Właściwości farmakokinetyczne
Deslodyna 5 mg

Właściwości farmakokinetyczne desloratadyny

Desloratadyna, składnik aktywny preparatu Deslodyna (tabletki powlekane 5 mg), charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, który obejmuje procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz eliminacji. Dokładne poznanie tych parametrów pozwala na optymalizację schematów dawkowania oraz przewidywanie potencjalnych interakcji lekowych.¹

Wchłanianie

Desloratadyna wykazuje korzystne właściwości w zakresie wchłaniania. Stężenie leku można wykryć w osoczu krwi już po 30 minutach od momentu podania, co świadczy o szybkim rozpoczęciu procesu absorpcji. Substancja aktywna wchłania się dobrze, osiągając maksymalne stężenie (Cmax) po około 3 godzinach od przyjęcia. Badania farmakokinetyczne wykazały, że biodostępność desloratadyny jest proporcjonalna do dawki w zakresie od 5 mg do 20 mg.²

W badaniach farmakokinetycznych, których populacja była porównywalna do ogólnej populacji pacjentów z sezonowym alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa, zaobserwowano istotną zmienność międzyosobniczą. U około 4% uczestników stwierdzono znacząco wyższe stężenia desloratadyny – maksymalne stężenie było około 3-krotnie większe i występowało później (po około 7 godzinach). Należy zaznaczyć, że odsetek osób wykazujących taką zmienność może różnić się w zależności od pochodzenia etnicznego. Pomimo podwyższonych stężeń, profil bezpieczeństwa u tych pacjentów nie różnił się od profilu obserwowanego w populacji ogólnej.³

Dystrybucja

Po wchłonięciu do krwiobiegu desloratadyna wiąże się z białkami osocza w umiarkowanym stopniu, na poziomie 83-87%. Ta wartość wiązania z białkami jest istotna z punktu widzenia potencjalnych interakcji z innymi lekami, które również wykazują wysokie powinowactwo do białek osocza. Badania kliniczne nie wykazały jednak klinicznie istotnej kumulacji desloratadyny przy podawaniu raz na dobę (w dawkach od 5 mg do 20 mg) przez okres 14 dni.⁴

Metabolizm

Szczegółowe badania nad metabolizmem desloratadyny nie pozwoliły na jednoznaczne zidentyfikowanie enzymu odpowiedzialnego za biotransformację tego związku. Z tego powodu nie można całkowicie wykluczyć potencjalnych interakcji z innymi produktami leczniczymi na poziomie metabolizmu. Istotne jest jednak, że desloratadyna nie wykazuje hamującego wpływu na aktywność izoenzymów cytochromu P450, w szczególności:⁵

• Nie hamuje aktywności CYP3A4 w warunkach in vivo
• Badania in vitro potwierdziły, że lek nie hamuje aktywności CYP2D6
• Nie jest substratem ani inhibitorem glikoproteiny P

Te właściwości mają istotne znaczenie kliniczne, gdyż zmniejszają ryzyko interakcji farmakokinetycznych z wieloma równocześnie stosowanymi lekami.⁶

Eliminacja

Desloratadyna charakteryzuje się stosunkowo długim okresem półtrwania w fazie eliminacji, wynoszącym około 27 godzin. Ta wartość determinuje możliwość podawania leku raz na dobę oraz wpływa na stopień kumulacji, który jest adekwatny do okresu półtrwania i częstości podawania.⁷

Badania dotyczące wpływu pokarmu na farmakokinetykę desloratadyny wykazały, że:⁸

• Wysokotłuszczowe i wysokokaloryczne posiłki nie wpływają na dystrybucję leku (badanie z dawką 7,5 mg)
• Sok grejpfrutowy, znany inhibitor enzymów cytochromu P450, nie wpływa na dystrybucję desloratadyny

Farmakokinetyka w grupach szczególnych

Pacjenci z niewydolnością nerek

Farmakokinetyka desloratadyny u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek (CRI – chronic renal insufficiency) była przedmiotem szczegółowych badań, które wykazały istotne różnice w porównaniu do osób z prawidłową funkcją nerek.⁹

Pomimo zauważalnych różnic w ekspozycji na desloratadynę i jej metabolit 3-hydroksydesloratadynę (mierzonych jako AUC i Cmax), zmiany te nie były istotne klinicznie. Oznacza to, że modyfikacja dawkowania u pacjentów z niewydolnością nerek może nie być konieczna, jednak decyzja powinna być podejmowana indywidualnie w zależności od stanu klinicznego pacjenta.¹⁰