Znamiona – Patofizjologia i mechanizm

Znamiona
Patofizjologia i mechanizm

Znamiona skórne (nevi) to skupiska melanocytów, które zazwyczaj są łagodnymi zmianami nowotworowymi o niskim ryzyku transformacji w czerniaka złośliwego. Klasyfikacja znamion obejmuje znamiona wrodzone, atypowe (dysplastyczne) oraz znamiona halo, z których szczególnie znamiona wrodzone i atypowe wiążą się ze zwiększonym ryzykiem rozwoju czerniaka. Mutacje genu BRAF, zwłaszcza BRAFV600E, występują w ponad 75% znamion i około 50% czerniaków, jednak najnowsze badania wskazują, że transformacja melanocytów w czerniaka zależy nie tylko od mutacji genetycznych, ale także od sygnałów środowiskowych, które modulują ekspresję genów melanocytów. Znamiona halo powstają w mechanizmie autoimmunologicznym, z udziałem limfocytów T CD8+ i nacieków limfohistiocytarnych, co potwierdza ich immunologiczne podłoże. Zakażenia znamion mogą wynikać z naruszenia bariery skórnej i inwazji mikroorganizmów, prowadząc do stanu zapalnego i ryzyka powikłań. Ryzyko transformacji pojedynczego znamienia w czerniaka jest niskie (około 1:3000 u mężczyzn i 1:10000 u kobiet), ale wzrasta u pacjentów z licznymi znamionami (>50). Nowe badania nad biomarkerami mogą umożliwić wcześniejsze wykrywanie zmian nowotworowych we krwi.

Definicja i klasyfikacja znamion

Znamiona (łac. nevi) to zmiany skórne, będące skupiskami melanocytów, czyli komórek produkujących melaninę. Stanowią one rodzaj łagodnych zmian nowotworowych, które rzadko ulegają transformacji złośliwej w kierunku agresywnego nowotworu skóry – czerniaka złośliwego (melanoma malignum). Zdecydowana większość znamion jest całkowicie nieszkodliwa dla zdrowia człowieka.¹

Z klinicznego punktu widzenia znamiona możemy podzielić na kilka głównych kategorii:

Znamiona wrodzone (congenital nevi) – duże zmiany, z którymi pacjenci rodzą się. Zwiększają ryzyko rozwoju czerniaka złośliwego.¹
Znamiona atypowe (dysplastyczne) – większe niż normalne znamiona, zwykle dziedziczne. Osoby z dysplastycznymi znamionami mają wyższe ryzyko rozwoju czerniaka złośliwego.¹
Znamiona halo (bielacze) – charakteryzują się obecnością odbarwionego obszaru wokół znamienia, co związane jest z reakcją autoimmunologiczną.¹

Osoby z dużą liczbą znamion (powyżej 50) mają wyższe ryzyko rozwoju czerniaka złośliwego w porównaniu do populacji ogólnej.¹²

Patogeneza znamion

Znamiona i czerniaki wywodzą się z tych samych komórek – melanocytów. Różnica polega na tym, że znamiona są zwykle łagodne, podczas gdy czerniaki są nowotworami złośliwymi, potencjalnie zagrażającymi życiu bez odpowiedniego leczenia.¹

Mechanizm molekularny powstawania znamion

U podstaw powstawania znamion leżą specyficzne zmiany w sekwencji DNA melanocytów, przede wszystkim mutacje genu BRAF. Mutacje te są wykrywane w ponad 75% znamion. Ta sama zmiana genetyczna jest obecna w około 50% czerniaków złośliwych i jest powszechna w innych nowotworach, takich jak rak jelita grubego czy rak płuc.¹

Przez długi czas uważano, że gdy melanocyty posiadają wyłącznie mutację BRAFV600E, komórka przestaje się dzielić, co prowadzi do powstania znamienia. Natomiast gdy melanocyty mają dodatkowe mutacje wraz z BRAFV600E, dzielą się w sposób niekontrolowany, przekształcając się w czerniaka. Model ten nazywano „starzeniem indukowanym onkogenem” (oncogene-induced senescence).¹

Najnowsze badania wykazały jednak, że ten model nie jest w pełni prawidłowy. Odkryto nowy mechanizm molekularny, który wyjaśnia, jak powstają znamiona, jak powstają czerniaki i dlaczego znamiona czasami przekształcają się w czerniaki. Badania pokazały, że melanocyty przekształcające się w czerniaka niekoniecznie potrzebują dodatkowych mutacji, ale są w rzeczywistości zależne od sygnalizacji środowiskowej.¹²

Według najnowszych ustaleń, melanocyty ekspresjonują różne geny w różnych środowiskach, co może prowadzić albo do niekontrolowanych podziałów komórkowych, albo do całkowitego zatrzymania podziałów. To sugeruje, że powstanie czerniaka może być zależne od sygnałów środowiskowych, a nie tylko od samych mutacji genetycznych.¹

Mechanizm zaniku znamion

Interesujące badania przeprowadzone przez zespół kierowany przez docenta Naokiego Morimoto z Uniwersytetu Medycznego Kansai wyjaśniły warunki, w których składnik barwnikowy znamion – pigment melaninowy – jest absorbowany przez organizm i naturalnie znika. Wiadomo, że znamiona nie znikają i pozostają, ponieważ komórki nevus, które są komórkami znamienia, pomagają w produkcji pigmentów.¹

Skupiając się na tych komórkach nevus, zespół badawczy opracował hipotezę, że jeśli komórki nevus zostaną zniszczone, pigment zostanie naturalnie wchłonięty przez organizm, a znamię może zostać wymazane. Po raz pierwszy na świecie wyjaśniono, że znamiona znikają naturalnie, jeśli nawet komórki nevus zostaną zabite.¹

Immunologia znamion halo

Znamiona halo (bielacze) stanowią szczególny rodzaj znamion, gdzie wokół centralnie położonego znamienia pojawia się obszar odbarwienia skóry. Wystąpienie znamion halo może być związane z inną chorobą autoimmunologiczną. Początek znamienia halo może być wywołany oparzeniem słonecznym lub lokalnym urazem, który powoduje, że układ odpornościowy rozpoznaje znamię jako obce, co skutkuje atakiem przez krążące przeciwciała i limfocyty T CD8+.¹

Rozwój znamion halo był również wiązany ze stresem psychospołecznym. Histologicznie obserwuje się nacieki limfohistiocytarne w skórze właściwej pod znamieniem, co potwierdza autoimmunologiczny mechanizm powstawania tej zmiany.¹

Mechanizm zakażenia znamion

Zakażone znamię może być spowodowane różnymi czynnikami, takimi jak infekcje bakteryjne lub wirusowe, uraz lub uszkodzenie obszaru, lub istniejące wcześniej choroby skóry. W patofizjologii zakażonego znamienia mikroorganizmy wnikają i wywołują odpowiedź zapalną w skórze.¹

