. Stan ten może być następstwem takich chorób jak cukrzyca, nadciśnienie tętnicze, miażdżyca, a także chorób autoimmunologicznych czy zaburzeń hematologicznych. Klinicznie zaburzenia te objawiają się stopniowym pogorszeniem ostrości widzenia, zaburzeniami widzenia barwnego, mroczkami, a w zaawansowanych przypadkach utratą widzenia.

• zakrzepica naczyniówki oka

  Zakrzepica naczyniówki oka, znana również jako zakrzep żył siatkówki, to poważny stan okulistyczny, w którym dochodzi do zamknięcia przepływu krwi w naczyniach żylnych siatkówki. Rozróżniamy zakrzepicę żyły centralnej siatkówki (CRVO) oraz zakrzepicę gałęzi żyły siatkówki (BRVO). Stan ten prowadzi do nagłego, bezbolesnego pogorszenia ostrości widzenia i może wystąpić na tle chorób ogólnoustrojowych, takich jak nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, miażdżyca, zaburzenia krzepnięcia krwi czy choroby zapalne.

• niedrożność środkowej tętnicy siatkówki

  Niedrożność środkowej tętnicy siatkówki (CRAO – Central Retinal Artery Occlusion) jest stanem nagłym w okulistyce, charakteryzującym się nagłą, bezbolesną utratą widzenia w jednym oku. Powstaje na skutek zamknięcia głównego naczynia doprowadzającego krew do siatkówki, co prowadzi do niedokrwienia i potencjalnie nieodwracalnego uszkodzenia tkanki nerwowej oka. Najczęstszymi przyczynami CRAO są zatory tętnicze pochodzące z blaszek miażdżycowych w tętnicach szyjnych, zatory pochodzenia sercowego lub miejscowe zmiany zakrzepowe.

• niedrożność środkowej żyły siatkówki

  Niedrożność środkowej żyły siatkówki (CRVO – Central Retinal Vein Occlusion) to poważne schorzenie okulistyczne, charakteryzujące się zablokowaniem głównego odpływu krwi z siatkówki oka. Pojawia się najczęściej u osób po 50. roku życia, szczególnie u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, cukrzycą, miażdżycą, jaskrą czy zaburzeniami krzepnięcia. Typowe objawy to nagłe, bezbolesne pogorszenie ostrości widzenia w jednym oku, które może być łagodne lub bardzo nasilone, zależnie od stopnia niedrożności.

• starcze przytępienie słuchu pochodzenia naczyniowego

  Starcze przytępienie słuchu pochodzenia naczyniowego to postępujące upośledzenie słuchu występujące u osób starszych, spowodowane zaburzeniami krążenia w naczyniach zaopatrujących narząd słuchu. Proces ten związany jest z pogorszeniem ukrwienia ucha wewnętrznego, co prowadzi do niedotlenienia i degeneracji komórek słuchowych. Schorzenie to stanowi część szerszego problemu prezbioakuzji (starczego niedosłuchu), ale wyróżnia się specyficznym mechanizmem naczyniowym.

• starcze przytępienie słuchu spowodowane toksycznym wpływem leków

  Starcze przytępienie słuchu spowodowane toksycznym wpływem leków to zaburzenie słuchu, które występuje u osób starszych w wyniku działania ototoksycznego niektórych substancji leczniczych. To zjawisko często nakłada się na fizjologiczny proces presbyacusis (starczego niedosłuchu), potęgując problemy ze słuchem. Uszkodzenie to najczęściej dotyczy komórek słuchowych ucha wewnętrznego i może mieć charakter nieodwracalny.

• starcze przytępienie słuchu samoistne

  Starcze przytępienie słuchu samoistne, znane również jako presbyacusis, to postępujące, obustronne pogorszenie słuchu związane z procesem starzenia się organizmu. Schorzenie to dotyka około 30-40% osób powyżej 65. roku życia, a po 75. roku życia odsetek ten wzrasta nawet do 80%. Główną przyczyną jest degeneracja komórek słuchowych w ślimaku, włókien nerwu słuchowego oraz jąder słuchowych w pniu mózgu.

