Wskazania do stosowania jodku sodu Na131I POLATOM

Produkt leczniczy jodek sodu Na131I POLATOM w postaci kapsułek twardych o aktywności od 37 MBq do 5500 MBq znajduje zastosowanie w praktyce klinicznej w dwóch głównych grupach schorzeń tarczycy – chorobach łagodnych oraz nowotworach złośliwych.¹

Leczenie łagodnych chorób tarczycy

Jodek sodu Na131I POLATOM jest wskazany do stosowania w następujących łagodnych schorzeniach tarczycy:²

• Wole guzkowe obojętne – lek stosuje się w celu zmniejszenia objętości gruczołu tarczowego, co przyczynia się do poprawy jakości życia pacjenta i redukcji objawów uciskowych
• Nadczynność tarczycy w przebiegu choroby Gravesa i Basedowa – terapia radioizotopowa stanowi skuteczną metodę leczenia nadczynności tarczycy, pozwalając na kontrolę nadmiernej produkcji hormonów tarczycowych
• Guzek pojedynczy tarczycy – leczenie izotopowe pozwala na redukcję wielkości autonomicznego guzka i normalizację funkcji tarczycy
• Wole wieloguzkowe – zastosowanie radiojodu umożliwia zmniejszenie objętości powiększonej tarczycy i złagodzenie objawów wynikających z efektu masy

Leczenie nowotworów złośliwych tarczycy

W zakresie onkologicznym, jodek sodu Na131I POLATOM jest stosowany w leczeniu zróżnicowanego raka tarczycy w następujących przypadkach:³

• Ablacja pozostałej tkanki tarczycy po leczeniu operacyjnym – podanie radiojodu ma na celu zniszczenie pozostałych po tyreoidektomii komórek tarczycy, co umożliwia lepszą kontrolę choroby i dokładniejszy monitoring biochemiczny za pomocą tyreoglobuliny
• Sterylizacja pozostałych ognisk raka – terapia izotopowa pozwala na eliminację mikroskopowych ognisk nowotworowych, które mogły pozostać po zabiegu operacyjnym, zmniejszając ryzyko nawrotu choroby
• Leczenie jodochwytnych przerzutów raka tarczycy – radiojod wykorzystywany jest do terapii przerzutów odległych (np. do płuc, kości, węzłów chłonnych), które zachowały zdolność wychwytu jodu, co stanowi ważną opcję terapeutyczną w zaawansowanym stadium choroby

Skuteczność leczenia izotopem jodu-131 opiera się na jego właściwościach fizycznych. Izotop ten rozpada się do stabilnego ksenonu-131 z okresem półtrwania wynoszącym 8,02 dnia, emitując promieniowanie gamma o energii głównie 365 keV (81,7%), a także 637 keV (7,2%) i 284 keV (6,1%), oraz promieniowanie beta o maksymalnej energii 606 keV.⁴ To właśnie promieniowanie beta o krótkim zasięgu odpowiada za efekt terapeutyczny, umożliwiając selektywne niszczenie tkanek tarczycy przy jednoczesnym minimalizowaniu narażenia okolicznych zdrowych tkanek.