faza ostrego bólu głowy w przebiegu migreny z aurą
Wskazanie

Faza ostrego bólu głowy w przebiegu migreny z aurą to jedna z najbardziej dokuczliwych faz napadu migreny, która pojawia się po wystąpieniu objawów aury. Aura migrenowa zazwyczaj trwa od 5 do 60 minut i może objawiać się zaburzeniami widzenia (mroczki, błyski, linie zygzakowate), zaburzeniami czucia, mowy czy równowagi. Po ustąpieniu aury następuje faza ostrego bólu, charakteryzująca się silnym, pulsującym, jednostronnym bólem głowy, który nasila się przy wysiłku fizycznym i zwykle towarzyszy mu nadwrażliwość na światło, dźwięki oraz zapachy, a także nudności i wymioty.

W leczeniu ostrej fazy bólu migrenowego z aurą stosuje się kilka grup leków. Leczenie pierwszego rzutu obejmuje niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) takie jak Ibuprom, Nurofen, Metafen czy Ketonal. W przypadku nasilonych dolegliwości oraz przy braku odpowiedzi na NLPZ stosuje się tryptany – selektywne agonisty receptorów serotoninowych, które są obecnie najskuteczniejszymi lekami przerywającymi napad migreny. Na polskim rynku dostępne są: Sumamigren, Imigran, Maxalt RPD, Zolmiles, Eletriptan Mylan czy Naramig. Przy towarzyszących nudnościach i wymiotach pomocne mogą być leki przeciwwymiotne jak Metoclopramid, Diphergan czy Torecan.

Największą trudnością w leczeniu ostrej fazy migreny z aurą jest szybkie wdrożenie właściwego leczenia, najlepiej w ciągu 30 minut od początku bólu. Wyzwaniem pozostaje również fakt, że wchłanianie leków doustnych może być upośledzone z powodu spowolnionej perystaltyki przewodu pokarmowego w trakcie napadu migreny. Dodatkowo, u części pacjentów może rozwinąć się zjawisko polekowego bólu głowy przy zbyt częstym stosowaniu leków przeciwbólowych. Problematyczne jest także dostosowanie odpowiedniej dawki leku oraz wybór właściwej formy (doustna, donosowa, podskórna) dla konkretnego pacjenta, tak aby uzyskać optymalny efekt terapeutyczny przy minimalizacji działań niepożądanych.

Istotnym aspektem leczenia migreny z aurą jest także edukacja pacjenta dotycząca identyfikacji czynników wyzwalających napady oraz wdrożenie profilaktyki farmakologicznej u osób z częstymi napadami. W profilaktyce stosuje się leki przeciwpadaczkowe (Topiramat, Epiral), beta-blokery (Bisocard, Betaloc), antagonisty kanału wapniowego (Amlozek), a w ostatnich latach również przeciwciała monoklonalne przeciwko CGRP (Aimovig, Ajovy, Emgality).