• starcze przytępienie słuchu w wyniku działania hałasu

  Starcze przytępienie słuchu w wyniku działania hałasu (presbyacusis) to postępujący, obustronny ubytek słuchu związany z wiekiem, który może być nasilony przez długotrwałą ekspozycję na hałas. Proces ten charakteryzuje się stopniowym pogorszeniem zdolności słyszenia, szczególnie w zakresie wysokich częstotliwości, co utrudnia rozumienie mowy, zwłaszcza w hałaśliwym otoczeniu.

• szumy uszne

  Szumy uszne (tinnitus) to subiektywne odczuwanie dźwięków w uszach lub głowie przy braku zewnętrznego źródła dźwięku. Pacjenci najczęściej opisują je jako dzwonienie, świsty, szumy, brzęczenie, pulsowanie lub syk. Szumy uszne mogą być jednostronne lub obustronne, stałe lub okresowe. Dotykają około 10-15% populacji, przy czym u 1-2% osób mają charakter uciążliwy, wpływający znacząco na jakość życia.

• stan po obustronnym usunięciu nadnerczy

  Stan po obustronnym usunięciu nadnerczy (adrenalektomii) to sytuacja kliniczna, w której pacjent ma chirurgicznie usunięte oba nadnercza. Adrenalektomia obustronna może być wykonywana w przypadku obustronnych guzów nadnerczy, chorób autoimmunologicznych lub jako element leczenia w niektórych nowotworach hormonalnie czynnych. Zabieg ten prowadzi do pierwotnej niedoczynności nadnerczy (choroby Addisona), gdyż organizm traci zdolność produkcji hormonów kory nadnerczy – glikokortykosteroidów (głównie kortyzolu) oraz mineralokortykosteroidów (głównie aldosteronu).

• ostre zapalenie tarczycy

  Ostre zapalenie tarczycy (thyroiditis acuta) to rzadka, ale poważna choroba zapalna gruczołu tarczowego, charakteryzująca się nagłym początkiem, silnym bólem i obrzękiem w okolicy szyi. Najczęściej jest spowodowane infekcją bakteryjną, szczególnie przez paciorkowce, gronkowce lub pałeczki Gram-ujemne, które dostają się do tarczycy drogą krwiopochodną lub przez bezpośrednie rozprzestrzenianie się zakażenia z sąsiednich struktur anatomicznych.

• ostra dna stawowa

  Ostra dna stawowa to zapalny stan chorobowy stawów spowodowany odkładaniem się kryształów moczanu sodu w tkankach stawowych, powstający w wyniku podwyższonego stężenia kwasu moczowego we krwi (hiperurykemia). Choroba charakteryzuje się nagłymi, bardzo bolesnymi atakami zapalenia stawów, najczęściej dotyczącymi palucha (podagra), ale może obejmować również stawy skokowe, kolanowe, nadgarstkowe i inne.

• ostre zapalenie kaletek maziowych

  Ostre zapalenie kaletek maziowych (bursitis acuta) to stan zapalny kaletek maziowych, które są wypełnionymi płynem workami zmniejszającymi tarcie między tkankami organizmu, najczęściej między ścięgnami a kośćmi. Zapalenie to może wystąpić na skutek urazu, przeciążenia, infekcji bakteryjnej lub w przebiegu chorób układowych (np. reumatoidalnego zapalenia stawów, dny moczanowej).

• podostre zapalenie kaletek maziowych

  Podostre zapalenie kaletek maziowych to stan zapalny dotyczący kaletek maziowych – niewielkich, wypełnionych płynem woreczków, które znajdują się w miejscach narażonych na tarcie lub ucisk. W przeciwieństwie do ostrego zapalenia, podostre zapalenie rozwija się stopniowo i charakteryzuje się umiarkowanym bólem, obrzękiem oraz ograniczeniem ruchomości zajętego stawu.

• gościec mięśniowo-ścięgnisty

  Gościec mięśniowo-ścięgnisty (reumatyzm pozastawowy) to grupa schorzeń układu mięśniowo-szkieletowego obejmująca zapalenia ścięgien, mięśni, kaletek maziowych oraz przyczepów ścięgnistych. Występuje najczęściej u osób w wieku 30-60 lat, często jako skutek przeciążeń, mikrourazów lub nadmiernego wysiłku fizycznego. Charakterystycznymi objawami są ból, obrzęk, ograniczenie ruchomości oraz bolesność uciskowa zajętych struktur.

