mobilizacja komórek progenitorowych krwi obwodowej
Wskazanie

Mobilizacja komórek progenitorowych krwi obwodowej to proces zwiększania liczby macierzystych komórek hematopoetycznych (HSC) we krwi obwodowej, co umożliwia ich pozyskanie w celu późniejszego przeszczepienia. W warunkach fizjologicznych większość HSC znajduje się w szpiku kostnym, a ich obecność we krwi obwodowej jest niewielka. Mobilizacja stosowana jest głównie przed procedurą autologicznego lub allogenicznego przeszczepienia komórek macierzystych u pacjentów z chorobami hematologicznymi (szpiczak mnogi, chłoniaki, białaczki) lub guzami litymi.

Do mobilizacji komórek stosuje się przede wszystkim czynniki wzrostu kolonii granulocytów (G-CSF), takie jak filgrastym (Neupogen, Accofil, Zarzio, Nivestim), pegfilgrastym (Neulasta, Pelmeg, Ziextenzo) czy lenograstym (Granocyte). W przypadku niewystarczającej odpowiedzi na G-CSF stosuje się plerixafor (Mozobil), który jest antagonistą receptora chemokinowego CXCR4 i znacząco zwiększa skuteczność mobilizacji. Inne podejścia obejmują zastosowanie chemioterapii mobilizującej (najczęściej cyklofosfamid – Endoxan), często w połączeniu z G-CSF.

Procedura mobilizacji zazwyczaj trwa 4-5 dni w przypadku stosowania samego G-CSF lub dłużej, gdy wykorzystywana jest chemioterapia mobilizująca. Po osiągnięciu odpowiedniej liczby krążących komórek CD34+ we krwi obwodowej (zwykle powyżej 10-20 komórek/μl) przeprowadza się aferezę, czyli separację komórek macierzystych z krwi obwodowej pacjenta lub dawcy.

Główne trudności podczas mobilizacji to występowanie tzw. słabych mobilizatorów (poor mobilizers), czyli pacjentów, u których standardowe schematy nie dają satysfakcjonującej liczby komórek CD34+. Problem ten dotyczy około 10-30% pacjentów i jest częstszy u osób starszych, intensywnie leczonych wcześniej chemioterapią (zwłaszcza lekami alkilującymi lub analogami puryn), po radioterapii obejmującej kości czy z zaawansowaną chorobą. U takich pacjentów konieczne jest zastosowanie plerixaforu lub innych alternatywnych strategii mobilizacji. Inne wyzwania obejmują działania niepożądane G-CSF (bóle kostne, gorączka, leukocytoza) oraz powikłania po chemioterapii mobilizującej (neutropenia, infekcje).

Skuteczna mobilizacja jest kluczowym etapem warunkującym powodzenie całej procedury przeszczepienia komórek macierzystych, dlatego wybór optymalnej strategii mobilizacji powinien być dostosowany indywidualnie do każdego pacjenta, uwzględniając jego stan kliniczny, wcześniejsze leczenie oraz rodzaj choroby podstawowej.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl