Właściwości farmakokinetyczne
Erlis 2,5 mg

Właściwości farmakokinetyczne tadalafilu

Produkt leczniczy Erlis zawierający tadalafil w dawce 2,5 mg charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, który determinuje jego działanie terapeutyczne i czas utrzymywania się efektu klinicznego. Poniżej przedstawiono szczegółową analizę właściwości farmakokinetycznych tadalafilu z uwzględnieniem procesów ADME (wchłanianie, dystrybucja, metabolizm, wydalanie) oraz charakterystyki w szczególnych populacjach pacjentów.¹

Wchłanianie tadalafilu

Tadalafil po podaniu doustnym wykazuje szybkie wchłanianie z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie leku w osoczu krwi (Cmax) jest osiągane po 2 godzinach od momentu przyjęcia tabletki. Należy zaznaczyć, że bezwzględna dostępność biologiczna tadalafilu po podaniu doustnym nie została precyzyjnie określona.²

Istotnym aspektem farmakokinetyki tadalafilu jest brak wpływu pokarmu na parametry wchłaniania. Zarówno szybkość, jak i stopień wchłaniania substancji czynnej nie ulegają zmianie po podaniu leku z posiłkiem, co oznacza, że produkt Erlis może być przyjmowany niezależnie od posiłku lub w trakcie jego spożywania. Dodatkowo, pora przyjmowania leku (rano lub wieczorem) nie ma klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę wchłaniania tadalafilu.³

Dystrybucja tadalafilu

Po wchłonięciu do krwioobiegu, tadalafil jest szeroko dystrybuowany w tkankach organizmu. Średnia objętość dystrybucji wynosi około 63 l, co potwierdza znaczne rozmieszczenie leku w tkankach. W stężeniach terapeutycznych tadalafil w 94% wiąże się z białkami osocza, co jest istotnym czynnikiem wpływającym na jego biodostępność i czas działania.⁴

Zaburzenia czynności nerek nie wpływają na stopień wiązania tadalafilu z białkami osocza. Istotnym z klinicznego punktu widzenia jest fakt, że mniej niż 0,0005% podanej dawki leku pojawia się w nasieniu u zdrowych osób, co ma znaczenie przy ocenie bezpieczeństwa stosowania leku.⁵

Biotransformacja tadalafilu

Tadalafil podlega procesom biotransformacji głównie przy udziale izoenzymu CYP3A4 cytochromu P450. Głównym metabolitem wykrywanym w krwioobiegu jest glukuronian metylokatecholu. Z punktu widzenia farmakodynamiki ten metabolit wykazuje znacznie słabsze działanie na fosfodiesterazę typu 5 (PDE5) – co najmniej 13 000 razy słabsze niż związek macierzysty.⁶

Przy stężeniach metabolitu osiąganych w warunkach klinicznych uznaje się, że nie wykazuje on aktywności farmakologicznej, co upraszcza analizę działania leku, ponieważ efekt terapeutyczny można przypisać wyłącznie niezmienionej cząsteczce tadalafilu.⁷

Wydalanie tadalafilu

Klirens tadalafilu po podaniu doustnym u zdrowych osób wynosi średnio 2,5 l/godzinę. Średni okres półtrwania tadalafilu wynosi 17,5 godziny, co jest istotną cechą odróżniającą go od innych inhibitorów PDE5 i wpływa na czas utrzymywania się efektu terapeutycznego.⁸

Tadalafil jest wydalany głównie w postaci nieaktywnych metabolitów. Główną drogą eliminacji jest wydalanie z kałem (około 61% podanej dawki), natomiast wydalanie nerkowe stanowi mniejszy udział w całkowitej eliminacji leku (około 36% dawki).⁹

Liniowość farmakokinetyki

Farmakokinetyka tadalafilu wykazuje liniowość w odniesieniu zarówno do dawki, jak i czasu. W zakresie dawek terapeutycznych od 2,5 do 20 mg, ekspozycja na lek (mierzona jako AUC – pole pod krzywą stężenia w funkcji czasu) zwiększa się proporcjonalnie do dawki.¹⁰

Stan stacjonarny tadalafilu w osoczu, przy schemacie dawkowania raz na dobę, jest osiągany w ciągu 5 dni od rozpoczęcia terapii. Warto podkreślić, że farmakokinetyka tadalafilu u pacjentów z zaburzeniami erekcji jest zbliżona do obserwowanej u osób bez tego typu zaburzeń.¹¹

Farmakokinetyka w szczególnych populacjach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

U osób w wieku podeszłym (65 lat i starszych) obserwuje się zmniejszenie klirensu tadalafilu po podaniu doustnym w porównaniu z młodszymi osobami (19-45 lat). Ta zmiana prowadzi do zwiększenia ekspozycji na lek (AUC) o około 25%. Należy jednak podkreślić, że obserwowane zmiany farmakokinetyki związane z wiekiem nie mają istotnego znaczenia klinicznego, dlatego nie jest konieczna modyfikacja dawkowania u pacjentów w podeszłym wieku.¹²

Niewydolność nerek

W badaniach farmakologicznych z zastosowaniem pojedynczej dawki tadalafilu (5-20 mg) wykazano, że u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dochodzi do zmian parametrów farmakokinetycznych. U osób z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 51-80 ml/min) oraz z umiarkowanymi zaburzeniami (klirens kreatyniny 31-50 ml/min) obserwowano dwukrotnie większą ekspozycję (AUC) na tadalafil w porównaniu z osobami z prawidłową czynnością nerek.¹³

Podobny wzrost ekspozycji obserwowano u pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek poddawanych hemodializie. W tej grupie pacjentów maksymalne stężenie leku (Cmax) było o 41% wyższe niż u osób zdrowych. Warto podkreślić, że hemodializa w nieistotnym stopniu wpływa na eliminację tadalafilu z organizmu, co należy uwzględnić przy ustalaniu dawkowania u pacjentów dializowanych.¹⁴

Niewydolność wątroby

U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (klasa A i B według klasyfikacji Child-Pugh) po podaniu dawki 10 mg tadalafilu ekspozycja na lek (AUC) jest porównywalna z ekspozycją u osób zdrowych.¹⁵

Dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania tadalafilu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (klasa C w skali Child-Pugh) są ograniczone. Należy również zwrócić uwagę, że nie przeprowadzono badań dotyczących przyjmowania tadalafilu w schemacie raz na dobę u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Dlatego w tej grupie pacjentów lekarz powinien dokładnie ocenić stosunek korzyści do ryzyka przed włączeniem leczenia tadalafilem.¹⁶

Pacjenci z cukrzycą

U pacjentów z cukrzycą ekspozycja na tadalafil (AUC) była o około 19% mniejsza w porównaniu z osobami zdrowymi. Ta różnica w ekspozycji nie jest na tyle istotna, aby wymagała modyfikacji dawkowania tadalafilu u pacjentów z cukrzycą.¹⁷