Mechanizm powstawania zakażonego znamienia jest podobny do mechanizmu innych zakażeń skóry, w którym dochodzi do naruszenia bariery skórnej i inwazji mikroorganizmów. Infekcja może rozprzestrzeniać się na otaczające tkanki, powodując stan zapalny i zaczerwienienie.¹

Uraz skóry, taki jak zadrapanie czy pocieranie, może również prowadzić do powstania atypowego znamienia. Może to stworzyć przerwę w skórze, umożliwiając bakteriom lub grzybom wniknięcie i wywołanie infekcji.¹

Mechanizm rozwoju czerniaka ze znamion

Ryzyko, że pojedyncze znamię przekształci się w nowotwór złośliwy, jest stosunkowo niskie (ryzyko w ciągu całego życia wynosi około 1 na 3 000 dla mężczyzn i 1 na 10 000 dla kobiet). Jednak pacjenci z dużą liczbą znamion łagodnych (około 50) mają zwiększone ryzyko rozwoju czerniaka.¹

Najnowsze badania przeprowadzone przez Roberta Judsona-Torresa z Huntsman Cancer Institute (HCI) i Uniwersytetu Utah (U of U) wskazują, że pochodzenie czerniaka zależy od sygnałów środowiskowych, co daje nowe spojrzenie na profilaktykę i leczenie. Odkrycia te tworzą podstawę do badań potencjalnych biomarkerów czerniaka, umożliwiając lekarzom wykrywanie zmian nowotworowych we krwi na wcześniejszych etapach.¹

Ciąża molowa – patogeneza

Ciąża molowa (zaśniad groniasty) to rzadka, nieprawidłowa ciąża zaliczana do trofoblastyczna-ciazy/” title=”choroba trofoblastyczna ciąży” class=”to-tag” data-termid=”77204″>chorób trofoblastycznych ciąży, które wywodzą się z łożyska i mogą rozprzestrzeniać się na inne obszary. Istnieją dwa podstawowe typy zaśniadu: całkowity i częściowy.¹

Molekularne podłoże zaśniadu groniastego

Wspólną cechą patologiczną tych zmian jest nadmierna proliferacja trofoblastu i kosmków łożyskowych, które stają się obrzęknięte, tworząc struktury o wyglądzie groniastym. Zaśniady groniaste, choć uważane za łagodne, są zmianami przedrakowymi i mogą potencjalnie przekształcić się w zmiany złośliwe i inwazyjne.¹²

Nadmierna reprezentacja genomu ojcowskiego w sporadycznych zaśniadach groniastych jest fundamentalnym zdarzeniem genetycznym prowadzącym do ogólnej zmiany ekspresji genów w trofoblaście molowym, będąc całkowicie androgenetycznym w całkowitym zaśniadzie groniastym i diandrycznie triploidalnym w częściowym zaśniadzie groniastym.¹

W przypadku całkowitego zaśniadu groniastego obecna jest całkowita uniparentalna disomia ojcowska. W częściowym zaśniadzie groniastym występuje forma poliploidii.¹

Zaśniad groniasty całkowity

Całkowity zaśniad groniasty nie zawiera tkanki płodowej. 90% z nich ma kariotyp 46,XX, a 10% – 46,XY. Zaśniady całkowite można podzielić na dwa typy: androgenetyczny zaśniad całkowity i biparentalny zaśniad całkowity.¹

Androgenetyczne zaśniady całkowite stanowią 85-90% wszystkich zaśniadów całkowitych, z dwoma identycznymi zestawami chromosomów ojcowskich, pochodzącymi z duplikacji ojcowskich haploidalnych chromosomów. Zawsze mają kariotyp 46,XX; 46,YY nigdy nie zaobserwowano.¹

Biparentalny zaśniad całkowity jest rzadki. Obecne są geny matczyne i ojcowskie, ale niepowodzenie imprintingu matczynego powoduje, że ekspresji ulega tylko genom ojcowski.¹

Zaśniad całkowity powstaje, gdy dochodzi do zapłodnienia pustego jaja (bez efektywnego genomu) przez pojedynczy plemnik, który następnie duplikuje się bez cytokinezy, aby przywrócić liczbę diploidalną, lub przez plemnik diploidalny wynikający z niepowodzenia drugiego podziału mejotycznego.¹²

Zidentyfikowano mutacje zarodkowe w genach NLRP7 i KHDC3L jako przyczynowe w nawracających ciążach molowych. Około 80% całkowitych zaśniadów groniastych ma kariotyp 46,XX, które pochodzą z duplikacji chromosomów haploidalnego plemnika; pozostałe 20% to 46,XY; wszystkie chromosomy są pochodzenia ojcowskiego. Chociaż wszystkie chromosomy są pochodzenia ojcowskiego, DNA mitochondrialne pozostaje pochodzenia matczynego.¹

Zaśniad groniasty częściowy

W zaśniadzie częściowym często obecna jest tkanka płodowa. Erytrocyty i naczynia płodowe w kosmkach są częstym znaleziskiem. Zestaw chromosomowy to zwykle 69,XXX lub 69,XXY. Wynika to z zapłodnienia haploidalnego jaja i duplikacji ojcowskich haploidalnych chromosomów lub z dispermi. Rzadko spotykany jest częściowy zaśniad z komplementem 69,XYY, a 69,YYY nie występuje. Można również napotkać tetraploidię. Podobnie jak w całkowitym zaśniadzie, występuje hiperplastyczna tkanka trofoblastyczna i obrzęk kosmków kosmówkowych.¹

Zaśniad częściowy powstaje z zapłodnienia normalnego jaja przez dwa plemniki, prowadząc do triploidalnego kariotypu (69,XXX, 69,XXY lub 69,XYY). Zawiera on zarówno chromosomy matczyne, jak i ojcowskie.¹

Nawracający zaśniad groniasty

Nawracający zaśniad groniasty (RHM) jest rzadką formą całkowitego zaśniadu groniastego, wykrywaną w mniej niż 1% wszystkich przypadków całkowitych zaśniadów. To zaburzenie charakteryzuje się wystąpieniem dwóch lub więcej ciąży molowych u tej samej pacjentki.¹

Najczęstsze warianty mutacji dotyczą genu NLRP7 (55% przypadków) i genu KHDC3L (5% przypadków). Gen NLRP7 jest pierwszym genem, którego mutacje zostały powiązane z RHM w ponad 55% przypadków. Patogenne warianty genu NLRP7 mogą powodować diploidalny biparentalny zaśniad, nieprawidłowości wczesnego podziału zarodka, poronienia niemolowe, martwe urodzenia i wewnątrzmaciczne opóźnienie wzrostu.¹

