Właściwości farmakokinetyczne leku Rivastigmine Mylan

Właściwości farmakokinetyczne rywastygminy w postaci wodorowinianu, zawartej w produkcie leczniczym Rivastigmine Mylan dostępnym w dawkach 1,5 mg, 3 mg, 4,5 mg i 6 mg, zostały szczegółowo zbadane i opisane. Poniżej przedstawiono kompleksową analizę parametrów farmakokinetycznych leku z uwzględnieniem procesów wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz eliminacji.

Wchłanianie

Rywastygmina charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu już po około 1 godzinie od podania. Interesującym aspektem farmakokinetyki tego leku jest zwiększenie biodostępności, które wynosi około 1,5 razy więcej niż wynikałoby to z proporcjonalnego zwiększenia dawki, co jest związane z interakcją substancji z enzymem docelowym. Bezwzględna biodostępność rywastygminy po podaniu dawki 3 mg wynosi około 36% ±13%. ¹

Spożywanie pokarmu podczas przyjmowania leku znacząco wpływa na jego parametry farmakokinetyczne. Podanie rywastygminy z pokarmem powoduje opóźnienie wchłaniania substancji (tmax) o 90 minut, zmniejszenie wartości maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) oraz zwiększenie wartości pola pod krzywą stężenia w czasie (AUC) o około 30%. ²

Dystrybucja

Rywastygmina wykazuje umiarkowane wiązanie z białkami osocza, które wynosi około 40%. Substancja czynna z łatwością przenika przez barierę krew-mózg, co jest istotne w kontekście jej działania w ośrodkowym układzie nerwowym. Pozorna objętość dystrybucji rywastygminy wynosi 1,8-2,7 l/kg, co wskazuje na znaczną dystrybucję leku w tkankach organizmu. ³

Metabolizm

Rywastygmina podlega szybkiemu i intensywnemu metabolizmowi, czego dowodem jest krótki okres półtrwania w osoczu wynoszący około 1 godziny. Główną drogą metabolizmu jest reakcja hydrolizy z udziałem cholinoesterazy, prowadząca do powstania dekarbamylowanego metabolitu. Co istotne, metabolit ten wykazuje jedynie niewielką aktywność hamującą w stosunku do acetylocholinoesterazy (poniżej 10%) w badaniach in vitro. <sup data-drug="Rivastigmine Mylan" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Rywastygmina jest szybko i w dużym stopniu metabolizowana (okres półtrwania w osoczu wynosi około 1 godziny) głównie w reakcji hydrolizy, przy udziale cholinoesterazy, do dekarbamylowanego metabolitu. Powstały w ten sposób metabolit wykazuje in vitro jedynie niewielką aktywność hamującą w stosunku do acetylocholinoesterazy (4

Na podstawie badań in vitro nie przewiduje się interakcji farmakokinetycznych z lekami metabolizowanymi przez następujące izoenzymy cytochromu P450: CYP1A2, CYP2D6, CYP3A4/5, CYP2E1, CYP2C9, CYP2C8, CYP2C19 lub CYP2B6. Zarówno badania in vitro, jak i badania na modelach zwierzęcych wykazały, że główne izoenzymy cytochromu P450 odgrywają jedynie niewielką rolę w procesie metabolizmu rywastygminy. ⁵

Całkowity klirens osoczowy rywastygminy wykazuje zależność od dawki – wynosi około 130 l/h po podaniu dożylnym dawki 0,2 mg i zmniejsza się do 70 l/h po podaniu dożylnym dawki 2,7 mg. ⁶

Eliminacja

W moczu nie stwierdza się obecności niezmienionej rywastygminy, co wskazuje na kompletny metabolizm substancji przed wydaleniem. Główną drogą eliminacji jest wydalanie metabolitów przez nerki. Po podaniu rywastygminy znakowanej izotopem 14C, wydalanie z moczem jest szybkie i niemal całkowite, przekraczając 90% w ciągu 24 godzin. Z kałem wydala się mniej niż 1% podanej dawki. ^{90%). Z kałem wydala się mniej niż 1% podanej dawki.”>7}

Nie zaobserwowano kumulacji rywastygminy ani jej głównego metabolitu u pacjentów z chorobą Alzheimera, co wskazuje na efektywny proces eliminacji leku z organizmu nawet przy długotrwałym stosowaniu. ⁸

Czynniki wpływające na parametry farmakokinetyczne

Palenie tytoniu

Analiza farmakokinetyczna w populacji pacjentów z chorobą Alzheimera (n = 624, w tym 75 palaczy i 549 osób niepalących) wykazała, że stosowanie nikotyny zwiększa klirens doustnie podawanej rywastygminy o 23%. Dotyczy to pacjentów przyjmujących lek w postaci kapsułek w dawkach do maksymalnie 12 mg/dobę. ⁹

Wiek

Badania przeprowadzone u zdrowych ochotników wykazały, że biodostępność rywastygminy jest większa u osób w podeszłym wieku w porównaniu do osób młodych. Jednakże badania w populacji pacjentów z chorobą Alzheimera w wieku od 50 do 92 lat nie wykazały związanych z wiekiem różnic w biodostępności leku. ¹⁰

Zaburzenia czynności wątroby

U osób z łagodnym do umiarkowanego zaburzeniem czynności wątroby odnotowano znaczące zmiany w parametrach farmakokinetycznych rywastygminy w porównaniu do zdrowych ochotników. Maksymalne stężenie leku w osoczu (Cmax) było o około 60% większe, natomiast wartość pola pod krzywą stężenia w czasie (AUC) była ponad dwukrotnie większa. ¹¹

Zaburzenia czynności nerek

Pacjenci z umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek wykazują istotne zmiany w parametrach farmakokinetycznych rywastygminy. Zarówno maksymalne stężenie leku w osoczu (Cmax), jak i pole pod krzywą stężenia w czasie (AUC) były ponad dwukrotnie większe w porównaniu do osób zdrowych. Co ciekawe, u osób z ciężkim zaburzeniem czynności nerek nie obserwowano zmian w wartościach Cmax i AUC. ¹²

Parametry farmakokinetyczne rywastygminy