Wskazania do stosowania leku Neoparin

Neoparin (enoksaparyna sodowa) jest heparyną drobnocząsteczkową dostępną w postaci roztworu do wstrzykiwań w ampułko-strzykawkach o różnych stężeniach: 2000 j.m. (20 mg)/0,2 ml, 4000 j.m. (40 mg)/0,4 ml, 6000 j.m. (60 mg)/0,6 ml, 8000 j.m. (80 mg)/0,8 ml oraz 10 000 j.m. (100 mg)/1 ml. Substancja aktywna – enoksaparyna sodowa – jest związkiem biologicznym uzyskiwanym w procesie zasadowej depolimeryzacji estru benzylowego heparyny pochodzącej z błony śluzowej jelit świń.¹

Zapobieganie żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej u pacjentów chirurgicznych

Neoparin należy stosować w profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej u pacjentów poddawanych zabiegom chirurgicznym, którzy są w grupie umiarkowanego lub wysokiego ryzyka powikłań zakrzepowo-zatorowych. Szczególnymi wskazaniami są zabiegi ortopedyczne oraz operacje w chirurgii ogólnej, w tym zabiegi onkologiczne. Profilaktyczne podawanie leku w tych przypadkach znacząco redukuje ryzyko wystąpienia powikłań zakrzepowo-zatorowych w okresie okołooperacyjnym.²

Zapobieganie powikłaniom zakrzepowym u pacjentów internistycznych

Lek Neoparin jest wskazany w profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej u pacjentów hospitalizowanych z powodu ostrych schorzeń internistycznych. Dotyczy to w szczególności pacjentów z ostrą niewydolnością serca, niewydolnością oddechową, ciężkimi zakażeniami lub chorobami reumatycznymi, u których występuje ograniczona mobilność skutkująca podwyższonym ryzykiem wystąpienia żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej.³

Leczenie zakrzepicy żył głębokich i zatorowości płucnej

Neoparin znajduje zastosowanie w terapeutycznym leczeniu zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) oraz zatorowości płucnej (ZP). Należy jednak podkreślić, że lek nie jest wskazany w przypadkach zatorowości płucnej, która z dużym prawdopodobieństwem będzie wymagać leczenia trombolitycznego lub interwencji chirurgicznej. W takich sytuacjach należy rozważyć inne opcje terapeutyczne.⁴

Przedłużone leczenie ZŻG i ZP u pacjentów onkologicznych

Szczególnym wskazaniem do stosowania enoksaparyny sodowej jest przedłużone leczenie zakrzepicy żył głębokich oraz zatorowości płucnej u pacjentów z aktywną chorobą nowotworową. Lek nie tylko służy do leczenia istniejących zakrzepów, ale również zapobiega nawrotom tych stanów u pacjentów onkologicznych, którzy wykazują podwyższone ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych.⁵

Zapobieganie tworzeniu się skrzepów podczas hemodializy

Neoparin jest wskazany do stosowania podczas zabiegów hemodializy w celu zapobiegania formowaniu się skrzepów w krążeniu pozaustrojowym. Podaż leku w tym wskazaniu zapewnia antykoagulację niezbędną do prawidłowego przeprowadzenia zabiegu hemodializy bez ryzyka wykrzepiania krwi w układzie dializacyjnym.⁶

Leczenie ostrych zespołów wieńcowych

Neoparin jest lekiem z wyboru w terapii ostrych zespołów wieńcowych, w tym:

• Niestabilnej dławicy piersiowej oraz zawału serca bez uniesienia odcinka ST (NSTEMI) – w tych wskazaniach enoksaparynę stosuje się w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym podawanym doustnie⁷
• Świeżego zawału mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST (STEMI) – enoksaparyna może być stosowana zarówno u pacjentów leczonych zachowawczo, jak i u tych poddawanych przezskórnej interwencji wieńcowej (PCI)⁸

