Właściwości farmakokinetyczne bimatoprostu

Produkt leczniczy Elymbus, zawierający bimatoprost w stężeniu 0,1 mg/g w postaci żelu do oczu, nie był bezpośrednio badany pod kątem farmakokinetyki u ludzi. Dostępne dane farmakokinetyczne pochodzą z badań preparatu bimatoprostu 0,3 mg/ml w postaci kropli do oczu (postać ze środkiem konserwującym), co należy uwzględnić podczas interpretacji poniższych informacji.¹

Wchłanianie bimatoprostu

Bimatoprost charakteryzuje się dobrą przenikalnością przez struktury oka ludzkiego, co potwierdzono w badaniach in vitro na tkankach rogówki i twardówki. Po podaniu ocznym u osób dorosłych ogólnoustrojowa ekspozycja na bimatoprost pozostaje bardzo niska, bez zjawiska kumulacji leku w czasie.²

W badaniach klinicznych po podaniu jednej kropli bimatoprostu 0,3 mg/ml do obu oczu raz na dobę przez okres dwóch tygodni, stężenie maksymalne leku we krwi (Cmax) osiągane było szybko – już po 10 minutach od aplikacji. Następnie stężenie obniżało się poniżej progu wykrywalności (0,025 ng/ml) w ciągu zaledwie 1,5 godziny. Średnie wartości parametrów farmakokinetycznych Cmax i AUC0-24h w 7. i 14. dniu stosowania były zbliżone i wynosiły odpowiednio około 0,08 ng/ml dla Cmax oraz 0,09 ng•h/ml dla AUC0-24h. Dane te wskazują, że stan stacjonarny bimatoprostu osiągany jest już w pierwszym tygodniu regularnego stosowania.³

Dystrybucja bimatoprostu

Bimatoprost wykazuje umiarkowany stopień dystrybucji w tkankach organizmu. Objętość dystrybucji w stanie równowagi u ludzi wynosi 0,67 l/kg. W krwi ludzkiej bimatoprost występuje głównie w osoczu, gdzie wiąże się z białkami osocza w około 88%.⁴

Metabolizm bimatoprostu

Po podaniu ocznym i przedostaniu się do krążenia ogólnego, bimatoprost występuje we krwi głównie w postaci niezmienionej jako związek macierzysty. Następnie podlega procesom biotransformacji poprzez:

• oksydację
• N-deetylację
• związanie z kwasem glukuronowym

W wyniku tych procesów powstają różnorodne metabolity bimatoprostu.⁵

Eliminacja bimatoprostu

Bimatoprost jest wydalany z organizmu głównie poprzez przesączanie nerkowe. Badania na zdrowych dorosłych ochotnikach, którym podano lek dożylnie, wykazały, że około 67% dawki jest wydalane z moczem, a 25% z kałem. Okres półtrwania (t1/2) po podaniu dożylnym wynosi około 45 minut, natomiast całkowity klirens krwi osiąga wartość 1,5 l/h/kg masy ciała.⁶

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku (65 lat i starsi) stosujących bimatoprost 0,3 mg/ml dwa razy na dobę zaobserwowano istotnie wyższą ekspozycję ogólnoustrojową na lek w porównaniu z młodszymi osobami dorosłymi. Średnia wartość AUC0-24godz wynosiła 0,0634 ng•h/ml u osób starszych, podczas gdy u młodszych pacjentów osiągała wartość 0,0218 ng•h/ml. Różnica ta, choć statystycznie istotna, nie ma znaczenia klinicznego, ponieważ ekspozycja ogólnoustrojowa w obu grupach wiekowych pozostaje bardzo niska po podaniu ocznym. Ważnym aspektem bezpieczeństwa jest brak akumulacji bimatoprostu we krwi w miarę upływu czasu stosowania oraz podobny profil bezpieczeństwa zarówno u pacjentów w podeszłym wieku, jak i u młodszych osób.⁷