• torbiel galaretowata pochewki ścięgnistej

  Torbiel galaretowata pochewki ścięgnistej, znana również jako ganglion, to łagodne, wypełnione płynem wybrzuszenie, które najczęściej występuje wokół ścięgien i stawów nadgarstka, choć może pojawić się również w okolicy stawów stopy, kolana, biodra lub barku. Torbiel rozwija się z tkanki łącznej otaczającej stawy lub pochewki ścięgniste, gromadząc w swoim wnętrzu galaretowatą substancję bogatą w kwas hialuronowy.

• ziarniak grzybiasty

  Ziarniak grzybiasty (mycosis fungoides) to najczęściej występujący typ chłoniaka skóry T-komórkowego (CTCL). Jest to nowotwór złośliwy wywodzący się z limfocytów T, który manifestuje się początkowo jako zmiany rumieniowe i złuszczające na skórze, często mylone z wypryskiem, łuszczycą lub zapaleniem skóry. Choroba ma przewlekły przebieg, a proces nowotworowy może trwać miesiące lub lata przed postawieniem właściwej diagnozy.

• przewlekłe zapalenie skóry

  Przewlekłe zapalenie skóry to długotrwały stan zapalny skóry charakteryzujący się uporczywym świądem, zaczerwienieniem, złuszczaniem naskórka i pogrubieniem skóry. Najczęstszymi postaciami przewlekłego zapalenia skóry są atopowe zapalenie skóry (AZS), łuszczyca, wyprysk kontaktowy oraz liszaj płaski. Przewlekłe zapalenie skóry występuje, gdy proces zapalny utrzymuje się powyżej 6-8 tygodni i ma tendencję do nawrotów.

• polipowatość nosa

  Polipowatość nosa to przewlekły stan zapalny błony śluzowej nosa i zatok, charakteryzujący się tworzeniem się łagodnych narośli (polipów) na błonie śluzowej jamy nosowej i zatok przynosowych. Polipy mają zazwyczaj konsystencję galaretowatą, są blade i bezbolesne, ale mogą powodować objawy takie jak niedrożność nosa, zaburzenia węchu, przewlekły wyciek z nosa oraz uczucie rozpierania w obrębie twarzy.

• polekowa alergia

  Polekowa alergia to niepożądana reakcja immunologiczna organizmu na zastosowany lek, która może objawiać się w różnorodny sposób – od łagodnych zmian skórnych do zagrażających życiu reakcji anafilaktycznych. Najczęściej występuje w przypadku antybiotyków (szczególnie beta-laktamowych), niesteroidowych leków przeciwzapalnych, leków przeciwdrgawkowych oraz środków kontrastowych. Reakcje alergiczne mogą pojawić się nawet po wielokrotnym stosowaniu danego leku bez wcześniejszych objawów uczulenia.

• ostry nieinfekcyjny obrzęk krtani

  Ostry nieinfekcyjny obrzęk krtani to stan nagłego pogrubienia tkanek krtani, niezwiązany z infekcją bakteryjną czy wirusową. Najczęściej jest wynikiem reakcji alergicznej, urazu, reakcji na ciało obce lub efektem ubocznym działania niektórych leków. Charakteryzuje się szybkim narastaniem objawów, które mogą obejmować chrypkę, świszczący oddech (stridor), trudności w przełykaniu oraz uczucie duszności. W ciężkich przypadkach może prowadzić do całkowitej niedrożności dróg oddechowych, co stanowi bezpośrednie zagrożenie życia.

• małopłytkowość samoistna

  Małopłytkowość samoistna (pierwotna małopłytkowość immunologiczna, ITP) to autoimmunologiczne schorzenie charakteryzujące się izolowanym obniżeniem liczby płytek krwi poniżej 100 000/μl przy braku innych przyczyn małopłytkowości. Choroba występuje zarówno u dzieci, jak i dorosłych, przy czym u dzieci ma zwykle przebieg ostry i samoograniczający się, a u dorosłych najczęściej przewlekły.

• odczyn poprzetoczeniowy

  Odczyn poprzetoczeniowy (reakcja potransfuzyjna) to niepożądana reakcja organizmu na przetoczenie składników krwi. Odczyny mogą mieć charakter immunologiczny (spowodowane reakcją antygen-przeciwciało) lub nieimmunologiczny (związane z zakażeniami, przeciążeniem objętościowym lub metabolicznym). Najczęściej występują w trakcie przetoczenia lub do 24 godzin po transfuzji.