Identyfikacja i znajomość mechanizmów mutacyjnych (chromosomowych/genowych), a także rozszerzenie badań nad zaangażowaniem czynników epigenetycznych w patogenezę zaśniadów groniastych, jest warunkiem wstępnym dla walidacji biomarkerów diagnostycznych i prognostycznych w różnych typach zaśniadu.¹

Tworzenie się zaśniadów mozaikowych

Zaśniad groniasty (HM) to nieprawidłowa ludzka ciąża, w której łożysko wykazuje pęcherzykowy obrzęk kosmków kosmówkowych. Płód albo nie jest obecny, albo jest zniekształcony i niezdolny do życia. Większość zaśniadów jest diploidalna androgenetyczna, jakby jeden plemnik zapłodnił puste jajo, lub triploidalna z jednym matczynym i dwoma ojcowskimi zestawami chromosomów, jakby dwa plemniki zapłodniły normalne jajo. Jednakże zgłaszano również diploidalne zaśniady z zarówno ojcowskimi, jak i matczynymi markerami genomu jądrowego.¹

W jednym z badań przeprowadzono szczegółową analizę markerów DNA w tkankach i pojedynczych komórkach z 11 HM. Obserwacje sugerują, że mozaikowe koncepcje, obejmujące populację komórek androgenetycznych, wynikają z różnych nieprawidłowości poczęciowych, w tym duplikacji przedjądrza ojcowskiego, asymetrycznej cytokinezy i pozazygotycznej diploidyzacji. Potwierdza to sugestię, że zapłodnienie pustego jaja nie jest obowiązkowe dla utworzenia populacji komórek androgenetycznych.¹

W ośmiu z 11 HM z biparentalnymi markerami genomowymi (73%) znaleziono wskazania na dwie populacje komórek, jedną androgenetyczną i jedną biparentalną, podczas gdy trzy (27%) wydawały się być prawdziwymi zaśniadami biparentalnymi.¹

Mechanizm transformacji nowotworowej zaśniadów

Wyższa ekspresja Twist-1 w komórkach zrębu kosmków zaśniadów groniastych jest czułym i specyficznym markerem dla diagnozy całkowitych zaśniadów. Podwyższona ekspresja tego markera w komórkach zrębu kosmków sugeruje inny mechanizm patogenetyczny większej agresywności całkowitych zaśniadów, oprócz charakterystyki komórek trofoblastu.¹

Przeciwny wynik uzyskano w ekspresji Twist-1 w syncytiotrofoblaście, co jest zgodne z defektami w procesie formowania tych komórek podporowych w całkowitych zaśniadach. Wyniki badań sugerują dodatkowy mechanizm patogenetyczny wskazujący na bardziej inwazyjny charakter komórek zrębu kosmków w całkowitych zaśniadach.¹

Brak ekspresji p57 w trofoblaście całkowitych zaśniadów jest spowodowany androgennym pochodzeniem tych zmian i wyjaśnia zwiększoną proliferację trofoblastyczną i zrębową oraz potencjał inwazyjny. W porównaniu z częściowymi zaśniadami, całkowite zaśniady mają wyższe ryzyko rozwoju zarówno inwazyjnego zaśniadu, jak i kosmówczaka.¹

Gen p57KIP2 jest imprintowany ojcowsko i ulega ekspresji z allelu matczynego. Immunohistochemia polimerowa (IHC) z p57 wykazuje brak barwienia w całkowitym zaśniadzie i pozytywne barwienie w wodniaku poronnym i częściowym zaśniadzie. To barwienie IHC jest użytecznym i niedrogim narzędziem, które może pomóc w odróżnieniu całkowitego zaśniadu od jego imitacji i uniknąć analizy DNA.¹

Białko p57 jest kodowane przez CDKN1C, gen silnie imprintowany, ulegający ekspresji z allelu matczynego w większości typów komórek, w tym w łożysku. Zgodny brak ekspresji p57 w zrębie kosmków i cytotrofoblaście całkowitych zaśniadów spowodował, że immunohistochemia p57 stała się użytecznym dodatkiem diagnostycznym, który jest standardowym pierwszym krokiem w triage podejrzanych zaśniadów.¹

Białko genu p53 ulega nadmiernej akumulacji w częściowych i całkowitych zaśniadach, co sugeruje, że mutacje genu p53 lub alternatywnie, zmiany posttranskrypcyjne w produkcie genu p53 prowadzą do inaktywacji i stabilizacji białka. Może to odgrywać rolę w niekontrolowanej proliferacji trofoblastycznej i transformacji nowotworowej.¹

Zaśniad inwazyjny i transformacja nowotworowa

Zaśniad inwazyjny to guz nowotworowy związany z ciążą i zaliczany do spektrum ciążowej choroby trofoblastycznej. Ze względu na agresywne cechy wzrostu, inwazyjne zaśniady są uważane za miejscowo inwazyjne nowotwory bez przerzutów.¹

Inwazyjne zaśniady powstają z zaśniadów groniastych. Dochodzi do inwazji mięśnia macicy przez obrzękniete kosmki łożyskowe, czemu towarzyszy proliferacja trofoblastu. Guz jest miejscowo destrukcyjny i może naciekać tkankę przydanków i naczynia krwionośne. Z penetracją guza do mięśnia macicy inwazyjny zaśniad może wydawać się bardziej agresywny w porównaniu z kosmówczakiem.¹

Termin inwazyjny zaśniad groniasty jest stosowany do ciąży zaśniadowej, w której kosmki zaśniadowe wrastają do mięśnia macicy lub jej naczyń krwionośnych i mogą rozszerzać się na więzadło szerokie i przerzutować do płuc, pochwy lub sromu.¹

Kosmówczak, złośliwy nowotwór trofoblastu, występuje u około 2-3% pacjentek z całkowitym zaśniadem. Zachowanie biologiczne częściowych zaśniadów jest słabo poznane. Wydaje się, że częściowy zaśniad może być powikłany przez przetrwałą chorobę trofoblastyczną, chociaż ryzyko jest znacznie mniejsze niż w przypadku całkowitego zaśniadu.¹

U 20% pacjentek z ciążą zaśniadową rozwija się złośliwa choroba trofoblastyczna. Po całkowitym zaśniadzie inwazja macicy występuje u 15% pacjentek, a przerzuty u 4% pacjentek. Nie zgłoszono przypadków kosmówczaka po częściowym zaśniadzie, chociaż u 4% pacjentek z częściowymi zaśniadami rozwija się przetrwała nieprzerzutowa choroba trofoblastyczna wymagająca chemioterapii.¹

Całkowity zaśniad jest sam w sobie łagodny, ale jest uważany za zmianę przedrakową. Zwyrodnienie w bardziej inwazyjne i złośliwe typy ciążowej choroby trofoblastycznej może wystąpić w około 15% (zakres 10-20%) przypadków.¹

