agranulocytoza
Wskazanie

Agranulocytoza to stan medyczny charakteryzujący się drastycznym zmniejszeniem liczby granulocytów obojętnochłonnych (neutrofili) we krwi poniżej 500 komórek/μl. Jest to potencjalnie zagrażający życiu stan, który może prowadzić do ciężkich, często oportunistycznych infekcji. Agranulocytoza może być spowodowana reakcją polekową, chorobami autoimmunologicznymi, infekcjami wirusowymi lub zaburzeniami szpiku kostnego.

W leczeniu agranulocytozy kluczowe jest ustalenie i wyeliminowanie przyczyny, jeśli jest to możliwe. W przypadku reakcji polekowej należy natychmiast odstawić podejrzany lek. Stosuje się czynniki stymulujące tworzenie kolonii granulocytów (G-CSF), takie jak filgrastym (Neupogen, Zarzio, Accofil) czy pegfilgrastym (Neulasta, Pelmeg), które przyspieszają regenerację neutrofili. W Polsce dostępne są również leki immunosupresyjne, jak cyklosporyna (Sandimmun, Equoral) w przypadkach autoimmunologicznych.

Pacjenci z agranulocytozą wymagają intensywnej opieki medycznej, często w warunkach izolacji, aby zapobiec infekcjom. Stosuje się szerokowidmową antybiotykoterapię empiryczną, często złożoną z cefalosporyny trzeciej generacji (np. Ceftriaxon, Biotrakson) w połączeniu z aminoglikozydem (np. Gentamycyna, Gentamicin). W przypadku infekcji grzybiczych stosuje się leki przeciwgrzybicze (np. Fluconazol, Diflucan).

Największą trudnością w leczeniu agranulocytozy jest ryzyko ciężkich, zagrażających życiu infekcji w okresie, gdy liczba neutrofili jest skrajnie niska. Wyzwaniem jest również szybkie ustalenie przyczyny agranulocytozy, co może wymagać rozszerzonej diagnostyki. Leczenie komplikuje się w przypadkach opornych na standardową terapię, gdzie może być konieczne zastosowanie bardziej inwazyjnych metod, takich jak przeszczepienie szpiku kostnego. Dodatkowo, długotrwała terapia antybiotykami może prowadzić do rozwoju oporności bakterii, a leki immunosupresyjne zwiększają ryzyko innych infekcji.