Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Temozolomide Glenmark

Leczenie temozolomidem wymaga szczególnej uwagi i monitorowania pacjenta z powodu potencjalnych zagrożeń wynikających z jego stosowania. Poniższe informacje przedstawiają szczegółowe wytyczne dotyczące bezpiecznego stosowania tego leku u różnych grup pacjentów oraz w różnych sytuacjach klinicznych.¹

Zakażenia oportunistyczne i reaktywacja zakażeń

W trakcie terapii temozolomidem obserwowano występowanie zakażeń oportunistycznych, takich jak zapalenie płuc wywołane przez Pneumocystis jirovecii, a także reaktywację wcześniejszych zakażeń, np. wirusami zapalenia wątroby typu B lub cytomegalii. Jest to istotne zagrożenie, które wymaga ścisłego monitorowania stanu pacjenta.²

Po wprowadzeniu temozolomidu do obrotu odnotowano przypadki opryszczkowego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych, w tym przypadki śmiertelne, u pacjentów przyjmujących ten lek w skojarzeniu z radioterapią, szczególnie podczas jednoczesnego stosowania steroidów.³

Zapalenie płuc spowodowane Pneumocystis jirovecii (PCP)

Pacjenci otrzymujący temozolomid w skojarzeniu z radioterapią w przedłużonym 42-dniowym schemacie są szczególnie narażeni na rozwój zapalenia płuc wywołanego przez Pneumocystis jirovecii (PCP). Z tego powodu niezbędne jest wdrożenie profilaktyki przeciwko PCP u wszystkich pacjentów otrzymujących ten schemat leczenia (maksymalnie do 49 dni), niezależnie od liczby limfocytów.⁴

W przypadku wystąpienia limfopenii, profilaktykę należy kontynuować do momentu powrotu limfopenii do stopnia ≤ 1. Ryzyko wystąpienia PCP może być większe przy dłuższych schematach podawania temozolomidu, dlatego wszyscy pacjenci, niezależnie od schematu leczenia, powinni być ściśle monitorowani pod kątem rozwoju tego zakażenia. Szczególnej uwagi wymagają pacjenci jednocześnie przyjmujący steroidy.⁵

U pacjentów stosujących temozolomid, zwłaszcza w skojarzeniu z deksametazonem lub innymi steroidami, zgłaszano przypadki niewydolności oddechowej zakończonej zgonem.⁶

Wirusowe zapalenie wątroby typu B

Zgłaszano przypadki reaktywacji zakażenia wirusem zapalenia wątroby typu B (HBV), które w niektórych przypadkach prowadziły do zgonu pacjenta. Przed rozpoczęciem leczenia u pacjentów z dodatnimi wynikami badań serologicznych w kierunku HBV (w tym z aktywnym zapaleniem wątroby) wymagana jest konsultacja ze specjalistą chorób wątroby. Pacjenci powinni być odpowiednio monitorowani podczas całego okresu leczenia.⁷

Hepatotoksyczność

U pacjentów leczonych temozolomidem obserwowano uszkodzenie wątroby, w tym niewydolność wątroby prowadzącą do zgonu. Przed rozpoczęciem leczenia konieczne jest wykonanie testów czynnościowych wątroby. W przypadku nieprawidłowych wyników, lekarz powinien dokonać dokładnej oceny stosunku korzyści do ryzyka leczenia temozolomidem.⁸

U pacjentów leczonych w 42-dniowym schemacie, testy czynnościowe wątroby należy powtórzyć w połowie cyklu. Po zakończeniu każdego cyklu leczenia, u wszystkich pacjentów powinny być wykonane testy czynnościowe wątroby. W przypadku znaczących nieprawidłowości w tych testach, lekarz musi ponownie ocenić stosunek korzyści do ryzyka kontynuowania leczenia. Objawy hepatotoksyczności mogą pojawić się z opóźnieniem, nawet po kilku tygodniach lub dłuższym czasie od zakończenia leczenia temozolomidem.⁹

