leczenie oparzeń
Wskazanie

Leczenie oparzeń obejmuje kompleksową opiekę medyczną zależną od głębokości, rozległości oraz lokalizacji urazu. Oparzenia dzieli się na trzy stopnie: I stopień (uszkodzenie naskórka), II stopień (uszkodzenie naskórka i części skóry właściwej) oraz III stopień (uszkodzenie wszystkich warstw skóry i tkanek głębiej położonych). Wskazania do leczenia specjalistycznego obejmują oparzenia obejmujące powyżej 10% powierzchni ciała, oparzenia III stopnia, oparzenia okolic krytycznych (twarz, dłonie, stopy, krocze), oparzenia chemiczne, elektryczne oraz oparzenia u pacjentów z grupy ryzyka.

W leczeniu miejscowym oparzeń stosuje się preparaty przeciwbakteryjne, takie jak Sulfatiazol srebra (Argosulfan), Sulfadiazyna srebra (Dermazin), czy maść z neomycyną (Neomycyna). Do oczyszczania ran oparzeniowych wykorzystuje się roztwory antyseptyczne, np. Octenisept, Prontosan czy Microdacyn. W przypadku ran oparzeniowych stosuje się również opatrunki hydrokoloidowe (Granuflex), hydrożelowe (Aqua-Gel), silikonowe (Mepitel) oraz opatrunki ze srebrem jonowym (Atrauman Ag, Aquacel Ag).

W leczeniu ogólnoustrojowym oparzenia wymaga się przede wszystkim wyrównania zaburzeń wodno-elektrolitowych, często stosując płyny infuzyjne jak Ringer, 0,9% NaCl czy roztwory koloidowe. W terapii bólu wykorzystuje się preparaty przeciwbólowe (Paracetamol, Tramadol, Morfina), a w profilaktyce zakażeń – antybiotyki (Augmentin, Cipronex, Zinacef). U pacjentów z rozległymi oparzeniami konieczne może być zastosowanie żywienia pozajelitowego (np. Aminomel, Nutriflex).

Największe trudności w leczeniu oparzeń obejmują zapobieganie powikłaniom infekcyjnym, które są główną przyczyną zgonów u pacjentów oparzonych. Wyzwaniem jest również odpowiednie nawodnienie pacjenta i uniknięcie wstrząsu hipowolemicznego w pierwszej fazie po oparzeniu. Problematyczne jest także leczenie rozległych oparzeń wymagających przeszczepów skóry oraz długotrwała rehabilitacja zapobiegająca przykurczom i bliznom przerostowym. U pacjentów z oparzeniami ciężkimi trudności sprawia również leczenie zespołu ogólnoustrojowej reakcji zapalnej (SIRS) oraz zapobieganie niewydolności wielonarządowej. Istotnym aspektem jest także odpowiednie postępowanie przeciwbólowe, szczególnie podczas zmian opatrunków i zabiegów pielęgnacyjnych.