Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Produkt leczniczy Valsartan + hydrochlorothiazide Krka (160 mg + 25 mg) zawiera dwie substancje czynne – walsartan oraz hydrochlorotiazyd, które mogą wchodzić w liczne interakcje z innymi lekami. Interakcje te mogą wynikać zarówno z właściwości farmakologicznych obu składników działających oddzielnie, jak i z ich połączonego działania.¹

Interakcje związane z jednoczesnym stosowaniem walsartanu i hydrochlorotiazydu

Niezalecane połączenia lekowe dla kombinacji walsartanu i hydrochlorotiazydu obejmują:

• Lit – podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE i tiazydów (w tym hydrochlorotiazydu) obserwowano przemijające zwiększenie stężenia litu w surowicy i nasilenie jego toksyczności. Z uwagi na brak doświadczeń z równoczesnym stosowaniem walsartanu i litu, takie skojarzenie nie jest zalecane. W przypadku konieczności zastosowania takiego połączenia, należy dokładnie monitorować stężenie litu we krwi.²

Połączenia wymagające szczególnej ostrożności dla kombinacji walsartanu i hydrochlorotiazydu:

• Inne leki przeciwnadciśnieniowe – skojarzenie walsartanu i hydrochlorotiazydu może potęgować działanie innych leków przeciwnadciśnieniowych, takich jak guanetydyna, metylodopa, leki rozszerzające naczynia krwionośne, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny (ARBs), leki beta-adrenolityczne, antagoniści kanałów wapniowych oraz inhibitory wychwytu zwrotnego dopaminy (DRIs).³
• Aminy presyjne (np. noradrenalina, adrenalina) – możliwe jest zmniejszenie odpowiedzi na aminy presyjne, jednak znaczenie kliniczne tego zjawiska jest niewystarczająco określone, by wykluczyć ich stosowanie.⁴
• Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) – w tym selektywne inhibitory COX-2, kwas acetylosalicylowy (>3 g/dobę) i nieselektywne NLPZ – jednoczesne stosowanie może osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe antagonistów angiotensyny II i hydrochlorotiazydu. Ponadto, takie połączenie może prowadzić do pogorszenia czynności nerek oraz zwiększenia stężenia potasu w surowicy. Na początku leczenia zaleca się kontrolę czynności nerek oraz odpowiednie nawodnienie pacjenta.⁵

Interakcje związane ze stosowaniem walsartanu

Dane z badań klinicznych wykazały, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) poprzez jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu wiąże się z większą częstością występowania działań niepożądanych, takich jak niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostra niewydolność nerek) w porównaniu z monoterapią lekami z grupy antagonistów układu RAA.⁶

Niezalecane połączenia lekowe z walsartanem:

• Diuretyki oszczędzające potas, preparaty uzupełniające potas, zamienniki soli kuchennej zawierające potas i inne substancje mogące zwiększać stężenie potasu – jeśli połączenie leków wpływających na stężenie potasu z walsartanem zostanie uznane za konieczne, zaleca się kontrolowanie stężenia potasu w osoczu.⁷

Interakcje związane z białkami transportującymi:

Dane z badań in vitro wskazują, że walsartan jest substratem transportera wychwytu wątrobowego OATP1B1/OATP1B3 i transportera wyrzutu wątrobowego MRP2. Jednoczesne stosowanie inhibitorów transportera wychwytu (np. ryfampicyny, cyklosporyny) lub transportera wyrzutu (np. rytonawiru) może zwiększać ogólnoustrojową ekspozycję na walsartan. Należy zachować odpowiednią ostrożność podczas rozpoczynania lub kończenia jednoczesnej terapii tymi lekami.⁸

Brak znaczących interakcji:

W badaniach dotyczących interakcji lekowych z walsartanem nie stwierdzono istotnych klinicznie interakcji z następującymi substancjami: cymetydyną, warfaryną, furosemidem, digoksyną, atenololem, indometacyną, hydrochlorotiazydem, amlodypiną i glibenklamidem. Warto jednak zaznaczyć, że digoksyna i indometacyna mogą wchodzić w interakcje z hydrochlorotiazydem, który jest drugą substancją czynną produktu Valsartan + hydrochlorothiazide Krka.⁹

Interakcje związane ze stosowaniem hydrochlorotiazydu

Połączenia wymagające szczególnej ostrożności:

