Właściwości farmakokinetyczne
Pricoron 10 mg

Właściwości farmakokinetyczne peryndoprylu z argininą

Peryndopryl z argininą, aktywny składnik produktu leczniczego Pricoron, wykazuje charakterystyczne właściwości farmakokinetyczne, które determinują jego działanie terapeutyczne. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis procesów farmakokinetycznych zachodzących po podaniu leku pacjentom.¹

Wchłanianie i biodostępność

Po podaniu doustnym peryndopryl charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie substancji czynnej w osoczu obserwuje się już po 1 godzinie od przyjęcia leku. Okres półtrwania samego peryndoprylu wynosi również 1 godzinę.²

Należy podkreślić, że peryndopryl jest prolekiem, który w organizmie ulega przekształceniu do aktywnego metabolitu – peryndoprylatu. Zaledwie 27% dawki peryndoprylu znajdującej się w krwioobiegu stanowi właśnie ten aktywny metabolit. Podczas metabolizmu powstaje również 5 innych metabolitów, które nie wykazują aktywności farmakologicznej.³

Maksymalne stężenie peryndoprylatu w osoczu osiągane jest nieco później, w ciągu 3-4 godzin po podaniu leku. Istotnym aspektem farmakokinetyki jest wpływ pokarmu na wchłanianie substancji – spożycie posiłku zmniejsza przemianę peryndoprylu do peryndoprylatu, co obniża biodostępność leku. Z tego powodu zaleca się podawanie produktu leczniczego Pricoron w pojedynczej dawce dobowej, rano, przed posiłkiem.⁴

Badania farmakokinetyczne wykazały liniową zależność pomiędzy dawką peryndoprylu a jego stężeniem w osoczu, co pozwala na precyzyjne dostosowanie dawkowania w zależności od potrzeb terapeutycznych.⁵

Dystrybucja w organizmie

Peryndoprylat charakteryzuje się stosunkowo niewielką objętością dystrybucji, która dla frakcji niezwiązanej wynosi około 0,2 l/kg masy ciała. Taka wartość wskazuje na ograniczone przenikanie substancji do tkanek pozanaczyniowych.⁶

Wiązanie peryndoprylatu z białkami osocza jest umiarkowane i wynosi 20%. Co istotne, peryndoprylat wiąże się głównie z konwertazą angiotensyny, a stopień wiązania zależy od stężenia substancji czynnej w osoczu.⁷

Metabolizm i eliminacja

Peryndoprylat jest wydalany głównie przez nerki. Końcowy okres półtrwania frakcji niezwiązanej peryndoprylatu wynosi około 17 godzin, co pozwala na osiągnięcie stanu stacjonarnego w ciągu 4 dni od rozpoczęcia podawania leku.⁸

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

U określonych grup pacjentów obserwuje się istotne modyfikacje w farmakokinetyce peryndoprylu, co może wymagać dostosowania dawkowania:

• Pacjenci w podeszłym wieku – eliminacja peryndoprylatu zachodzi wolniej niż u młodszych osób.⁹
• Pacjenci z niewydolnością serca – obserwuje się spowolnioną eliminację peryndoprylatu.¹⁰
• Pacjenci z niewydolnością nerek – eliminacja peryndoprylatu ulega spowolnieniu proporcjonalnie do stopnia upośledzenia funkcji nerek. W tej grupie pacjentów dawkę należy dostosować indywidualnie w zależności od klirensu kreatyniny.¹¹
• Pacjenci dializowani – klirens peryndoprylatu podczas procedury dializy wynosi 70 ml/min.¹²
• Pacjenci z marskością wątroby – w tej grupie obserwuje się zmniejszenie klirensu wątrobowego macierzystej cząsteczki peryndoprylu o około 50%. Co jednak istotne, ilość powstającego aktywnego peryndoprylatu nie ulega redukcji, dzięki czemu nie ma konieczności modyfikacji dawkowania.¹³