Przedawkowanie
Absenor 300 mg

Przedawkowanie leku

Przedawkowanie sodu walproinianu stanowi poważny stan kliniczny, który może prowadzić do zagrażających życiu konsekwencji. Pomimo, że kwas walproinowy w stężeniach terapeutycznych (40-100 mg/L) charakteryzuje się stosunkowo małą toksycznością, ostre zatrucia zdarzają się przy stężeniach powyżej 100 mg/L zarówno u dorosłych, jak i dzieci.¹

Warto podkreślić, że w literaturze medycznej opisywano sporadyczne przypadki przedawkowania, zarówno ostrego jak i przewlekłego, które zakończyły się zgonem pacjenta.² W przypadkach prób samobójczych należy zawsze brać pod uwagę możliwość zatrucia wielolekowego.³

Objawy przedawkowania

Przedawkowanie sodu walproinianu prowadzi do wystąpienia szeregu objawów klinicznych, które mogą wystąpić z różnym nasileniem. Do najczęstszych objawów zatrucia należą: stany splątania, uspokojenie polekowe lub śpiączka, osłabienie mięśni, osłabienie odruchów, a nawet całkowity brak odruchów (arefleksja).⁴

Obserwuje się również inne poważne zaburzenia, takie jak mioza (zwężenie źrenic), zaburzenia oddechowe, kwasica metaboliczna oraz zaburzenia sercowo-naczyniowe, w tym niedociśnienie tętnicze, mogące prowadzić do niewydolności krążenia i wstrząsu.⁵ Po masywnym przedawkowaniu odnotowano sporadyczne przypadki zgonów.⁶

Wysokie stężenie walproinianu w surowicy prowadzi do charakterystycznych zaburzeń neurologicznych, manifestujących się zwiększoną tendencją do napadów padaczkowych oraz zmianami zachowania, zarówno u dorosłych, jak i u dzieci.⁷ Szczególnie niebezpiecznym powikłaniem jest zwiększone ciśnienie śródczaszkowe związane z obrzękiem mózgu.⁸

Dodatkową komplikacją może być hipernatremia, wynikająca z zawartości sodu w preparacie Absenor, co należy uwzględnić w postępowaniu diagnostyczno-terapeutycznym.⁹

Postępowanie w przedawkowaniu

Nie istnieje swoiste antidotum dla sodu walproinianu, dlatego postępowanie kliniczne ma charakter objawowy.¹⁰ W początkowej fazie leczenia należy rozważyć następujące interwencje:

• Dekontaminacja przewodu pokarmowego – podanie węgla aktywnego lub płukanie żołądka może być skuteczne do 12 godzin od momentu przedawkowania.¹¹
• Monitorowanie i wspomaganie funkcji życiowych – w zależności od stanu klinicznego pacjenta.¹²

W przypadku ciężkiego zatrucia można zastosować metody eliminacji pozaustrojowej. Hemodializa i wymuszona diureza mogą skutecznie usunąć tę część kwasu walproinowego, która nie jest związana z białkami.¹³ Warto podkreślić, że dializa otrzewnowa ma ograniczoną skuteczność w usuwaniu walproinianu.¹⁴

Brakuje wystarczających danych klinicznych dotyczących skuteczności całkowitej wymiany osocza i transfuzji w przypadku przedawkowania walproinianu.¹⁵ W związku z tym, zaleca się intensywną terapię medyczną bez specjalnych zabiegów odtruwania, szczególnie u dzieci, połączoną z regularnym monitorowaniem stężeń leku w surowicy.¹⁶

Obiecujące wyniki w poprawie stanu świadomości pacjentów z przedawkowaniem walproinianu uzyskano w kilku przypadkach po dożylnym podaniu naloksonu.¹⁷ W przypadkach masywnego przedawkowania skutecznie stosowano hemodializę i hemoperfuzję.¹⁸