Czynniki genetyczne w rozwoju zaśniadów

Ciąże molowe są genetycznie charakteryzowane posiadaniem 2 kopii genomu ojcowskiego. Zaśniady całkowite są diploidalne i androgenetyczne, z oboma zestawami chromosomów pochodzącymi z genomu ojcowskiego i bez matczynego wkładu do genomu jądrowego. Najczęstszy jest monospermatyczny kariotyp 46,XX, wynikający z zapłodnienia jaja przez pojedynczy plemnik, który następnie duplikuje swoje DNA.¹

Około 10% całkowitych zaśniadów groniastych to 46,XY, powstających z zapłodnienia pustego jaja przez 2 plemniki, znanego jako dispermia. Zarodki 46,YY są przypuszczalnie nieżywotne. Zaśniady częściowe są prawie zawsze triploidalne, mając dodatkowy ojcowski zestaw chromosomów. Większość ma kariotyp 69,XXX lub 69,XXY, zwykle wynikający z zapłodnienia jaja przez 2 plemniki lub rzadziej plemnik diploidalny. Rzadko obserwuje się trisomię z kariotypem XYY, a kariotypu YYY nie zaobserwowano.¹

Większość ciąż molowych jest sporadyczna. Niewielki podzbiór kobiet ma dziedziczną predyspozycję do nawracających ciąż molowych, określanych jako rodzinny nawracający zaśniad groniasty.¹

Zidentyfikowano dwualleliczne szkodliwe warianty w 6 nowych genach u pacjentek z nawracającym androgenetycznym całkowitym zaśniadem (AnCHM). Znane geny wyjaśniają etiologię 63% pacjentek z nawracającym zaśniadem, a pozostałe pacjentki z niewyjaśnioną etiologią są wysoce heterogeniczne.¹

Trzy wcześniej zidentyfikowane geny i 5 genów mejozy I zidentyfikowanych w badaniu (MAJIN, KASH5, SYCP2, HFM1 i MEIOB) sugerują główną rolę defektów w synapsie mejotycznej i rekombinacji w tworzeniu AnCHM. Dane z badania sugerują, że nawracający AnCHM może być oznaką przyspieszonego starzenia się jajników lub łagodniejszą formą przedwczesnej niewydolności jajników przed jej manifestacją przez testy kliniczne i laboratoryjne.¹

W przypadku androgenetycznych całkowitych zaśniadów groniastych odkryto również dwuallelowe mutacje w MEI1, TOP6BL/C11orf80 i REC114, które mają role w tworzeniu pęknięć dwuniciowych w mejozie u kobiet z nawracającymi androgenetycznymi całkowitymi zaśniadami.¹²

Naukowcy wykazali, że oocyty Mei1 -/- są zdolne do zapłodnienia, a 5% produkuje androgenetyczne zygoty. Odkryto w ten sposób nieprawidłowość mejotyczną u ssaków i mechanizm powstawania androgenetycznych zygot, którym jest wyrzucenie wszystkich chromosomów matczynych i ich wrzecion do pierwszego ciałka kierunkowego.¹²

Od 50 do 80% pacjentek z nawracającymi zaśniadami groniastymi ma dwualleliczne patogenne warianty w NLRP7 lub KHDC3L. Dane pokazują, że pacjentki z nawracającymi zaśniadami groniastymi i bez mutacji w znanych genach są ogólnie inne od tych z mutacjami; mają łagodniejszą podatność genetyczną i/lub wieloczynnikową etiologię leżącą u podstaw ich nawracających zaśniadów.¹

Rozwój zaśniadów

Większość całkowitych zaśniadów groniastych (CHM) jest wykrywana w badaniu ultrasonograficznym pod koniec pierwszego trymestru, gdy przedstawiają się jako liczne sonolucencyjne torbiele. Rozwój CHM następuje według dobrze zdefiniowanego wzorca, zaczynając się od makroskopowo normalnego worka ciążowego w 4. tygodniu, który przekształca się w polipowatą masę między 5. a 7. tygodniem ciąży. Zmiany wodniczkowe tkanki kosmkowej są postępujące i rzadko widoczne in utero w badaniu ultrasonograficznym przed 8. tygodniem ciąży.¹

Ciąża zaśniadowa współistniejąca z normalnym płodem jest bardzo rzadkim zjawiskiem. Współistnienie normalnego płodu z ciążą zaśniadową sprawia, że postępowanie jest kontrowersyjne ze względu na powikłania płodowe i matczyne.¹

W przypadku całkowitego zaśniadu współistniejącego z normalnym płodem (CHCF), zaśniad powstaje w wyniku zapłodnienia dwuzygotycznego, w którym normalne jajo jest zapłodnione przez normalny plemnik, tworząc normalny płód. Drugie jajo nie posiada jądra i zostaje zapłodnione przez plemnik, który się dzieli, lub przez dwa plemniki.¹²

CHCF zwykle objawia się krwawieniem, preeklampsją, tyreotoksykozą, przedwczesnym porodem, samoistnym poronieniem i złymi wynikami u płodu. Przetrwała nowotworowa choroba trofoblastyczna jest również częstsza w CHCF w porównaniu z innymi ciążami zaśniadowymi.¹

Diagnostyka i leczenie zaśniadów

Ultrasonografia odgrywa kluczową rolę w diagnostyce zarówno całkowitego, jak i częściowego zaśniadu groniastego i praktycznie zastąpiła wszystkie inne środki diagnostyki przedoperacyjnej.¹

Ciąże zaśniadowe są powszechnie związane z znacznie podwyższonymi poziomami hCG powyżej poziomów normalnej ciąży. Profilaktyczna chemioterapia w momencie lub bezpośrednio po ewakuacji ciąży zaśniadowej jest związana ze zmniejszeniem częstości występowania poporodowej nowotworowej choroby trofoblastycznej z około 15-20% do 3-8%.¹

Diagnoza CHCF jest stawiana na podstawie badania ultrasonograficznego i potwierdzana przez histologię łożyska lub amniocentezę w celu analizy kariotypu istniejącego płodu. Nie ma konsensusu co do ryzyka GTN po CHCF przy postępowaniu zachowawczym w porównaniu z interwencją. Jeśli współistniejący płód jest normalny, można przyjąć postępowanie zachowawcze i ciąża może być kontynuowana, ale z ścisłą obserwacją.¹

Różne podejścia genetyczne i molekularne były badane w przeszłości w celu poprawy dokładności diagnostycznej zaśniadów groniastych. Genotypowanie DNA dostarcza najlepszy pomiar zmienności genetycznej między członkami gatunku i dlatego może być używane do identyfikacji źródła rodzicielskiego zestawu genomowego haploidalnego w zaśniadzie.¹

Badane były różne metody molekularne, w tym polimorfizm długości fragmentów restrykcyjnych DNA, polimorfizm enzymatyczny i polimorfizm pojedynczego nukleotydu. Niedawno analiza polimorfizmu krótkich powtórzeń tandemowych (STR) wyłoniła się jako najbardziej czuła i specyficzna metoda genotypowania do diagnostyki zaśniadów groniastych, a jej moc diagnostyczna i zastosowanie kliniczne zostały potwierdzone przez kilka badań.¹

Kolejne rozdziały

Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.

Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.

Materiały źródłowe

#1 Moles: Types, causes, treatment, and diagnosis
https://www.medicalnewstoday.com/articles/233838
Moles are small lesions in the skin. They are a collection of melanocytes, which are melanin-producing cells. […] The vast majority of moles are harmless. In rare cases they can develop into an aggressive type of skin cancer called malignant melanoma. […] Congenital nevi these are large moles that people are born with. They raise the individuals risk of developing malignant melanoma, an aggressive and potentially fatal type of skin cancer. […] Moles that appear in families atypical (dysplastic) nevi are larger than normal and are usually hereditary. Individuals with dysplastic nevi have a higher risk of developing malignant melanoma than other individuals. […] Many moles people with numerous moles run a greater risk of developing malignant melanoma. […] In the majority of cases, mole changes are nothing to worry about, they are usually due to benign increases in pigment cells in the skin. Benign means non-cancerous.
#1 Halo moles (halo nevi)
https://dermnetnz.org/topics/halo-naevus
Halo naevi may also be associated with another autoimmune disease. […] The onset of a halo naevus may be triggered by sunburn or local trauma, which causes the mole to be recognised by the immune system as foreign, resulting in an attack by circulating antibodies and CD8+ T lymphocytes. […] Development of halo naevi has also been associated with psychosocial stress. […] Histology reveals a band-like lymphohistiocytic infiltrate in the dermis under the naevus. […] Where there is doubt about the diagnosis, the whole naevus should be excised for histopathological examination.
#1 How moles change into melanoma | ScienceDaily
https://www.sciencedaily.com/releases/2021/11/211123162809.htm
Moles and melanomas are both skin tumors that come from the same cell called melanocytes. The difference is that moles are usually harmless, while melanomas are cancerous and often deadly without treatment. […] In a study published today in eLife Magazine, Robert Judson-Torres, PhD, Huntsman Cancer Institute (HCI) researcher and University of Utah (U of U) assistant professor of dermatology and oncological sciences, explains how common moles and melanomas form and why moles can change into melanoma. […] Specific changes to the DNA sequence of melanocytes, called BRAF gene mutations, are found in over 75% of moles. The same change is also found in 50% of melanomas and is common in cancers like colon and lung. […] It was thought that when melanocytes only have the BRAFV600E mutation the cell stops dividing, resulting in a mole. When melanocytes have other mutations with BRAFV600E, they divide uncontrollably, turning into melanoma. This model is called „oncogene-induced senescence.”
#1 How moles change into melanoma | ScienceDaily
https://www.sciencedaily.com/releases/2021/11/211123162809.htm
„We discovered a new molecular mechanism that explains how moles form, how melanomas form, and why moles sometimes become melanomas,” says Judson-Torres. […] The study shows melanocytes that turn into melanoma do not need to have additional mutations but are actually affected by environmental signaling, when cells receive signals from the environment in the skin around them that give them direction. […] „Origins of melanoma being dependent on environmental signals gives a new outlook in prevention and treatment,” says Judson-Torres. […] These findings create a foundation for researching potential melanoma biomarkers, allowing doctors to detect cancerous changes in the blood at earlier stages.
#1 Research Assesses Molecular Hallmarks of Moles and Melanomas – The ASCO Post
https://ascopost.com/news/november-2021/research-assesses-molecular-hallmarks-of-moles-and-melanomas/
Moles and melanomas both originate from the same type of cellmelanocytes. A study published by McNeal et al in eLife Magazine aimed to explain how common moles and melanomas form and why moles can subsequently change into melanoma. […] The study showed that melanocytes that turn into melanoma do not need to have additional mutations, but are actually affected by environmental signaling. Melanocytes express genes in different environments, telling them to either divide uncontrollably or stop dividing altogether. […] Origins of melanoma being dependent on environmental signals gives a new outlook in prevention and treatment, said Dr. Judson-Torres. It also plays a role in trying to combat melanoma by preventing and targeting genetic mutations. We might also be able to combat melanoma by changing the environment. […] We discovered a new molecular mechanism that explains how moles form, how melanomas form, and why moles sometimes become melanomas, said Dr. Judson-Torres.
#1 Kansai Medical University Elucidates the Mechanism of Naturally Disappearing Mole-University Journal Online
https://univ-journal.net/16658/
The research team led by Associate Professor Naoki Morimoto of Kansai Medical University has elucidated for the first time in the world the conditions under which the color component of moles (pigmented nevus), melanin pigment, is absorbed into the body and disappears naturally. […] It is known that the moles do not disappear and remain, because the nevus cells, which are the mole cells, help the production of pigments. […] Focusing on these nevus cells, the research team constructed the hypothesis that if the nevus cells are killed, the pigment is naturally absorbed into the body and the mole can be erased. […] For the first time in the world, it was clarified that moles disappear naturally if even nevus cells are killed.
#1 Infected Mole Causes – Klarity Health Library
https://my.klarity.health/infected-mole-causes/
An infected mole can be caused by various factors, such as bacterial or viral infections, injury or trauma to the area, or preexisting skin conditions. […] In the pathophysiology of an infected mole, microorganisms invade and cause an inflammatory response in the skin. […] Infected moles can develop as a result of a variety of factors, including bacterial and fungal infections, as well as skin trauma. An infected mole’s pathogenesis is similar to that of other skin infections in that the skin barrier is breached and microorganisms invade the skin. […] The infection has the potential to spread to surrounding tissues, causing inflammation and redness. […] Trauma to the skin, such as scratching or rubbing, can also lead to an atypical mole. This can create a break in the skin, allowing bacteria or fungi to enter and cause an infection.
#1 Moles – Dermatologic Disorders – MSD Manual Professional Edition
https://www.msdmanuals.com/professional/dermatologic-disorders/benign-skin-tumors-growths-and-vascular-lesions/moles
Moles are flesh- to brown-colored macules, papules, or nodules composed of nests of melanocytes or nevus cells. […] Moles develop on nearly everybody, and are significant primarily because they can become dysplastic or malignant and need to be differentiated from melanoma. […] An individual mole is unlikely to become malignant (lifetime risk is approximately 1 in 3,000 for men and to 10,000 for women); however, patients with large numbers of benign moles (about 50) have an increased risk of developing melanoma. […] Moles can be removed by shaving or excision for cosmetic purposes, and all moles removed should be examined histologically.
#1 Hydatidiform Mole – StatPearls – NCBI Bookshelf
