Dawkowanie i sposób podawania
Thyrozol 5 mg

Dawkowanie i sposób podawania leku Thyrozol (tiamazol)

Tiamazol, jako aktywny metabolit karbimazolu, wymaga właściwego dawkowania z uwzględnieniem braku równoważności jednostkowej – 1 mg tiamazolu nie odpowiada 1 mg karbimazolu. Należy bezwzględnie uwzględnić tę różnicę przy rozpoczynaniu terapii lub zmianie leczenia z karbimazolu na tiamazol ¹.

Dawkowanie u dorosłych

Początkowe dawkowanie tiamazolu u dorosłych pacjentów uzależnione jest od nasilenia choroby oraz podaży jodu. Standardowa dawka początkowa waha się od 10 do 40 mg tiamazolu na dobę. W większości przypadków efektywne zahamowanie produkcji hormonów tarczycy osiąga się przy dawkach początkowych 20-30 mg tiamazolu na dobę ².

W przypadkach łagodnej nadczynności tarczycy można rozważyć mniejszą dawkę początkową, natomiast ciężkie przypadki mogą wymagać zwiększenia dawki początkowej do 40 mg tiamazolu ³. Dawkę należy dostosować indywidualnie w oparciu o stan metaboliczny pacjenta i parametry laboratoryjne, szczególnie poziomy hormonów tarczycy ⁴.

W nadczynności tarczycy indukowanej jodem mogą być konieczne wyższe dawki leku ⁵.

Dawkowanie podtrzymujące

W terapii podtrzymującej rekomendowane są dwa alternatywne schematy dawkowania:

• Dawka podtrzymująca 5-20 mg tiamazolu na dobę w skojarzeniu z lewotyroksyną (terapia skojarzona), która zapobiega rozwojowi niedoczynności tarczycy ⁶
• Dawka podtrzymująca 2,5-10 mg tiamazolu na dobę w monoterapii ⁷

Dawkowanie u dzieci i młodzieży

U pacjentów pediatrycznych w wieku od 3 do 17 lat dawkę początkową tiamazolu ustala się w oparciu o masę ciała. Standardowa dawka początkowa wynosi 0,5 mg/kg masy ciała na dobę, podzielona na dwie lub trzy równe dawki ⁸. W terapii podtrzymującej dawka dobowa może zostać zredukowana i podawana raz na dobę, w zależności od odpowiedzi klinicznej. Może być wymagana dodatkowa suplementacja lewotyroksyną dla uniknięcia niedoczynności tarczycy. Maksymalna całkowita dawka dobowa tiamazolu nie powinna przekraczać 40 mg ⁹.

Nie zaleca się stosowania tiamazolu u dzieci w wieku poniżej 2 lat, ze względu na brak systematycznej oceny bezpieczeństwa i skuteczności w tej grupie wiekowej ¹⁰.

Dawkowanie w populacjach szczególnych

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby: U pacjentów z dysfunkcją wątroby klirens osoczowy tiamazolu jest zmniejszony, dlatego dawkę należy utrzymywać na możliwie najniższym poziomie i pacjentów należy ściśle monitorować ¹¹.

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek: Z uwagi na brak danych farmakokinetycznych dla tiamazolu u pacjentów z dysfunkcją nerek, zaleca się ostrożne, indywidualne dostosowywanie dawki przy ścisłej kontroli parametrów laboratoryjnych, stosując możliwie najmniejszą dawkę ¹².

Pacjenci w podeszłym wieku: Mimo że nie przewiduje się kumulacji leku u pacjentów geriatrycznych, zaleca się indywidualne dostosowywanie dawki przy ścisłej kontroli parametrów klinicznych i laboratoryjnych ¹³.

Schematy leczenia tiamazolem w różnych wskazaniach klinicznych

Zachowawcze leczenie nadczynności tarczycy

Celem leczenia zachowawczego jest osiągnięcie eutyreozy (prawidłowej czynności tarczycy) i uzyskanie długotrwałej remisji. W zależności od doboru pacjentów, remisję można uzyskać maksymalnie u 50% pacjentów po roku terapii ¹⁴. Na wskaźniki remisji mogą wpływać różne czynniki, w tym typ nadczynności tarczycy (immunologiczna lub nieimmunologiczna), czas trwania leczenia, dawka tiamazolu oraz podaż jodu w diecie lub jatrogenna ¹⁵.

