Właściwości farmakokinetyczne loratadyny

Loratadyna, substancja czynna zawarta w produkcie leczniczym Claritine Allergy w dawce 10 mg, charakteryzuje się szczególnymi właściwościami farmakokinetycznymi, które determinują jej działanie przeciwhistaminowe. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis parametrów farmakokinetycznych obejmujących wchłanianie, dystrybucję, metabolizm oraz eliminację leku.¹

Wchłanianie

Loratadyna po podaniu doustnym szybko i dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego. Biodostępność loratadyny i jej czynnego metabolitu jest proporcjonalna do zastosowanej dawki, co oznacza przewidywalny wzrost stężenia leku we krwi przy zwiększaniu dawki. Spożycie pokarmu podczas przyjmowania preparatu Claritine Allergy może nieznacznie opóźnić wchłanianie substancji czynnej, jednak nie wpływa to na efekt kliniczny działania leku.²

Dystrybucja

Po wchłonięciu loratadyna charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, wynoszącym od 97% do 99%. Natomiast jej czynny metabolit – desloratadyna – wiąże się z białkami osocza w stopniu umiarkowanym (73% do 76%). Okres półtrwania dystrybucji w osoczu wynosi około 1 godziny dla loratadyny i około 2 godzin dla jej czynnego metabolitu.³

Metabolizm

Loratadyna podlega intensywnemu metabolizmowi pierwszego przejścia, głównie z udziałem enzymów cytochromu P450: CYP3A4 i CYP2D6. Głównym metabolitem jest desloratadyna, która wykazuje aktywność farmakologiczną i w znacznym stopniu odpowiada za działanie kliniczne leku. Maksymalne stężenie loratadyny w surowicy krwi osiągane jest po 1-1,5 godziny od podania, natomiast maksymalne stężenie desloratadyny występuje po 1,5-3,7 godziny po przyjęciu leku.⁴

Eliminacja

Eliminacja loratadyny zachodzi dwoma głównymi drogami: przez nerki i z kałem. Około 40% podanej dawki wydalane jest z moczem, a 42% z kałem w ciągu 10 dni, głównie w postaci sprzężonych metabolitów. W pierwszych 24 godzinach z moczem wydala się około 27% podanej dawki. Należy podkreślić, że mniej niż 1% loratadyny lub desloratadyny wydalane jest w postaci niezmienionej.⁵

Średni okres półtrwania loratadyny wynosi 8,4 godziny (z zakresem od 3 do 20 godzin), natomiast dla jej głównego metabolitu – desloratadyny – okres ten jest znacznie dłuższy i wynosi 28 godzin (z zakresem od 8,8 do 92 godzin).⁶

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek parametry farmakokinetyczne loratadyny ulegają istotnym zmianom. Zarówno pole powierzchni pod krzywą stężenia (AUC), jak i maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) loratadyny oraz jej metabolitu są większe niż u osób z prawidłową czynnością nerek. Jednakże nie obserwuje się znaczących różnic w średnich wartościach okresu półtrwania loratadyny i jej metabolitu w porównaniu z osobami zdrowymi. Warto zaznaczyć, że u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek hemodializa nie wpływa na farmakokinetykę loratadyny i jej czynnego metabolitu.⁷

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

U pacjentów z przewlekłą poalkoholową chorobą wątroby obserwuje się istotne zmiany w farmakokinetyce loratadyny. Pole powierzchni pod krzywą (AUC) i maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) loratadyny są dwukrotnie większe niż u osób z prawidłową czynnością wątroby. Co ciekawe, profil farmakokinetyczny metabolitu (desloratadyny) nie ulega znaczącym zmianom. Okres półtrwania eliminacji loratadyny i jej metabolitu wydłuża się odpowiednio do 24 godzin i 37 godzin, przy czym stopień wydłużenia zależy od nasilenia uszkodzenia wątroby.⁸

Pacjenci w podeszłym wieku

U osób w podeszłym wieku farmakokinetyka loratadyny nie wykazuje istotnych odrębności w porównaniu z młodszymi pacjentami. Profil farmakokinetyczny zarówno loratadyny, jak i jej metabolitu pozostaje podobny w grupie zdrowych dorosłych ochotników oraz w grupie zdrowych ochotników w podeszłym wieku.⁹

Podsumowanie parametrów farmakokinetycznych