Właściwości farmakokinetyczne
Aleric Deslo Active 5 mg

Właściwości farmakokinetyczne desloratadyny

Desloratadyna zawarta w leku Aleric Deslo Active charakteryzuje się określonymi parametrami farmakokinetycznymi, które określają jej zachowanie w organizmie po podaniu doustnym. Poniżej przedstawiono szczegółowe informacje dotyczące właściwości farmakokinetycznych tego związku, z uwzględnieniem procesów wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji.¹

Proces wchłaniania

Po podaniu doustnym desloratadyna ulega szybkiemu wchłanianiu do układu krążenia. Stężenia leku w osoczu krwi można wykryć już w ciągu 30 minut od momentu przyjęcia tabletki. Substancja czynna charakteryzuje się dobrym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, a maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po około 3 godzinach od podania.²

Biodostępność desloratadyny wykazuje proporcjonalność do podanej dawki w zakresie od 5 mg do 20 mg, co oznacza przewidywalny wzrost stężenia leku w osoczu wraz ze zwiększaniem dawki w tym przedziale.³

Warto zauważyć, że w badaniach farmakokinetycznych obejmujących pacjentów z sezonowym alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa zaobserwowano, że u około 4% uczestników występują wyższe stężenia desloratadyny w osoczu. W tej podgrupie maksymalne stężenie było około 3-krotnie wyższe i osiągane po około 7 godzinach od podania. Odsetek osób wykazujących taki profil farmakokinetyczny może różnić się w zależności od pochodzenia etnicznego. Pomimo znacząco wyższych stężeń leku u tych pacjentów, profil bezpieczeństwa nie różnił się od profilu obserwowanego w populacji ogólnej.⁴

Wpływ pokarmu na wchłanianie

Przeprowadzone badania wykazały, że pokarm nie ma istotnego wpływu na farmakokinetykę desloratadyny. W badaniu z jednorazowym podaniem dawki 7,5 mg nie zaobserwowano wpływu wysokotłuszczowego, wysokokalorycznego posiłku na dystrybucję leku w organizmie. Podobnie, w innym badaniu nie stwierdzono wpływu soku grejpfrutowego na dystrybucję desloratadyny, co jest istotną informacją kliniczną, gdyż sok grejpfrutowy może wchodzić w interakcje z wieloma lekami.⁵

Dystrybucja w organizmie

Desloratadyna wiąże się z białkami osocza w umiarkowanym stopniu, w zakresie 83%-87%. Dzięki temu znacząca część leku pozostaje w formie związanej z białkami, a tylko niewielka frakcja występuje w postaci wolnej, mogącej przenikać do tkanek i wywierać działanie farmakologiczne.⁶

Przy stosowaniu desloratadyny w dawkach od 5 mg do 20 mg raz na dobę przez okres 14 dni nie zaobserwowano dowodów na klinicznie istotną kumulację leku w organizmie, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania leku w schemacie dawkowania raz na dobę.⁷

Metabolizm

Enzymy odpowiedzialne za metabolizm desloratadyny nie zostały jeszcze w pełni zidentyfikowane, co ma istotne znaczenie kliniczne, gdyż nie można całkowicie wykluczyć potencjalnych interakcji z innymi lekami. Wiadomo jednak, że desloratadyna nie hamuje aktywności enzymu CYP3A4 in vivo. Badania przeprowadzone in vitro wskazują również, że lek nie hamuje aktywności enzymu CYP2D6 oraz nie jest ani substratem, ani inhibitorem glikoproteiny P – białka odpowiedzialnego za transport wielu leków przez błony komórkowe.⁸

Eliminacja i półokres trwania

Desloratadyna charakteryzuje się stosunkowo długim okresem półtrwania w fazie eliminacji, wynoszącym około 27 godzin. Ten parametr farmakokinetyczny uzasadnia schemat dawkowania leku raz na dobę i zapewnia utrzymanie stężenia terapeutycznego przez całą dobę. Stopień kumulacji desloratadyny przy podawaniu raz na dobę jest adekwatny do jej okresu półtrwania.⁹

Warto zauważyć, że u podgrupy pacjentów ze zwiększonym stężeniem desloratadyny w osoczu (około 4% populacji) okres półtrwania w fazie eliminacji jest znacznie dłuższy i wynosi około 89 godzin.¹⁰

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci z niewydolnością nerek

Właściwości farmakokinetyczne desloratadyny u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek (CRI – chronic renal insufficiency) różnią się od tych obserwowanych u osób zdrowych. Przeprowadzono badania porównawcze zarówno z zastosowaniem dawki jednorazowej, jak i dawek wielokrotnych.¹¹

W badaniu z zastosowaniem dawki jednorazowej zaobserwowano zwiększoną ekspozycję na desloratadynę:¹²

• U pacjentów z łagodną do umiarkowanej przewlekłą niewydolnością nerek ekspozycja była około 2 razy większa niż u osób zdrowych
• U pacjentów z ciężką przewlekłą niewydolnością nerek ekspozycja była około 2,5 raza większa niż u osób zdrowych

W badaniu z zastosowaniem dawek wielokrotnych stan stacjonarny osiągnięto po 11 dniach terapii. Zaobserwowano następujące różnice w ekspozycji na desloratadynę w porównaniu do osób zdrowych:¹³

• U pacjentów z łagodną do umiarkowanej przewlekłą niewydolnością nerek ekspozycja była około 1,5 raza większa
• U pacjentów z ciężką przewlekłą niewydolnością nerek ekspozycja była około 2,5 raza większa

Pomimo zaobserwowanych różnic w ekspozycji, zmiany w parametrach farmakokinetycznych (AUC i Cmax) desloratadyny i jej metabolitu 3-hydroksydesloratadyny u pacjentów z niewydolnością nerek uznano za nieistotne klinicznie.¹⁴