Wpływ bisoprololu na płodność, ciążę i laktację

Bisoprolol fumaranu, jako substancja czynna produktu leczniczego Bisocard, należy do grupy beta-adrenolityków, których działanie farmakologiczne może wywierać istotny wpływ na przebieg ciąży, rozwój płodu oraz stan noworodka. Ze względu na specyfikę działania leku, konieczne jest przekazanie pacjentkom szczegółowych informacji dotyczących możliwości stosowania bisoprololu w okresie rozrodczym, ciąży oraz karmienia piersią.¹

Wpływ na ciążę

Stosowanie bisoprololu w okresie ciąży wiąże się z potencjalnym ryzykiem dla rozwijającego się płodu. Mechanizm działania leków blokujących receptory beta-adrenergiczne prowadzi do zmniejszenia przepływu krwi przez łożysko, co ma bezpośrednie konsekwencje dla rozwoju płodu. W badaniach klinicznych wykazano, że stosowanie beta-adrenolityków w ciąży może prowadzić do szeregu niekorzystnych zjawisk, takich jak:²

• Opóźnienie wzrostu wewnątrzmacicznego płodu – zmniejszony przepływ krwi przez łożysko prowadzi do ograniczenia dostępu płodu do składników odżywczych i tlenu, co może skutkować spowolnieniem jego rozwoju
• Śmierć wewnątrzmaciczna płodu – w skrajnych przypadkach niewystarczające ukrwienie łożyska może doprowadzić do obumarcia płodu
• Poronienie – zaburzenia w ukrwieniu łożyska mogą zwiększać ryzyko samoistnego poronienia
• Przedwczesny poród – działanie beta-adrenolityków może wpływać na czynność skurczową macicy i zwiększać ryzyko porodu przed terminem

Ponadto u płodu lub noworodka, którego matka stosowała bisoprolol w czasie ciąży, istnieje podwyższone ryzyko wystąpienia działań niepożądanych związanych z farmakologicznym działaniem leku. Do najczęściej obserwowanych należą hipoglikemia (obniżenie stężenia glukozy we krwi) oraz bradykardia (zwolnienie czynności serca).³

Zalecenia dla lekarzy prowadzących pacjentki w ciąży

Ze względu na potencjalne zagrożenia związane ze stosowaniem bisoprololu w okresie ciąży, produkt leczniczy Bisocard nie jest zalecany u kobiet ciężarnych, chyba że istnieją bezwzględne wskazania do jego zastosowania. W przypadku konieczności zastosowania beta-adrenolityków u kobiety ciężarnej, bardziej wskazane jest wybranie preparatu o selektywnym działaniu beta-1-adrenolitycznym, do których należy bisoprolol.⁴

Jeśli lekarz podejmie decyzję o konieczności zastosowania bisoprololu u kobiety ciężarnej, zaleca się wdrożenie następujących środków monitorowania i ostrożności:⁵

1. Regularne kontrolowanie przepływu maciczno-łożyskowego za pomocą badań ultrasonograficznych i dopplerowskich
2. Systematyczne monitorowanie rozwoju płodu, w tym pomiary biometryczne oraz ocena dobrostanu płodu
3. W przypadku stwierdzenia szkodliwego wpływu leku na przebieg ciąży lub rozwój płodu, należy rozważyć zmianę strategii terapeutycznej

Opieka nad noworodkiem

Noworodek, którego matka przyjmowała bisoprolol w okresie ciąży, szczególnie w okresie poprzedzającym poród, wymaga ścisłej obserwacji medycznej. Objawy działań niepożądanych związanych z działaniem leku, takie jak hipoglikemia i bradykardia, występują najczęściej w ciągu pierwszych 3 dni życia dziecka.⁶

W ramach opieki nad noworodkiem należy zwrócić szczególną uwagę na:

• Monitorowanie czynności serca – regularne pomiary tętna w celu wykrycia bradykardii
• Kontrolę poziomu glukozy we krwi – częste oznaczenia glikemii w celu wczesnego wykrycia hipoglikemii
• Obserwację ogólnego stanu dziecka – w tym zabarwienia skóry, napięcia mięśniowego, aktywności, odruchu ssania i innych parametrów neurologicznych

Karmienie piersią

Aktualnie brak jest wystarczających danych klinicznych dotyczących przenikania bisoprololu do mleka kobiecego. W związku z potencjalnym ryzykiem dla karmionego dziecka, nie zaleca się karmienia piersią podczas terapii produktem Bisocard. W przypadku konieczności leczenia bisoprololem u matki karmiącej, należy rozważyć zaprzestanie karmienia piersią na czas terapii lub wybór alternatywnej metody leczenia.⁷

Podsumowanie informacji dla lekarza

Lekarz podejmujący decyzję o zastosowaniu bisoprololu u kobiety w wieku rozrodczym, ciężarnej lub karmiącej piersią powinien zawsze rozważyć stosunek potencjalnych korzyści terapeutycznych do możliwego ryzyka. Decyzja o rozpoczęciu lub kontynuacji leczenia musi być oparta na indywidualnej ocenie stanu klinicznego pacjentki i możliwych zagrożeń dla płodu lub dziecka.