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/books/NBK459155/
A hydatidiform mole, or molar pregnancy, is a rare abnormal pregnancy classified under gestational trophoblastic diseases that originate in the placenta and may spread to other areas. […] Hydatidiform moles are characterized by abnormal fertilization, resulting in villous hydrops and trophoblastic hyperplasia with or without embryonic development. […] Overrepresentation of the paternal genome in sporadic hydatidiform moles is a fundamental genetic event leading to overall alteration of imprinting gene expression in the molar trophoblast, being completely androgenetic in complete hydatidiform moles and diandric triploid in partial hydatidiform moles. […] However, although hydatidiform moles are considered benign, they are premalignant lesions and can potentially become malignant and invasive.
#1 Hydatidiform MoleâBetween Chromosomal Abnormality, Uniparental Disomy and Monogenic Variants: A Narrative Review
https://www.mdpi.com/2075-1729/13/12/2314
A hydatidiform mole (HM) or molar pregnancy is the most common benign form of gestational trophoblastic disease characterized by a proliferation of the trophoblastic epithelium and villous edema. […] The appearance of hydatidiform moles is correlated with some genetic events (like uniparental disomy, triploidy or diandry) specific to meiosis and is the first step of embryo development. […] The mechanisms of the hydatidiform mole are different in the complete hydatidiform mole and in the partial hydatidiform mole. In the complete hydatidiform mole, a complete paternal uniparental disomy is implied. In a PHM, a form of polyploidy is present. […] In the case of a complete hydatidiform mole, the amount of genetic material is normal (with a diploid normal chromosomal formula 46,XX or 46,XY), but the origin of all chromosomes is only paternal.
#1 Hydatidiform Mole: Practice Essentials, Background, Pathophysiology
https://emedicine.medscape.com/article/254657-overview
A complete mole contains no fetal tissue. Ninety percent are 46,XX, and 10% are 46,XY. Complete moles can be divided into two types, androgenetic complete mole and biparental complete mole. […] These account for 85-90% of complete moles, with two identical paternal chromosome complements, derived from duplication of the paternal haploid chromosomes. They are always 46, XX; 46,YY has never been observed. […] The biparental complete mole is rare. Maternal and paternal genes are present, but failure of maternal imprinting causes only the paternal genome to be expressed. […] Germ line mutations in NLRP7 and KhDCL3 have been identified as causative in recurrent molar pregnancies. […] With a partial mole, fetal tissue is often present. Fetal erythrocytes and vessels in the villi are a common finding. The chromosomal complement is usually 69,XXX or 69,XXY. This results from fertilization of a haploid ovum and duplication of the paternal haploid chromosomes or from dispermy. Partial moles with a 69,XYY complement are rarely seen, and 69,YYY does not occur. Tetraploidy may also be encountered. As in a complete mole, hyperplastic trophoblastic tissue and swelling of the chorionic villi occur.
#1 Mechanism of origin of complete hydatidiform moles – PubMed
https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/6447836/
Complete or 'true’ hydatidiform mole, an abnormality of human gestation, is characterized by hydropic degeneration of all placental villi, marked hypertrophy of the trophoblast, absence of a fetus and a propensity to become malignant. […] The chromosome constitution of complete moles is usually 46,XX, and Kajii et al. reported that the entire genome in seven out of seven cases was paternal in origin, with all centromere markers homozygous for paternal heteromorphisms. […] These observations, since confirmed, can be explained by the fertilization of an ’empty’ egg–no effective genome–by either a haploid sperm that then duplicates without cytokinesis, to restore the diploid number, or by a diploid sperm resulting from failure of the second meiotic division. […] We report here a study of a series of complete moles that shows the first alternative to be correct in the majority of cases.
#1 Pathology Outlines – Complete hydatidiform mole
https://www.pathologyoutlines.com/topic/placentacompletemole.html
Complete hydatidiform mole is a gestational trophoblastic disease characterized by diffuse hydropic enlargement and trophoblastic proliferation of the chorionic villi […] A complete mole occurs when an empty ovum is fertilized by a sperm […] About 80% of complete hydatidiform moles are 46XX, which originate from duplication of the chromosomes of a haploid sperm; the other 20% are 46XY; all the chromosomes are paternally derived […] Although all chromosomes are paternally derived, mitochondrial DNA remains maternal in origin […] Maternal recessive mutations in NLRP7 (75%) and KHDC3L (5%) are associated with familial biparental recurrent hydatidiform mole […] Abnormal gametogenesis and fertilization
#1 Gestational Trophoblastic Diseases: Part 1: Complete and Partial Hydatidiform Moles – Pathology Made Simple
https://ilovepathology.com/gestational-trophoblastic-diseases-part-1-complete-and-partial-hydatidiform-moles/
Complete Mole: Results from fertilization of an egg that has lost its female chromosomes (empty egg) by a single sperm, which duplicates its chromosomes, or by two sperms. The resulting karyotype is diploid (46XX or 46XY) and entirely paternally derived. […] Partial Mole: Arises from fertilization of a normal egg by two sperm, leading to a triploid karyotype (69XXX, 69XXY, or 69XYY). It contains both maternal and paternal chromosomes.
#1 Hydatidiform MoleâBetween Chromosomal Abnormality, Uniparental Disomy and Monogenic Variants: A Narrative Review
https://www.mdpi.com/2075-1729/13/12/2314
A partial hydatidiform mole is associated with a polyploid status in the embryo. Usually, there is a triploidy with a paternal extra haploid set of chromosomes. […] A recurrent hydatidiform mole (RHM) is a rare form of the complete hydatidiform mole, being discovered in less of 1% of all cases of complete hydatidiform moles. This disorder is characterized by the occurrence of two or more molar pregnancies in the same patient. […] The most common mutant variants concern the NLRP7 gene (55% of cases) and the KHDC3L gene (5% of cases). […] The NLRP7 gene is the first gene whose mutations have been associated with RHMs in over 55% of cases. […] Pathogenic variants in the NLRP7 gene can induce diploid biparental molar conception, early embryo cleavage abnormalities, non-molar abortions, stillbirths and intrauterine growth retardation. […] The identification and knowledge of mutational mechanisms (chromosomic/genic), as well as the extension of research on the involvement of epigenetic factors in the pathogenesis of hydatidiform moles, is a prerequisite for validating diagnostic and prognostic biomarkers in various types of HM.
#1 Mosaics and moles | European Journal of Human Genetics
https://www.nature.com/articles/ejhg201193
Hydatidiform mole (HM) is an abnormal human pregnancy, where the placenta presents with vesicular swelling of the chorionic villi. A fetus is either not present, or malformed and not viable. Most moles are diploid androgenetic as if one spermatozoon fertilized an empty oocyte, or triploid with one maternal and two paternal chromosome sets as if two spermatozoa fertilized a normal oocyte. However, diploid moles with both paternal and maternal markers of the nuclear genome have been reported. […] In the present study, we have performed detailed analysis of DNA-markers in tissue and single cells from these 11 HMs. […] Our observations make it likely that mosaic conceptuses, encompassing an androgenetic cell population, result from various postzygotic abnormalities, including paternal pronuclear duplication, asymmetric cytokinesis, and postzygotic diploidization. This corroborates the suggestion that fertilization of an empty egg is not mandatory for the creation of an androgenetic cell population. Future studies of mosaic conceptuses may disclose details about fertilization, early cell divisions and differentiation.
#1 Mosaics and moles | European Journal of Human Genetics
https://www.nature.com/articles/ejhg201193
In the present study, we have subjected 11 diploid HMs showing signs of having biparental genomes to detailed genetic analyses, and found indications that only a minority of these have true biparental genomes, whereas most are mosaics. […] In eight of 11 HMs with biparental genomic markers (73%), we found indications of two cell populations, one androgenetic and one biparental (DiAnd/BiparHMs), whereas three (27%) appeared to be genuine DiBiparHMs. […] We thus find it most likely that diploid HMs with biparental markers consists of two different entities: (1) conceptuses with two cell populations (DiAnd/BiparHMs), the phenotype caused by the androgenetic cell population and (2) DiBiparHMs, the molar phenotype caused by other factors such as abnormal parental imprinting.
#1 Pathogenic role of Twist-1 protein in hydatidiform molar pregnancies and investigation of its potential diagnostic utility in complete moles | Diagnostic Pathology | Full Text
https://diagnosticpathology.biomedcentral.com/articles/10.1186/s13000-023-01329-5
A higher expression of Twist-1 in villous stromal cells of hydatidiform moles is a sensitive and specific marker for the diagnosis of CMs. […] An elevated expression of this marker in villous stromal cells suggests another pathogenic mechanism for more aggressiveness of CMs in addition to the characteristics of trophoblast cells. […] The opposite result was obtained in the expression of Twist-1 in the syncytiotrophoblasts, compatible with defects in the process of formation of these supportive cells in CMs. […] The results of our study suggest an additional pathogenic mechanism indicating more invasive nature of the villous stromal cells in CMs. […] The opposite result was observed in the expression of Twist-1 in the syncytiotrophoblasts. […] Dysregulation of this process has been suggested in pregnancy complications such as pre-eclampsia and IUGR and recurrent pregnancy loss.
#1 Hydatidiform Mole – StatPearls – NCBI Bookshelf
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/books/NBK459155/
The common pathology of these lesions is excessive proliferation of trophoblast and placental villi becoming edematous, forming hydatidiform structures. […] Complete moles are diploid and androgenetic, with both sets of chromosomes derived from the paternal genome and no maternal contribution to the nuclear genome. […] Partial moles are almost always triploid, having an additional paternal set of chromosomes. […] Histologically, both complete and partial hydatidiform moles are characterized by an overgrown villous trophoblast with cystic „swollen” villi. […] The absence of embryonic tissue results from early tissue death before a functioning circulation system is established. […] Increased trophoblastic proliferation is linked to elevated endothelial growth factor receptor expression in trophoblastic cells. […] The absence of p57 expression due to the androgenic origin of complete moles explains the increased trophoblastic and stromal proliferation and invasive potential. […] Compared to partial moles, complete moles have a higher risk of developing both an invasive mole and choriocarcinoma.
#1 Complete hydatidiform mole | Radiology Reference Article | Radiopaedia.org
https://radiopaedia.org/articles/complete-hydatidiform-mole?lang=us
Complete hydatidiform moles (CHM) are a type of molar pregnancy and fall at the benign end of the spectrum of gestational trophoblastic disease. […] Complete moles are characterized by the absence of a fetus or fetal parts (i.e. no embryonic tissues). There is a non-invasive, diffuse swelling of chorionic villi. […] The p57KIP2 gene is paternally imprinted and expressed from the maternal allele. Polymer-based immunohistochemistry (IHC) with p57 shows absent staining in the complete mole (CM) and positive staining in the hydropic abortus (HA) and partial mole (PM). This IHC staining is a useful and inexpensive tool that can help distinguish a complete mole from its mimics and avoid DNA analysis. […] Approximately 90% of complete hydatidiform moles have a 46XX diploid chromosomal pattern, with ~10% having a 46XY composition. All the chromosomes are derived from the sperm, suggesting fertilisation of a single egg that has lost its chromosomes. […] A complete mole is itself benign but is considered a premalignant lesion. Degeneration into more invasive and malignant types of gestational trophoblastic disease can occur in ~15% (range 10-20%) of cases.
#1
https://journals.lww.com/intjgynpathology/fulltext/2022/01000/rare_complete_hydatidiform_mole_with_p57.7.aspx
Complete hydatidiform mole (CHM) is a premalignant proliferative disease of the placenta characterized by misexpression of imprinted gene products, most notably p57. […] The majority of CHM exhibit immunohistochemical absence of p57 protein in villous mesenchyme (VM) and cytotrophoblast (CT) and are thus p57 VM/CT concordant. […] However, some gestations show loss of p57 in only VM or CT, either in all chorionic villi or a subset thereof (VM/CT discordant). […] The p57 protein is encoded by CDKN1C, a strongly imprinted gene expressed from the maternal allele in most cell types, including the placenta. […] The concordant absence of p57 expression in the villous mesenchyme (VM) and cytotrophoblast (CT) of CHM has made p57 immunohistochemistry (IHC) a useful diagnostic adjunct that is a standard first step in the triage of suspected HM.
#1 p53 expression in placentas with hydropic change and hydatidiform moles – University of Iowa
https://iro.uiowa.edu/esploro/outputs/journalArticle/p53-expression-in-placentas-with-hydropic/9984047605002771
Hydatidiform moles result from abnormal fertilization and have been divided into partial and complete forms based on morphologic, cytogenetic, and clinical features. […] Little is known about their pathogenesis or malignant transformation. […] The finding of p53 gene product overaccumulation in partial and complete moles suggests that p53 gene mutations or alternatively, post-transcriptional changes in the p53 gene product occur resulting in inactivation and stabilization of the protein. This may play a role in uncontrolled trophoblastic proliferation and neoplastic transformation.
#1 Invasive mole | Radiology Reference Article | Radiopaedia.org
https://radiopaedia.org/articles/invasive-mole
Invasive mole is a tumorous growth associated with gestation and falls under the spectrum of gestational trophoblastic disease. Due to their aggressive growth characteristics, invasive moles are considered locally invasive non-metastasizing neoplasms. […] Invasive moles arise from hydatidiform moles. There is an invasion of the myometrium by hydropic chorionic villi, accompanied by the proliferation of trophoblast. A tumor is locally destructive and may invade parametrial tissue and blood vessels. […] With the penetration of a tumor into the myometrium, the invasive mole can appear as a more aggressive entity compared with a choriocarcinoma.
