Przedawkowanie leku Quetiapine Aurovitas

Przedawkowanie kwetiapiny stanowi poważny stan kliniczny wymagający natychmiastowej interwencji medycznej. Produkt leczniczy Quetiapine Aurovitas, dostępny w tabletkach powlekanych o mocy 25 mg, 100 mg, 200 mg i 300 mg, zawiera substancję czynną kwetiapinę w postaci kwetiapiny fumaranu, której nadmierne spożycie może prowadzić do szeregu groźnych dla życia objawów.¹

Objawy przedawkowania

Symptomy przedawkowania kwetiapiny są zazwyczaj nasileniem jej typowych działań farmakologicznych. Pacjenci doświadczają przede wszystkim senności, uspokojenia, tachykardii i niedociśnienia tętniczego. Często obserwuje się również objawy związane z działaniem przeciwcholinergicznym leku.²

Szczególnie niebezpieczne powikłania przedawkowania kwetiapiny mogą obejmować poważne zaburzenia kardiologiczne, neurologiczne i metaboliczne, w tym wydłużenie odstępu QT, drgawki, a nawet stan padaczkowy. W ciężkich przypadkach może dojść do rozpadu mięśni prążkowanych (rabdomioliza), niewydolności oddechowej i zatrzymania moczu.³

Na poziomie neuropsychiatrycznym, przedawkowanie może prowadzić do splątania, zespołu majaczeniowego, pobudzenia psychicznego, a w skrajnych przypadkach do śpiączki i zgonu. Szczególnie narażeni na poważne skutki przedawkowania są pacjenci ze współistniejącą uprzednio ciężką chorobą układu sercowo-naczyniowego.⁴

Postępowanie w przypadku przedawkowania

Należy podkreślić, że dla kwetiapiny nie istnieje specyficzna odtrutka, co determinuje głównie objawowe i podtrzymujące podejście terapeutyczne.⁵ W przypadkach ciężkiego przedawkowania pacjent powinien być leczony na oddziale intensywnej opieki medycznej, gdzie możliwe jest kompleksowe monitorowanie i podtrzymywanie funkcji życiowych.⁶

Postępowanie pierwszej linii obejmuje:

• Zabezpieczenie drożności dróg oddechowych – kluczowe zwłaszcza u pacjentów z obniżonym poziomem świadomości⁷
• Tlenoterapia i wspomaganie wentylacji – w przypadku niewydolności oddechowej⁸
• Monitorowanie i podtrzymywanie czynności układu sercowo-naczyniowego – ze szczególnym uwzględnieniem ciśnienia tętniczego i rytmu serca⁹

Postępowanie specjalistyczne

W przypadkach ostrego przedawkowania, gdy podejrzewamy, że pacjent niedawno przyjął lek, należy rozważyć procedury zmniejszające wchłanianie substancji czynnej:

• Płukanie żołądka – najbardziej skuteczne gdy zostanie wykonane w ciągu pierwszej godziny od zażycia leku¹⁰
• Podanie węgla aktywowanego – zmniejsza wchłanianie kwetiapiny z przewodu pokarmowego¹¹

W leczeniu szczególnych objawów przedawkowania należy uwzględnić:

Leczenie niedociśnienia tętniczego

Oporne na leczenie niedociśnienie tętnicze wymaga wdrożenia odpowiednich procedur, takich jak dożylne uzupełnianie płynów i/lub zastosowanie leków sympatykomimetycznych.¹²

Istotne jest, aby unikać stosowania epinefryny i dopaminy w leczeniu niedociśnienia spowodowanego przedawkowaniem kwetiapiny. Wynika to z faktu, że pobudzenie przez te substancje receptorów beta-adrenergicznych może paradoksalnie pogłębić niedociśnienie tętnicze w warunkach wywołanej przez kwetiapinę blokady receptorów alfa-adrenergicznych.¹³

Leczenie zespołu majaczeniowego i objawów przeciwcholinergicznych

W przypadku pacjentów z zespołem majaczeniowym, pobudzeniem oraz ewidentnym zespołem przeciwcholinergicznym istnieją doniesienia o możliwości zastosowania fizostygminy w dawce 1-2 mg. Należy jednak podkreślić, że nie jest to zalecane jako leczenie standardowe ze względu na potencjalny ujemny wpływ fizostygminy na przewodnictwo serca.¹⁴

Jeśli rozważa się zastosowanie fizostygminy, konieczne jest ciągłe monitorowanie EKG. Fizostygmina może być stosowana wyłącznie u pacjentów bez nieprawidłowości w zapisie EKG. Jest ona bezwzględnie przeciwwskazana w przypadkach:¹⁵

• Zaburzeń rytmu serca
• Dowolnego stopnia bloku serca
• Poszerzenia zespołu QRS

Długoterminowa opieka nad pacjentem

Pacjent po przedawkowaniu kwetiapiny powinien pozostawać pod ścisłą kontrolą lekarską aż do całkowitego ustąpienia objawów i powrotu do zdrowia.¹⁶ Należy rozważyć konsultację psychiatryczną, szczególnie w przypadkach celowego przedawkowania, oraz monitorować potencjalne odległe powikłania narządowe, zwłaszcza w zakresie układu sercowo-naczyniowego i nerwowego.