• blizna

  Blizna to efekt naturalnego procesu gojenia się tkanek po urazie, operacji chirurgicznej lub chorobie skóry. Jest to trwała zmiana struktury skóry, która powstaje w wyniku zastąpienia uszkodzonych tkanek tkanką łączną włóknistą. Blizny mogą znacznie różnić się wyglądem – od płaskich, bladych linii po wypukłe, przerosłe formacje znane jako bliznowce (keloidy) lub blizny hipertroficzne.

• blizna powieki

  Blizna powieki to zmiana skórna powstała w wyniku uszkodzenia tkanek powieki, najczęściej spowodowana urazem mechanicznym, oparzeniem, infekcją lub jako powikłanie po zabiegu chirurgicznym. Blizny te mogą mieć różny charakter – od płaskich, ledwo widocznych zmian, po blizny przerostowe lub keloidowe, które nie tylko wpływają na estetykę, ale także mogą zaburzać prawidłowe funkcjonowanie powieki.

• blizna po czyraku

  Blizna po czyraku to pozostałość skórna po wygojonym czyraku – ostrym, bolesnym zakażeniu mieszka włosowego i otaczających tkanek, wywołanym najczęściej przez bakterie Staphylococcus aureus. Czyraki mogą pozostawiać blizny o różnej wielkości i charakterze, zależnie od głębokości i rozległości pierwotnego zakażenia oraz sposobu gojenia.

• blizna po owrzodzeniu

  Blizna po owrzodzeniu to efekt gojenia się owrzodzeń skóry lub błon śluzowych, które mogą być spowodowane różnymi czynnikami, takimi jak owrzodzenia troficzne w przebiegu niewydolności żylnej, owrzodzenia cukrzycowe, owrzodzenia żołądka i dwunastnicy, czy rany odleżynowe. Proces gojenia prowadzi do zastąpienia uszkodzonej tkanki tkanką łączną włóknistą, co skutkuje powstaniem blizny.

• blizna po trądziku

  Blizny potrądzikowe są częstym powikłaniem trądziku pospolitego, zwłaszcza w przypadku ciężkich postaci choroby lub niewłaściwego leczenia. Powstają one w wyniku uszkodzenia skóry właściwej podczas procesu zapalnego i nieprawidłowej regeneracji tkanki. Wyróżnia się kilka typów blizn: zanikowe (atroficzne), przerostowe (hipertroficzne) oraz keloidowe, z czego najczęściej występują blizny zanikowe.

• ropny stan zapalny skóry

  Ropny stan zapalny skóry, znany również jako ropne zapalenie skóry lub piodermia, jest ostrym zakażeniem bakteryjnym skóry charakteryzującym się obecnością ropy, zaczerwienienia, obrzęku i bólu. Najczęstszymi patogenami wywołującymi to schorzenie są bakterie Staphylococcus aureus oraz paciorkowce grupy A (Streptococcus pyogenes). Infekcje te mogą rozwinąć się w miejscach uszkodzenia ciągłości skóry, takich jak otarcia, skaleczenia, ukąszenia owadów czy w okolicach wyprzenia.

• zakażenie drobnoustrojami wrażliwymi na chlorochinaldol

  Zakażenie drobnoustrojami wrażliwymi na chlorochinaldol to stan infekcyjny skóry, błon śluzowych lub przewodu pokarmowego wywołany przez bakterie, grzyby lub pierwotniaki, które wykazują wrażliwość na działanie tego leku. Chlorochinaldol to substancja o działaniu przeciwbakteryjnym, przeciwgrzybiczym i przeciwpierwotniakowym, stosowana głównie miejscowo w dermatologii oraz doustnie w leczeniu zakażeń przewodu pokarmowego.

• ropna powierzchowna choroba skóry

  Ropna powierzchowna choroba skóry, nazywana również ropnym zapaleniem skóry, to grupa infekcji bakteryjnych obejmujących powierzchowne warstwy skóry. Do tej grupy zaliczamy m.in. liszajec zakaźny (impetigo), zapalenie mieszków włosowych (folliculitis), czyraki oraz ropnie. Najczęstszymi patogenami wywołującymi te schorzenia są Staphylococcus aureus oraz paciorkowce z grupy A (Streptococcus pyogenes).

