Dawkowanie i sposób podawania leku Sufentanil Chiesi

Sufentanil Chiesi (50 mikrogramów/ml, roztwór do wstrzykiwań) powinien być podawany wyłącznie przez anestezjologów lub innych lekarzy, którzy posiadają odpowiednią wiedzę na temat działania i zastosowania tego leku, ewentualnie pod ich bezpośrednim nadzorem. Dawkowanie należy zawsze ustalać indywidualnie, uwzględniając wiek, masę ciała oraz stan kliniczny pacjenta, jak również rozpoznanie, stosowane jednocześnie leczenie, rodzaj znieczulenia, czas trwania i typ zabiegu chirurgicznego.¹

Należy pamiętać, że przy podawaniu dawek uzupełniających trzeba zawsze brać pod uwagę działanie dawki początkowej. W celu zapobieżenia bradykardii zaleca się podanie małej dawki leku przeciwcholinergicznego bezpośrednio przed wprowadzeniem znieczulenia ogólnego. Nudnościom i wymiotom można zapobiegać stosując odpowiednie leki przeciwwymiotne.²

Podanie dożylne dla dorosłych i młodzieży

Sufentanil Chiesi może być stosowany jako środek przeciwbólowy w znieczuleniu ogólnym wprowadzanym i podtrzymywanym kilkoma środkami znieczulającymi lub jako środek znieczulający do wprowadzania i podtrzymywania znieczulenia ogólnego.³

Jako środek przeciwbólowy w znieczuleniu ogólnym

• Dawka początkowa: 0,5 do 2 mikrogramów/kg masy ciała – podawana w powolnym wstrzyknięciu dożylnym lub w ciągłym wlewie dożylnym przez 2 do 10 minut. Długość działania leku jest zależna od wielkości zastosowanej dawki. Przy dawce 0,5 mikrogramów/kg m.c. czas działania wynosi około 50 minut.⁴
• Dawka podtrzymująca: 10 do 50 mikrogramów (około 0,15 do 0,7 mikrogramów/kg m.c.) – podawana dożylnie w przypadku pojawienia się klinicznych objawów ustępowania znieczulenia.⁵
• Faza ustępowania: w tej fazie dawkę należy zmniejszać bardzo powoli.⁶

Jako środek znieczulający do wprowadzania i podtrzymywania znieczulenia

• Dawka początkowa: 7 do 20 mikrogramów/kg m.c. – podawana w powolnym wstrzyknięciu dożylnym lub w krótko trwającym wlewie dożylnym przez 2 do 10 minut.⁷
• Dawka podtrzymująca: 25 do 50 mikrogramów (około 0,36 do 0,7 mikrogramów/kg m.c.) – podawana dożylnie przy pojawieniu się klinicznych objawów ustępowania znieczulenia ogólnego. Takie dawki podtrzymujące są zwykle wystarczające do zachowania stabilności układu krążenia podczas znieczulenia.⁸

Należy pamiętać, że dawki podtrzymujące powinny być dobierane indywidualnie, zależnie od stanu pacjenta oraz przewidywanego czasu pozostałego do zakończenia operacji.⁹

Dawkowanie u dzieci

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania sufentanylu dożylnie u dzieci w wieku do 2 lat zostało udokumentowane w ograniczonej liczbie przypadków.¹⁰

Do wprowadzania i podtrzymywania znieczulenia ogólnego w czasie operacji na sercu i naczyniach lub w zabiegach chirurgii ogólnej, wraz z podawaniem 100% tlenu zaleca się następujące dawkowanie:¹¹

Dawki podtrzymujące należy dobierać indywidualnie, uwzględniając stan pacjenta i przewidywany czas do zakończenia operacji. Ze względu na zwiększony klirens leku u dzieci, może być konieczne stosowanie większych dawek lub zwiększenie częstości ich podawania. Należy zaznaczyć, że sufentanyl podawany pacjentom w monoterapii we wstrzyknięciu może być niewystarczający do osiągnięcia dostatecznego znieczulenia ogólnego i chorzy mogą wymagać podania dodatkowych środków znieczulających.¹²

Szczególne grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku lub osłabieni

Pacjenci w podeszłym wieku lub osłabieni zwykle wymagają mniejszych dawek sufentanylu. U pacjentów w podeszłym wieku, mimo że okres półtrwania sufentanylu nie jest przedłużony, może występować zwiększone ryzyko zaburzeń ze strony układu krążenia.¹³

Pacjenci ze schorzeniami współistniejącymi

Wybraną dawkę całkowitą należy podawać ostrożnie u pacjentów z:¹⁴

• Niewyrównaną niedoczynnością tarczycy – wymaga dokładnego monitorowania i dostosowania dawki ze względu na potencjalnie wolniejszy metabolizm leku
• Chorobą płuc, szczególnie ze zmniejszeniem pojemności życiowej – pacjenci mogą wykazywać zwiększoną wrażliwość na działanie depresyjne na układ oddechowy
• Otyłością – może być konieczne dostosowanie dawki w oparciu o masę idealną ze względu na zmienioną farmakokinetykę
• Alkoholizmem – może wpływać na metabolizm leku i zwiększać wrażliwość na jego działanie

W powyższych przypadkach wskazana jest dłuższa obserwacja pacjenta po operacji.¹⁵

Pacjenci z niewydolnością nerek lub wątroby

W przypadku niewydolności nerek lub wątroby należy uwzględnić możliwość zmniejszonego wydalania sufentanylu i odpowiednio zredukować dawkę.¹⁶

Pacjenci z tolerancją na opioidy

Pacjenci przewlekle chorzy otrzymujący opioidy lub z uzależnieniem od opioidów w wywiadzie mogą wymagać stosowania większych dawek sufentanylu ze względu na rozwiniętą tolerancję.¹⁷

Sposób podawania leku

Długość stosowania sufentanylu zależy od czasu trwania operacji. Roztwór do wstrzykiwań można podawać jednorazowo lub wielokrotnie. Należy unikać podawania sufentanylu w jednej szybko wstrzykiwanej dawce (bolusie). Jeżeli wraz z sufentanylem podaje się jeden z leków uspokajających, to powinien on być podany w oddzielnym wstrzyknięciu.¹⁸