Zazwyczaj zachowawcze leczenie nadczynności tarczycy prowadzi się przez okres od 6 miesięcy do 2 lat (średnio jeden rok). Statystycznie, prawdopodobieństwo uzyskania remisji zwiększa się wraz z wydłużeniem czasu leczenia ¹⁶. W przypadkach, gdy remisja nie jest osiągalna, a nie ma możliwości zastosowania radykalnych metod terapeutycznych (np. tyreoidektomii lub leczenia jodem radioaktywnym), tiamazol można stosować przewlekle w jak najmniejszej skutecznej dawce, w monoterapii lub w skojarzeniu z małą dawką lewotyroksyny ¹⁷.

U pacjentów z dużym wolem tarczycy i uciskiem na tchawicę należy stosować jedynie krótkotrwałe leczenie tiamazolem, ponieważ długotrwała terapia może prowadzić do dalszego powiększania się wola. W tych przypadkach konieczne jest szczególnie dokładne monitorowanie leczenia (ocena stężenia TSH, światła tchawicy). Preferuje się terapię skojarzoną z lewotyroksyną ¹⁸.

Leczenie przedoperacyjne przed tyreoidektomią

Wstępne leczenie tiamazolem przed planowanym zabiegiem operacyjnym tarczycy prowadzi się zazwyczaj przez 3 do 4 tygodni lub dłużej, w zależności od indywidualnych potrzeb pacjenta. Celem jest osiągnięcie eutyreozy i zminimalizowanie ryzyka operacyjnego ¹⁹. Zabieg chirurgiczny powinien być wykonany jak najszybciej po uzyskaniu eutyreozy. W przeciwnym razie konieczne jest wdrożenie suplementacji lewotyroksyną. Leczenie tiamazolem można zakończyć na dzień przed operacją ²⁰.

Należy uwzględnić, że tiamazol może zwiększać kruchość tkanek tarczycy i ryzyko krwawienia. Można to skompensować dodatkowym, przedoperacyjnym podaniem dużej dawki jodu w ciągu dziesięciu dni poprzedzających operację (tzw. terapia jodowa Plummera) ²¹.

Leczenie przed terapią jodem radioaktywnym

Osiągnięcie eutyreozy przed zastosowaniem jodu radioaktywnego jest szczególnie istotne w ciężkich przypadkach nadczynności tarczycy, ponieważ opisywano przypadki wystąpienia przełomu tarczycowego po terapii jodem radioaktywnym przeprowadzonej bez wcześniejszego leczenia przygotowawczego ²².

Należy pamiętać, że pochodne tionamidu (w tym tiamazol) mogą zmniejszać jodowrażliwość tkanki tarczycy. W przypadku planowanego leczenia gruczolaków autonomicznych wskazane jest zastosowanie leczenia poprzedzającego, aby zapobiec aktywacji tkanki paranodularnej ²³.

Okresowa terapia przeciwtarczycowa po leczeniu jodem radioaktywnym

Czas trwania leczenia tiamazolem i dawkę leku po terapii jodem radioaktywnym ustala się indywidualnie, w zależności od nasilenia objawów klinicznych i przewidywanego okresu, po którym wystąpią efekty leczenia jodem radioaktywnym (zwykle około 4-6 miesięcy) ²⁴.

Leczenie profilaktyczne u pacjentów zagrożonych nadczynnością tarczycy

U pacjentów zagrożonych rozwojem nadczynności tarczycy w wyniku podania substancji zawierających jod w celach diagnostycznych (np. środki kontrastowe) stosuje się zazwyczaj profilaktyczne podawanie 10-20 mg tiamazolu i/lub 1 g nadchloranu na dobę przez około 10 dni ²⁵. Czas trwania leczenia profilaktycznego zależy od okresu, przez jaki substancja zawierająca jod pozostaje w organizmie ²⁶.

Sposób podawania leku Thyrozol

Tabletki Thyrozol należy połykać w całości, popijając odpowiednią ilością płynu ²⁷. W początkowej fazie leczenia nadczynności tarczycy, gdy stosowane są duże dawki leku, dobową dawkę tiamazolu można podzielić na kilka mniejszych dawek przyjmowanych w regularnych odstępach czasu w ciągu dnia ²⁸.

Dawkę podtrzymującą można przyjmować raz na dobę, najlepiej rano podczas śniadania lub bezpośrednio po śniadaniu ²⁹.

Szczegółowa tabela dawkowania leku Thyrozol (tiamazol)