Wtórne nowotwory złośliwe

Bardzo rzadko u pacjentów leczonych temozolomidem obserwowano rozwój zespołu mielodysplastycznego oraz wtórnych nowotworów złośliwych, w tym białaczki szpikowej.¹⁰

Leczenie przeciwwymiotne

Nudności i wymioty są powszechnie związane z leczeniem temozolomidem. Leczenie przeciwwymiotne można zastosować przed lub po podaniu leku.¹¹

• Dorośli pacjenci z nowo zdiagnozowanym glejakiem wielopostaciowym: zaleca się podanie leków przeciwwymiotnych przed pierwszą dawką temozolomidu w leczeniu skojarzonym. Jest to również bardzo wskazane w monoterapii.¹²
• Pacjenci z glejakiem złośliwym wykazującym wznowę lub progresję: pacjenci, u których podczas wcześniejszych cykli leczenia występowały ciężkie wymioty (Stopień 3. lub 4.) mogą wymagać profilaktycznego leczenia przeciwwymiotnego.¹³

Parametry laboratoryjne i mielosupresja

U pacjentów leczonych temozolomidem może wystąpić zahamowanie czynności szpiku, włącznie z długotrwałą pancytopenią, która może prowadzić do niedokrwistości aplastycznej, w niektórych przypadkach zakończonej zgonem. Ocenę mielosupresji może komplikować jednoczesne podawanie leków stosowanych w terapii niedokrwistości aplastycznej, m.in. karbamazepiny, fenytoiny oraz sulfametoksazolu/trimetoprymu.¹⁴

Przed rozpoczęciem leczenia temozolomidem wymagane są następujące wartości parametrów laboratoryjnych:

• całkowita liczba granulocytów obojętnochłonnych ≥ 1,5 x 10⁹/l
• liczba płytek ≥ 100 x 10⁹/l

Monitorowanie parametrów morfologii krwi powinno obejmować: oznaczenie całkowitej liczby krwinek w 22. dniu (21 dni po podaniu pierwszej dawki) lub w ciągu 48 godzin od tego dnia, a następnie cotygodniowe oznaczenia, aż do momentu osiągnięcia wartości całkowitej liczby granulocytów obojętnochłonnych > 1,5 x 10⁹/l i liczby płytek > 100 x 10⁹/l.¹⁶

Stosowanie w szczególnych grupach pacjentów

Dzieci i młodzież

Brak jest doświadczenia klinicznego w stosowaniu temozolomidu u dzieci poniżej 3 roku życia. Dane dotyczące stosowania tego leku u dzieci starszych i młodzieży są bardzo ograniczone.¹⁷

Pacjenci w podeszłym wieku (> 70 lat)

U pacjentów w podeszłym wieku (powyżej 70 lat) ryzyko neutropenii i trombocytopenii jest wyższe w porównaniu z młodszymi pacjentami. Dlatego stosowanie temozolomidu w tej grupie wiekowej wymaga szczególnej ostrożności i ścisłego monitorowania.¹⁸

Kobiety w wieku rozrodczym

Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną metodę antykoncepcji podczas przyjmowania temozolomidu oraz przez co najmniej 6 miesięcy po zakończeniu leczenia, aby uniknąć zajścia w ciążę.¹⁹

Mężczyźni

Mężczyzn leczonych temozolomidem należy poinformować o konieczności unikania poczęcia dziecka podczas leczenia oraz przez co najmniej 3 miesiące po otrzymaniu ostatniej dawki. Przed rozpoczęciem terapii powinni oni rozważyć kriokonserwację nasienia.²⁰

Ostrzeżenia dotyczące substancji pomocniczych

Laktoza

Temozolomide Glenmark zawiera laktozę w następujących ilościach:

Lek nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.²¹

Sód

Temozolomide Glenmark zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu w kapsułce, co oznacza, że lek uznaje się za „wolny od sodu”.²²