• ropne powikłanie bakteryjne alergicznej choroby skóry

  Ropne powikłanie bakteryjne alergicznej choroby skóry to stan, w którym dochodzi do wtórnego zakażenia bakteryjnego na podłożu istniejącego schorzenia alergicznego skóry, takiego jak atopowe zapalenie skóry (AZS), wyprysk kontaktowy czy pokrzywka. Do zakażenia dochodzi najczęściej na skutek uszkodzenia bariery naskórkowej spowodowanej drapaniem i przewlekłym stanem zapalnym, co umożliwia wniknięcie bakterii, głównie Staphylococcus aureus, rzadziej paciorkowców.

• ropne powikłanie oparzenia

  Ropne powikłania oparzenia to poważne komplikacje, które mogą wystąpić w procesie gojenia ran oparzeniowych. Dochodzi do nich najczęściej w wyniku zakażenia bakteryjnego rany, co może prowadzić do miejscowego procesu ropnego, a w cięższych przypadkach do uogólnionej infekcji i sepsy. Powikłania te występują szczególnie często przy oparzeniach II i III stopnia, gdzie uszkodzenie skóry jest głębokie, a bariera ochronna organizmu znacząco naruszona.

• ropne powikłanie odmrożenia

  Ropne powikłanie odmrożenia to poważna komplikacja uszkodzenia tkanki spowodowanego działaniem niskiej temperatury. Gdy odmrożona tkanka ulega martwicy, tworzy się doskonałe środowisko dla rozwoju bakterii, co prowadzi do zakażenia i formowania się ropni. Najczęściej dotyka ono kończyn – palców rąk i stóp, uszu, nosa oraz policzków, czyli obszarów najbardziej narażonych na działanie mrozu.

• ropne powikłanie alergiczna choroba skóry

  Ropne powikłanie alergicznej choroby skóry to stan, w którym alergiczna reakcja skórna (taka jak atopowe zapalenie skóry, wyprysk kontaktowy czy pokrzywka) ulega wtórnemu zakażeniu bakteryjnemu, najczęściej gronkowcowemu lub paciorkowcowemu. Powikłania te objawiają się obecnością ropnych wykwitów, krost, nasilonym zaczerwienieniem, obrzękiem oraz często zwiększoną bolesnością zmian skórnych. Dodatkowo może wystąpić gorączka i powiększenie okolicznych węzłów chłonnych.

• zawroty głowy w zespole Meniere’a

  Zespół Meniere’a to przewlekłe schorzenie ucha wewnętrznego, charakteryzujące się epizodycznymi zawrotami głowy (vertigo), szumem usznym (tinnitus), uczuciem pełności w uchu oraz postępującą utratą słuchu. Zawroty głowy w tym zespole są zwykle nagłe, intensywne i mogą trwać od 20 minut do kilku godzin, często prowadząc do nudności i wymiotów. Typowym objawem jest uczucie wirowania otoczenia, które może być na tyle silne, że pacjent nie jest w stanie utrzymać równowagi.

• zawroty głowy w zapaleniu błędnika

  Zawroty głowy w zapaleniu błędnika (labiryntitis) to objawy spowodowane stanem zapalnym w obrębie ucha wewnętrznego, który zaburza funkcjonowanie narządu równowagi. Zapalenie błędnika najczęściej rozwija się na podłożu infekcji wirusowej, rzadziej bakteryjnej. Pacjenci doświadczają intensywnych zawrotów głowy o charakterze wirowym, którym często towarzyszą nudności, wymioty, zaburzenia równowagi oraz oczopląs. Objawy mogą utrzymywać się od kilku dni do kilku tygodni.

• premedykacja w chirurgii w celu uspokojenia pacjenta i zmniejszenia reakcji neurowegetatywnych

  Premedykacja w chirurgii w celu uspokojenia pacjenta i zmniejszenia reakcji neurowegetatywnych to ważny element przygotowania do zabiegu operacyjnego. Ma ona na celu zmniejszenie lęku przedoperacyjnego, zapewnienie sedacji, amnezji, analgezji oraz stabilizację układu autonomicznego. Premedykacja jest szczególnie istotna u pacjentów z wysokim poziomem lęku, zaburzeniami lękowymi w wywiadzie lub u osób poddawanych zabiegom obciążonym znacznym stresem.

