zaćma starcza
Wskazanie

Zaćma starcza (cataracta senilis) to najczęstsza postać zaćmy, związana z procesem starzenia się organizmu. Charakteryzuje się postępującym zmętnieniem soczewki oka, co prowadzi do stopniowego pogorszenia ostrości widzenia. Początkowe objawy mogą obejmować zwiększoną wrażliwość na światło, trudności z widzeniem w nocy, widzenie z efektem „halo” wokół źródeł światła oraz stopniowe pogorszenie ostrości wzroku.

Leczenie zaćmy starczej jest wyłącznie operacyjne i polega na usunięciu zmętniałej soczewki oraz wszczepieniu sztucznej soczewki wewnątrzgałkowej. W Polsce zabieg ten jest powszechnie wykonywany w ramach świadczeń NFZ, a także w placówkach prywatnych. Przed zabiegiem pacjenci często stosują krople nawilżające i przeciwzapalne, takie jak Starazolin Hydrobalance czy Systane Ultra, które jednak nie leczą przyczyny schorzenia, a jedynie łagodzą objawy dyskomfortu.

Do największych trudności w leczeniu zaćmy starczej należy przede wszystkim dostęp do zabiegów (długie kolejki w ramach NFZ), współistnienie innych chorób oczu (np. jaskra, zwyrodnienie plamki żółtej), które mogą komplikować przebieg operacji i rokowanie, a także wybór odpowiedniego typu soczewki wewnątrzgałkowej. Wyzwaniem jest również właściwa kwalifikacja pacjentów z chorobami ogólnoustrojowymi (np. cukrzyca, nadciśnienie), które mogą wpływać na przebieg gojenia i wynik operacji.

W leczeniu pooperacyjnym stosuje się najczęściej krople zawierające antybiotyki (np. Floxal, Oftaquix) oraz steroidy przeciwzapalne (np. Dexamethason WZF, Todexon). W przypadku powikłań pooperacyjnych, takich jak wzrost ciśnienia wewnątrzgałkowego, mogą być zastosowane leki przeciwjaskrowe (np. Trusopt, Azopt). Właściwa opieka pooperacyjna ma kluczowe znaczenie dla końcowego efektu leczenia i satysfakcji pacjenta.