• Leki wpływające na stężenie potasu w surowicy – jednoczesne stosowanie leków moczopędnych zwiększających wydalanie potasu, kortykosteroidów, środków przeczyszczających, ACTH, amfoterycyny, karbenoksolonu, penicyliny G, kwasu salicylowego i jego pochodnych może nasilać działanie hipokaliemiczne hydrochlorotiazydu. Podczas stosowania tych leków z produktem Valsartan + hydrochlorothiazide Krka zaleca się monitorowanie stężenia potasu w osoczu.¹⁰
• Leki mogące wywoływać częstoskurcz komorowy typu torsades de pointes – hydrochlorotiazyd należy podawać ostrożnie z lekami, które mogą wywoływać to poważne zaburzenie rytmu serca, szczególnie z lekami przeciwarytmicznymi klasy Ia i III oraz niektórymi lekami przeciwpsychotycznymi, ze względu na ryzyko hipokaliemii.¹¹
• Leki wpływające na stężenie sodu w surowicy – jednoczesne stosowanie leków przeciwdepresyjnych, przeciwpsychotycznych, przeciwpadaczkowych może nasilać hiponatremiczne działanie leków moczopędnych. Należy zachować ostrożność podczas długotrwałego stosowania tych kombinacji.¹²
• Glikozydy naparstnicy – hipokaliemia lub hipomagnezemia wywołana przez tiazydy może sprzyjać zaburzeniom rytmu serca spowodowanym stosowaniem glikozydów naparstnicy.¹³
• Sole wapnia i witamina D – podawanie diuretyków tiazydowych z witaminą D lub solami wapnia może nasilać wzrost stężenia wapnia w surowicy. Jednoczesne stosowanie tiazydowych leków moczopędnych z solami wapnia może powodować hiperkalcemię u pacjentów predysponowanych (np. w przypadku nadczynności przytarczyc, nowotworu złośliwego lub stanów zależnych od witaminy D).¹⁴
• Leki przeciwcukrzycowe (doustne i insulina) – tiazydy mogą zmieniać tolerancję glukozy, co może wymagać dostosowania dawkowania leków przeciwcukrzycowych. Metforminę należy stosować ostrożnie ze względu na ryzyko kwasicy mleczanowej związanej z możliwą niewydolnością nerek wywołaną przez hydrochlorotiazyd.¹⁵
• Leki beta-adrenolityczne i diazoksyd – jednoczesne stosowanie diuretyków tiazydowych z lekami beta-adrenolitycznymi może zwiększać ryzyko hiperglikemii. Hydrochlorotiazyd może również nasilać hiperglikemiczne działanie diazoksydu.¹⁶
• Leki stosowane w leczeniu dny moczanowej (probenecyd, sulfinpyrazon, allopurynol) – hydrochlorotiazyd może podwyższać stężenie kwasu moczowego w surowicy, co może wymagać zmiany dawkowania leków zwiększających wydalanie kwasu moczowego. Może być konieczne zwiększenie dawki probenecydu lub sulfinpyrazonu. Jednoczesne stosowanie tiazydów może zwiększać częstość reakcji nadwrażliwości na allopurynol.¹⁷
• Leki przeciwcholinergiczne i inne leki wpływające na motorykę przewodu pokarmowego – leki przeciwcholinergiczne (np. atropina, biperyden) mogą zwiększać biodostępność diuretyków tiazydowych poprzez spowolnienie perystaltyki przewodu pokarmowego i zmniejszenie szybkości opróżniania żołądka. Natomiast leki prokinetyczne (np. cyzapryd) mogą zmniejszać biodostępność tiazydów.¹⁸
• Amantadyna – tiazydy mogą zwiększać ryzyko działań niepożądanych amantadyny.¹⁹
• Żywice jonowymienne – kolestyramina i kolestypol zmniejszają wchłanianie tiazydów. Można to zminimalizować, stosując hydrochlorotiazyd co najmniej 4 godziny przed lub 4-6 godzin po podaniu żywicy.²⁰
• Leki cytotoksyczne – tiazydy mogą zmniejszać wydalanie leków cytotoksycznych (np. cyklofosfamid, metotreksat) przez nerki i nasilać ich działanie supresyjne na szpik kostny.²¹
• Niedepolaryzujące leki zwiotczające mięśnie szkieletowe (np. tubokuraryna) – tiazydy nasilają działanie tych środków.²²
• Cyklosporyna – jednoczesne leczenie cyklosporyną może zwiększać ryzyko hiperurykemii i powikłań podobnych do dny moczanowej.²³
• Metyldopa – zgłaszano pojedyncze przypadki niedokrwistości hemolitycznej u pacjentów leczonych jednocześnie metyldopą i hydrochlorotiazydem.²⁴
• Środki kontrastowe zawierające jod – u pacjentów z odwodnieniem wywołanym diuretykami istnieje zwiększone ryzyko ciężkiej niewydolności nerek po podaniu jodowych środków kontrastowych, zwłaszcza w dużych dawkach. Przed podaniem tych środków pacjenta należy odpowiednio nawodnić.²⁵

Interakcje z alkoholem

Jednoczesne spożywanie alkoholu z produktem Valsartan + hydrochlorothiazide Krka wymaga szczególnej ostrożności. Alkohol, podobnie jak tiazydy, posiada działanie obniżające ciśnienie tętnicze (poprzez zmniejszenie aktywności współczulnego układu nerwowego lub bezpośrednie rozszerzenie naczyń krwionośnych), co może nasilać efekt hipotensyjny leku i prowadzić do niedociśnienia ortostatycznego.²⁶

Alkohol może dodatkowo nasilać działanie moczopędne hydrochlorotiazydu, co zwiększa ryzyko odwodnienia i zaburzeń elektrolitowych. Pacjentom należy zalecić ostrożność podczas spożywania alkoholu w trakcie leczenia produktem Valsartan + hydrochlorothiazide Krka, a najlepiej całkowitą abstynencję alkoholową, zwłaszcza na początku terapii lub podczas dostosowywania dawki leku.

Tabela interakcji lekowych