Właściwości farmakokinetyczne
Tadalafil SUN 5 mg

Wprowadzenie do właściwości farmakokinetycznych

Właściwości farmakokinetyczne leku Tadalafil SUN 5 mg obejmują procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania substancji czynnej w organizmie. Parametry te determinują przebieg działania leku oraz jego skuteczność terapeutyczną u różnych grup pacjentów.¹

Wchłanianie

Tadalafil charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym. Maksymalne stężenie leku w osoczu (Cmax) jest osiągane średnio po 2 godzinach od przyjęcia tabletki. Należy zaznaczyć, że bezwzględna biodostępność tadalafilu po podaniu doustnym nie została dotychczas precyzyjnie określona.²

Istotną właściwością farmakokinetyczną tadalafilu jest brak wpływu pokarmu na szybkość oraz stopień wchłaniania substancji czynnej. W konsekwencji lek Tadalafil SUN 5 mg może być przyjmowany niezależnie od posiłków. Dodatkowo, pora dnia (rano czy wieczorem), w której pacjent przyjmuje lek, nie wywiera klinicznie istotnego wpływu na parametry wchłaniania tadalafilu.³

Dystrybucja

Po wchłonięciu tadalafil jest szeroko dystrybuowany w tkankach organizmu. Świadczy o tym średnia objętość dystrybucji wynosząca około 63 litrów. W stężeniach terapeutycznych aż 94% tadalafilu w osoczu krwi jest związane z białkami osocza. Co istotne, przy zaburzeniach czynności nerek nie obserwuje się zmian w zakresie wiązania leku z białkami.⁴

Warto podkreślić, że jedynie znikoma ilość podanej dawki tadalafilu (mniej niż 0,0005%) pojawia się w nasieniu zdrowych osób, co ma znaczenie w kontekście bezpieczeństwa stosowania leku.⁵

Metabolizm

Tadalafil podlega metabolizmowi głównie za pośrednictwem izoenzymu cytochromu P450 3A4 (CYP3A4). Głównym produktem metabolizmu wykrywanym w krwioobiegu jest glukuronian metylokatecholu. Ten metabolit wykazuje znacząco mniejszą aktywność wobec fosfodiesterazy typu 5 (PDE5) – co najmniej 13 000 razy słabszą niż tadalafil. W związku z tym, przy obserwowanych stężeniach tego metabolitu w organizmie, uznaje się go za klinicznie nieaktywny.⁶

Wydalanie

U zdrowych osób tadalafil charakteryzuje się średnim klirensem po podaniu doustnym wynoszącym 2,5 l/godzinę. Średni okres półtrwania leku wynosi 17,5 godziny, co przekłada się na jego długotrwałe działanie. Wydalanie tadalafilu z organizmu następuje głównie w postaci nieaktywnych metabolitów, przy czym dominującą drogą eliminacji jest wydalanie z kałem (około 61% dawki), natomiast z moczem wydalane jest około 36% dawki.⁷

Charakterystyka farmakokinetyki

Liniowość farmakokinetyki

Farmakokinetyka tadalafilu u zdrowych osób wykazuje liniowość zarówno względem dawki, jak i czasu. W zakresie dawek terapeutycznych 2,5-20 mg, ekspozycja organizmu na lek (wyrażona jako pole pod krzywą zależności stężenia leku od czasu, AUC) zwiększa się proporcjonalnie do podanej dawki. Stan stacjonarny stężenia tadalafilu w osoczu jest osiągany w ciągu 5 dni przy schemacie dawkowania raz na dobę.⁸

Badania farmakokinetyczne wykazały, że parametry farmakokinetyczne u pacjentów z zaburzeniami erekcji są zbliżone do parametrów obserwowanych u osób bez tego schorzenia.⁹

Farmakokinetyka w szczególnych populacjach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

U zdrowych osób w podeszłym wieku (65 lat lub starszych) obserwuje się zmniejszenie klirensu tadalafilu po podaniu doustnym w porównaniu z młodszymi pacjentami (19-45 lat). Rezultatem tego jest zwiększenie ekspozycji organizmu na lek (AUC) o około 25%. Jednak ta zmiana związana z wiekiem nie jest uznawana za istotną klinicznie i nie wymaga modyfikacji dawkowania leku u pacjentów w podeszłym wieku.¹⁰

Niewydolność nerek

W badaniach farmakologicznych wykazano, że po podaniu pojedynczej dawki tadalafilu (w zakresie 5-20 mg) u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek obserwuje się zwiększoną ekspozycję na lek (AUC) w porównaniu ze zdrowymi osobami:

• U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 51-80 ml/min) – ekspozycja dwukrotnie większa¹¹
• U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 31-50 ml/min) – ekspozycja dwukrotnie większa¹²
• U osób ze schyłkową niewydolnością nerek poddawanych hemodializie – ekspozycja dwukrotnie większa¹³

Dodatkowo, u pacjentów poddawanych hemodializie stężenie maksymalne (Cmax) tadalafilu było o 41% większe w porównaniu z wartościami obserwowanymi u zdrowych osób. Warto zaznaczyć, że procedura hemodializy w nieistotnym stopniu wpływa na eliminację tadalafilu z organizmu.¹⁴

Niewydolność wątroby

Badania farmakokinetyczne przeprowadzone po podaniu dawki 10 mg tadalafilu wykazały, że u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (klasa A i B w skali Child-Pugh) ekspozycja na lek (AUC) jest porównywalna z ekspozycją obserwowaną u osób zdrowych.¹⁵

Dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania tadalafilu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (klasa C w skali Child-Pugh) są ograniczone. Brak jest również danych z badań dotyczących stosowania tadalafilu w schemacie raz na dobę u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. W związku z tym, lekarz przepisujący lek powinien dokładnie ocenić stosunek potencjalnych korzyści do ryzyka u tych pacjentów.¹⁶

Pacjenci chorzy na cukrzycę

U pacjentów chorujących na cukrzycę ekspozycja na tadalafil (AUC) jest o około 19% mniejsza w porównaniu z osobami zdrowymi. Ta różnica w ekspozycji jest jednak niewielka i nie wymaga modyfikacji dawkowania leku u pacjentów z cukrzycą.¹⁷

Parametry farmakokinetyczne tadalafilu