Kiedy i w jakich warunkach polecić pacjentowi stosowanie leku Neoparin

Dawkowanie i wybór stężenia preparatu

Neoparin dostępny jest w ampułko-strzykawkach o różnych stężeniach: 2000 j.m. (20 mg)/0,2 ml, 4000 j.m. (40 mg)/0,4 ml, 6000 j.m. (60 mg)/0,6 ml, 8000 j.m. (80 mg)/0,8 ml oraz 10 000 j.m. (100 mg)/1 ml. Wybór odpowiedniego stężenia powinien być dostosowany do wskazania, masy ciała pacjenta oraz indywidualnego ryzyka powikłań zakrzepowo-krwotocznych.⁹

Warunki stosowania w profilaktyce przeciwzakrzepowej

W profilaktyce przeciwzakrzepowej u pacjentów chirurgicznych zaleca się rozpoczęcie podawania leku Neoparin na 12 godzin przed planowanym zabiegiem operacyjnym i kontynuowanie terapii przez cały okres unieruchomienia pacjenta, zwykle do czasu pełnej mobilizacji. U pacjentów ortopedycznych okres profilaktyki może być wydłużony, szczególnie po dużych zabiegach stawu biodrowego lub kolanowego.¹⁰

U pacjentów internistycznych profilaktykę należy prowadzić przez cały okres ograniczonej mobilności i podwyższonego ryzyka zakrzepowego. Czas trwania profilaktyki powinien być indywidualnie dostosowany do stanu klinicznego pacjenta i stopnia ryzyka powikłań zakrzepowo-zatorowych.¹¹

Warunki stosowania w leczeniu ZŻG i ZP

W terapii zakrzepicy żył głębokich oraz zatorowości płucnej, Neoparin podaje się w dawce terapeutycznej, zwykle dwa razy na dobę podskórnie. Terapię należy rozpocząć niezwłocznie po potwierdzeniu rozpoznania i kontynuować przez minimum 5 dni oraz do czasu uzyskania właściwego poziomu antykoagulacji przy stosowaniu doustnych antykoagulantów (INR w zakresie terapeutycznym przez co najmniej 2 kolejne dni).¹²

U pacjentów onkologicznych z zakrzepicą żył głębokich lub zatorowością płucną należy rozważyć przedłużone stosowanie enoksaparyny, gdyż ryzyko nawrotu zakrzepicy w tej grupie jest szczególnie wysokie. Leczenie może być kontynuowane przez okres 3-6 miesięcy lub dłużej, w zależności od utrzymywania się aktywnego procesu nowotworowego i indywidualnego ryzyka zakrzepowo-zatorowego.¹³

Stosowanie podczas hemodializy

Podczas zabiegu hemodializy Neoparin podaje się do linii tętniczej krążenia pozaustrojowego na początku sesji dializacyjnej. Dawkę należy dostosować indywidualnie do pacjenta, uwzględniając czas trwania dializy, stosowany dializator oraz ryzyko krwawienia.¹⁴

Stosowanie w ostrych zespołach wieńcowych

W niestabilnej dławicy piersiowej i zawale serca bez uniesienia odcinka ST (NSTEMI) Neoparin stosuje się w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym. Leczenie należy prowadzić zgodnie z aktualnymi wytycznymi towarzystw kardiologicznych dotyczącymi leczenia ostrych zespołów wieńcowych.¹⁵

W świeżym zawale serca z uniesieniem odcinka ST (STEMI) schemat podawania enoksaparyny należy dostosować do wybranej strategii leczenia – zachowawczej lub inwazyjnej z przezskórną interwencją wieńcową (PCI). Przy leczeniu inwazyjnym należy przestrzegać odpowiednich odstępów czasowych między podaniami leku a wykonaniem zabiegu PCI, zgodnie z aktualnymi wytycznymi.¹⁶

Sposób podawania

Neoparin podaje się najczęściej w postaci wstrzyknięć podskórnych, zwykle w okolicę przednio-boczną lub tylno-boczną powłok brzusznych. Technika podawania powinna uwzględniać zmianę miejsca podania przy kolejnych iniekcjach oraz właściwe wprowadzenie całej długości igły do fałdu skórnego uformowanego między kciukiem a palcem wskazującym. W wyjątkowych sytuacjach, np. w ostrym zawale serca z uniesieniem odcinka ST, początkowa dawka może być podana dożylnie.