• zwiotczenie mięśni

  Zwiotczenie mięśni (miastenia) to stan charakteryzujący się nieprawidłowym zmniejszeniem napięcia mięśniowego, który może mieć różnorodne przyczyny. Najczęściej występuje w przebiegu chorób neurologicznych, takich jak miastenia gravis (nużliwość mięśni), gdzie dochodzi do zaburzenia przewodnictwa nerwowo-mięśniowego na skutek działania przeciwciał przeciwko receptorom acetylocholinowym. Inne przyczyny obejmują: choroby nerwowo-mięśniowe, uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego, zaburzenia metaboliczne oraz działanie niektórych leków.

• drgawki wywołane elektrowstrząsami

  Drgawki wywołane elektrowstrząsami (ECS – electroconvulsive seizures) są kontrolowanymi napadami drgawkowymi, które występują podczas terapii elektrowstrząsowej (ECT – electroconvulsive therapy). ECT jest skuteczną metodą leczenia psychiatrycznego stosowaną głównie w przypadkach ciężkiej, lekoopornej depresji, niektórych postaciach zaburzeń afektywnych dwubiegunowych, katatonii oraz w schizofrenii, kiedy inne metody terapeutyczne nie przynoszą oczekiwanych rezultatów.

• drgawki wywołane przedawkowaniem niektórych produktów leczniczych

  Drgawki wywołane przedawkowaniem produktów leczniczych to stan nagłego zagrożenia zdrowia i życia, wymagający natychmiastowej interwencji medycznej. Napady drgawkowe mogą wystąpić w wyniku toksycznego działania wielu substancji, w tym leków przeciwdepresyjnych (szczególnie trójpierścieniowych), leków przeciwpsychotycznych, stymulantów (amfetamina, kokaina), izoniazyd, tramadol, bupropion oraz niektórych antybiotyków (chinolony, penicyliny w wysokich dawkach).

• zespół Raynauda

  Zespół Raynauda to zaburzenie charakteryzujące się epizodycznym skurczem naczyń krwionośnych, najczęściej w obrębie palców rąk i stóp, w odpowiedzi na zimno lub stres emocjonalny. Podczas ataku dochodzi do typowej triady objawów: zblednięcia, następnie zasinienia, a na końcu zaczerwienienia palców. Zespół występuje w dwóch postaciach: pierwotnej (choroba Raynauda), bez uchwytnej przyczyny, oraz wtórnej (objaw Raynauda), towarzyszącej innym chorobom, zwłaszcza układowym chorobom tkanki łącznej, takim jak twardzina układowa czy toczeń rumieniowaty układowy.

• kurcz mięśniowy

  Kurcz mięśniowy (spazm) to nagłe, mimowolne i bolesne skurcze mięśni, które mogą dotyczyć pojedynczych mięśni lub całych grup mięśniowych. Najczęściej występują w kończynach dolnych, szczególnie w łydkach, ale mogą pojawić się w dowolnej lokalizacji. Kurcze mięśniowe mogą być spowodowane wieloma czynnikami, w tym odwodnieniem, niedoborem elektrolitów (szczególnie potasu, magnezu i wapnia), nadmiernym wysiłkiem fizycznym, długotrwałym utrzymywaniem jednej pozycji czy też uciskiem nerwów.

• zaburzenie naczyniowe w obrębie ośrodkowego układu nerwowego

  Zaburzenia naczyniowe w obrębie ośrodkowego układu nerwowego obejmują szereg stanów chorobowych związanych z nieprawidłowym funkcjonowaniem naczyń krwionośnych zaopatrujących mózg i rdzeń kręgowy. Do najczęstszych należą udary mózgu (niedokrwienne i krwotoczne), przemijające ataki niedokrwienne (TIA), tętniaki naczyń mózgowych, malformacje tętniczo-żylne oraz choroby małych naczyń mózgowych.

• zaburzenie krążenia w układzie kręgowo-podstawnym

  Zaburzenia krążenia w układzie kręgowo-podstawnym dotyczą nieprawidłowości w przepływie krwi przez tętnice kręgowe i podstawną, które zaopatrują tylną część mózgu, w tym pień mózgu, móżdżek oraz płaty potyliczne. Te zaburzenia mogą wystąpić na skutek zmian miażdżycowych, ucisku naczyń w przebiegu zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa szyjnego, a także w przypadku anomalii rozwojowych naczyń.