erytrodermia złuszczająca
Wskazanie

Erytrodermia złuszczająca (erytrodermia eksfoliatywna) to ciężki, uogólniony stan zapalny skóry, charakteryzujący się zaczerwienieniem i złuszczaniem obejmującym ponad 90% powierzchni ciała. Stan ten może rozwinąć się jako zaostrzenie istniejących już chorób skóry (np. łuszczycy, atopowego zapalenia skóry, liszaja płaskiego) lub jako reakcja na leki, nowotwory układu krwiotwórczego czy infekcje.

Objawy erytrodermii złuszczającej obejmują intensywne zaczerwienienie skóry, jej obrzęk, złuszczanie, świąd oraz bolesność. Pacjenci często odczuwają ogólne osłabienie, dreszcze, gorączkę, a w zaawansowanych przypadkach mogą wystąpić zaburzenia termoregulacji, równowagi wodno-elektrolitowej oraz niewydolność krążeniowa. Ze względu na zaburzenie funkcji barierowej skóry, pacjenci są narażeni na wtórne infekcje bakteryjne.

W farmakoterapii erytrodermii złuszczającej stosuje się przede wszystkim glikokortykosteroidy ogólnoustrojowe (Encorton, Metypred, Dexaven) oraz cyklosporynę A (Cyclaid, Sandimmun Neoral). W przypadkach erytrodermii w przebiegu łuszczycy pomocne mogą być leki biologiczne (Humira, Cosentyx, Stelara) lub retinoidy (Neotigason). Niezbędna jest też terapia miejscowa z użyciem emolientów (Emolium, Physiogel, Cetaphil), maści sterydowych (Laticort, Cutivate) oraz antybiotyków miejscowych przy wtórnych infekcjach.

Największe trudności w leczeniu erytrodermii złuszczającej wynikają z jej ostrego przebiegu i potencjalnie zagrażających życiu powikłań. Pacjenci często wymagają hospitalizacji i intensywnego nadzoru. Wyzwaniem terapeutycznym jest też identyfikacja czynnika wywołującego, co jest kluczowe dla skutecznego leczenia. Dodatkowo, przewlekłe stosowanie glikokortykosteroidów niesie ryzyko poważnych działań niepożądanych, a leki immunosupresyjne zwiększają podatność na infekcje. Istotnym problemem są również nawroty choroby po odstawieniu leczenia oraz trudności w kontroli objawów w przypadkach opornych na standardową terapię.