eradykacja Helicobacter pylori u pacjenta z chorobą wrzodową żołądka
Wskazanie

Eradykacja Helicobacter pylori u pacjentów z chorobą wrzodową żołądka stanowi podstawę leczenia tej jednostki chorobowej. Helicobacter pylori to bakteria spiralna kolonizująca błonę śluzową żołądka, która odpowiada za rozwój przewlekłego zapalenia błony śluzowej żołądka, choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy, a w niektórych przypadkach może prowadzić do rozwoju raka żołądka. Wskazaniem do eradykacji H. pylori jest potwierdzone zakażenie u pacjentów z aktywną lub przebytą chorobą wrzodową żołądka.

W Polsce standardowym leczeniem pierwszego rzutu jest terapia potrójna składająca się z inhibitora pompy protonowej (IPP) oraz dwóch antybiotyków. Wśród stosowanych IPP znajdują się: Controloc, Nolpaza, Pantopraz (pantoprazol), Emanera, Nexium (ezomeprazol), Gasec, Ortanol (omeprazol), Lanzul (lanzoprazol). Antybiotyki najczęściej stosowane w schematach eradykacyjnych to amoksycylina (Amoksiklav, Augmentin), klarytromycyna (Klacid, Fromilid) oraz metronidazol (Metronidazol, Metronidazole Polpharma). W przypadku niepowodzenia terapii pierwszego rzutu, stosuje się schematy z dodatkiem bizmutu (De-Nol) lub lewofloksacyny (Levoxa, Tavanic).

Największym wyzwaniem w eradykacji H. pylori jest narastająca oporność bakterii na antybiotyki, szczególnie na klarytromycynę i metronidazol. Zjawisko to znacząco obniża skuteczność standardowych schematów leczenia. Dodatkowo, nieprzestrzeganie zaleceń przez pacjentów (niepełne przyjmowanie leków), działania niepożądane antybiotyków (biegunki, nudności, zaburzenia smaku) oraz trudności w uzyskaniu całkowitej eliminacji bakterii przy współistniejących schorzeniach (np. refluksie żołądkowo-przełykowym) stanowią istotne przeszkody w skutecznej terapii. Weryfikacja skuteczności eradykacji jest konieczna co najmniej 4 tygodnie po zakończeniu leczenia, za pomocą testu oddechowego, testu antygenowego kału lub biopsji żołądka.