Właściwości farmakokinetyczne
Ubistesin (40 mg + 6 mcg)/ml

Właściwości farmakokinetyczne leku Ubistesin

Preparat Ubistesin, zawierający chlorowodorek artykainy (40 mg/ml) oraz chlorowodorek epinefryny (0,006 mg/ml), wykazuje charakterystyczny profil farmakokinetyczny, który determinuje jego skuteczność w znieczuleniu stomatologicznym. Pojedynczy wkład preparatu o objętości 1,7 ml zawiera 68 mg chlorowodorku artykainy oraz 0,0102 mg chlorowodorku epinefryny (co odpowiada 0,005 mg epinefryny).¹

Proces wchłaniania artykainy

Opublikowane badania kliniczne dostarczają szczegółowych danych na temat profilu farmakokinetycznego skojarzenia chlorowodorku artykainy z epinefryną. W trzech przeprowadzonych badaniach, w których stosowano artykainę w stężeniu 40 mg/ml z epinefryną w dawce 10 lub 5 mikrogramów/ml, zaobserwowano, że czas osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu (Tmax) wynosi od 10 do 12 minut. Maksymalne stężenie leku w osoczu (Cmax) wahało się w zakresie od 400 do 2100 ng/ml.²

W przypadku populacji pediatrycznej parametry farmakokinetyczne wykazują pewne odmienności. Badania kliniczne wykonane u dzieci, którym podawano znieczulenie nasiękowe w dawce 2 mg/kg masy ciała, wykazały, że maksymalne stężenie leku w osoczu (Cmax) osiągało wartość 1382 ng/ml, przy czasie do osiągnięcia maksymalnego stężenia (Tmax) wynoszącym zaledwie 7,78 minuty.³

Dystrybucja w organizmie

Artykaina charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza. Badania wykazały, że lek wiąże się z albuminami ludzkiej surowicy w stopniu wynoszącym od 68,5% do 80,8%, oraz z α-/γ-globulinami w zakresie od 62,5% do 73,4%. Stopień wiązania z α-globulinami jest znacząco mniejszy i wynosi od 8,6% do 23,7%.⁴

Objętość dystrybucji artykainy w osoczu jest znacząca i wynosi około 4 l/kg, co świadczy o dobrym przenikaniu leku do tkanek.⁵

Istotną rolę w farmakokinetyce preparatu odgrywa epinefryna, która działa jako środek obkurczający naczynia krwionośne. Jej dodatek do artykainy ma na celu spowolnienie wchłaniania leku do krążenia układowego, co prowadzi do wydłużenia utrzymywania się aktywnego stężenia artykainy w tkankach miejsca podania i poprawia efektywność znieczulenia.⁶

Metabolizm artykainy

Metabolizm artykainy przebiega dwoma głównymi szlakami:

1. Hydroliza estrowa – artykaina podlega hydrolizie grupy karboksylowej przez nieswoiste esterazy występujące w tkankach i we krwi. Proces ten przebiega bardzo szybko, w jego wyniku około 90% podanej artykainy ulega inaktywacji.⁷
2. Metabolizm wątrobowy – artykaina jest dodatkowo metabolizowana w mikrosomach wątroby. Głównym produktem metabolizmu artykainy, indukowanym przez układ cytochromu P450, jest kwas artykainowy, który następnie ulega dalszym przemianom do glukuronidu kwasu artykainowego.⁸

Proces eliminacji

Po miejscowym wstrzyknięciu preparatu w okolicę zęba, okres półtrwania artykainy w fazie eliminacji (t½) wynosi od 20 do 40 minut.⁹ Badania kliniczne wykazały, że stężenia zarówno artykainy, jak i kwasu artykainowego w osoczu gwałtownie się zmniejszają po wstrzyknięciu podśluzówkowym.¹⁰

Charakterystyka eliminacji artykainy przedstawia się następująco:

• Po upływie 12-24 godzin od wstrzyknięcia w osoczu wykrywano jedynie śladowe ilości artykainy.¹¹
• Ponad 50% podanej dawki jest wydalane z moczem w ciągu pierwszych 8 godzin od podania, przy czym 95% tej ilości stanowi kwas artykainowy.¹²
• W ciągu 24 godzin około 57% (przy dawce 68 mg) i 53% (przy dawce 204 mg) podanej dawki ulega eliminacji z moczem.¹³
• Eliminacja nerkowa niezmienionej artykainy stanowi zaledwie 2% całkowitej eliminacji, co potwierdza szybki i efektywny metabolizm leku.¹⁴