zawroty głowy w zespole Meniere’a
Wskazanie

Zespół Meniere’a to przewlekłe schorzenie ucha wewnętrznego, charakteryzujące się epizodycznymi zawrotami głowy (vertigo), szumem usznym (tinnitus), uczuciem pełności w uchu oraz postępującą utratą słuchu. Zawroty głowy w tym zespole są zwykle nagłe, intensywne i mogą trwać od 20 minut do kilku godzin, często prowadząc do nudności i wymiotów. Typowym objawem jest uczucie wirowania otoczenia, które może być na tyle silne, że pacjent nie jest w stanie utrzymać równowagi.

W leczeniu zawrotów głowy w zespole Meniere’a stosuje się leki o działaniu przeciwzawrotowym i hamującym reakcje wegetatywne. Najpopularniejsze preparaty dostępne w Polsce to: Betaserc (betahistyna), Serc (betahistyna), Vertix (betahistyna), Vestibo (betahistyna), Metivert (metylosiarczak pryzyny), Torecan (tietylperazyna), Neostigmina (neostygmina) czy Diphergan (prometazyna). W okresie ostrych napadów zawrotów głowy skuteczne są również leki z grupy benzodiazepin, takie jak Relanium (diazepam) czy Xanax (alprazolam).

Największą trudnością w leczeniu zawrotów głowy w zespole Meniere’a jest nieprzewidywalność ataków oraz ich nawracający charakter. Wielu pacjentów doświadcza znacznego pogorszenia jakości życia i ograniczenia codziennych aktywności z obawy przed nagłym atakiem. Leczenie farmakologiczne często przynosi tylko częściową ulgę, a skuteczność terapii może się zmniejszać wraz z postępem choroby. Wyzwaniem jest również opracowanie indywidualnego schematu leczenia, gdyż reakcja na poszczególne leki jest zróżnicowana u pacjentów.

W przypadkach opornych na leczenie zachowawcze rozważa się procedury zabiegowe, takie jak podanie gentamycyny do ucha środkowego (działanie ototoksyczne), zabieg dekompresji woreczka śródchłonki czy, w skrajnych przypadkach, zabiegi neurochirurgiczne (przecięcie nerwu przedsionkowego). Istotną rolę odgrywa również modyfikacja stylu życia, w tym ograniczenie spożycia soli, kofeiny, alkoholu oraz stresu, które mogą być czynnikami wyzwalającymi ataki.