#1 Pathology of molar pregnancy
https://www.gfmer.ch/Books/Reproductive_health/Mole.htm
Choriocarcinoma, a malignant neoplasm of the trophoblast, occurs in about 2 to 3% of patients with complete mole. […] The biologic behaviour of partial moles is poorly known. It appears that a partial mole can be complicated by PGTD although the risk is much less than that for the complete mole. […] Invasive hydatidiform mole is applied to a molar pregnancy in which molar villi grow into the myometrium or its blood vessels, and may extend into the broad ligament and metastasize to the lungs, the vagina or the vulva.
#1 Hydatidiform Mole
https://www.csh.org.tw/dr.tcj/educartion/f/web/Mole/index.htm
A complete mole contains no fetal tissue. 90% are 46XX and 10% are 46XY. All chromosomes are of paternal origin. An enucleate egg is fertilized by a haploid sperm, which then duplicates its chromosomes, or the egg is fertilized by 2 sperm. In a complete mole the chorionic villi have grapelike (hydatidiform) swelling, and there is trophoblastic hyperplasia. […] With a partial mole, fetal tissue is often present. The chromosomal complement is 69XXX or 69XXY. This results from fertilization of a haploid ovum and duplication of the paternal haploid chromosomes, or from dispermy. As in a complete mole, there is hyperplastic trophoblastic tissue and swelling of the chorionic villi. […] Of patients with hydatidiform mole, 20% will develop a trophoblastic malignancy. After a complete mole, uterine invasion occurs in 15% of patients, and metastasis occurs in 4% of patients. No cases of choriocarcinoma have been reported after a partial mole, although 4% of patients with partial moles develop persistent nonmetastatic trophoblastic disease requiring chemotherapy.
#1 Hydatidiform Mole | Treatment & Management | Point of Care
https://www.statpearls.com/point-of-care/23062
Based on histopathological examination and genetics, hydatidiform moles can be classified as complete or partial hydatidiform moles. The common pathology of these lesions is excessive proliferation of trophoblast and placental villi becoming edematous, forming hydatidiform structures. In complete moles, hydrops is fully developed, and most villi are involved. In partial moles, by contrast, hydrops remains characteristically focal. Fetal parts are absent in complete moles, whereas partial moles show evidence of fetal development, such as amnion vessels with fetal red blood cells. […] Molar pregnancies are genetically characterized with 2 copies of the paternal genome. Complete moles are diploid and androgenetic, with both sets of chromosomes derived from the paternal genome and no maternal contribution to the nuclear genome. The monospermic 46, XX karyotype is most common, resulting from the fertilization of an ovum by a single sperm that then duplicates its DNA.
#1 Hydatidiform Mole | Treatment & Management | Point of Care
https://www.statpearls.com/point-of-care/23062
About 10% of complete hydatidiform moles are 46, XY, arising from fertilization of an empty ovum by 2 sperms, known as dispermy. 46,YY embryos are presumed to be nonviable. Partial moles are almost always triploid, having an additional paternal set of chromosomes. Most have a 69,XXX or 69,XXY karyotype usually resulting from fertilization of an ovum by 2 sperms, or less frequently, a diploid sperm. Trisomy with XYY karyotype is rarely seen, and YYY karyotype has not been observed. Most molar pregnancies are sporadic. A small subset of women has an inherited predisposition to recurrent molar pregnancies, referred to as familiar recurrent hydatidiform mole.
#1
https://www.jci.org/articles/view/170669
We found biallelic deleterious variants in 6 novel genes in patients with recurrent androgenetic CHM (AnCHM) and modeled the mechanism of AnCHM in Hfm1/ female mice. […] Altogether, the known genes explain the etiology of 63% of patients with RHM, and the remaining patients with unexplained etiology are highly heterogeneous. […] An emerging role for deleterious biallelic variants in genes with roles in meiosis I in the formation of recurrent AnCHM. […] Taken together, the 3 previously identified genes and the 5 meiosis I genes identified in this study (MAJIN, KASH5, SYCP2, HFM1, and MEIOB) suggested a major role of defects in meiotic synapsis and recombination in the formation of AnCHM. […] Our current study demonstrates a key role of HFM1 in chromosome synapsis in oocytes. […] The association of their homologs with POI in both species is in favor of a common mechanism for oocyte elimination. […] The data from our study suggest that recurrent AnCHM may be a sign of accelerated ovarian aging or a milder form of POI before its manifestation by clinical and laboratory tests.
#1 PomBase – Reference – PMID:30388401 – Causative Mutations and Mechanism of Androgenetic Hydatidiform Moles. – The Schizosaccharomyces pombe genome database
https://www.pombase.org/reference/PMID:30388401
Androgenetic complete hydatidiform moles are human pregnancies with no embryos and affect 1 in every 1,400 pregnancies. […] We identified bi-allelic deleterious mutations in MEI1, TOP6BL/C11orf80, and REC114, with roles in meiotic double-strand breaks formation in women with recurrent androgenetic complete hydatidiform moles. […] We demonstrate that Mei1 -/- oocytes are capable of fertilization and 5% produce androgenetic zygotes. Thus, we uncover a meiotic abnormality in mammals and a mechanism for the genesis of androgenetic zygotes that is the extrusion of all maternal chromosomes and their spindles into the first polar body.
#1 Abnormal Development – Hydatidiform Mole – Embryology
https://embryology.med.unsw.edu.au/embryology/index.php?title=Abnormal_Development_-_Hydatidiform_Mole
We demonstrate that Mei1-/- oocytes are capable of fertilization and 5% produce androgenetic zygotes. Thus, we uncover a meiotic abnormality in mammals and a mechanism for the genesis of androgenetic zygotes that is the extrusion of all maternal chromosomes and their spindles into the first polar body. […] Recurrent hydatidiform moles are defined by the occurrence of at least two hydatidiform moles in the same patient. […] Fifty to eighty percent of patients with recurrent hydatidiform moles have biallelic pathogenic variants in NLRP7 or KHDC3L. […] Our data demonstrate that patients with recurrent hydatidiform moles and no mutations in the known genes are, in general, different from those with mutations; they have a milder genetic susceptibility and/or a multifactorial etiology underlying their recurrent hydatidiform moles.
#1
https://discovery.ucl.ac.uk/10048463/
OBJECTIVE: The majority of complete hydatidiform moles (CHM) are detected on ultrasound examination by the end of the first trimester when they present as multiple sonolucent cysts. […] To better understand the pathophysiology of this unique placental pathology and improve its prenatal diagnosis and management we have reviewed the ultrasound features of CHM before the appearance of cystic changes. […] The development of a CHM follows a well-defined pattern starting with a macroscopically normal gestation sac at 4 weeks, which transforms into a polypoid mass between 5 and 7 weeks of gestation. […] The hydropic changes of the villous tissue is progressive and rarely visible in utero on ultrasound before 8 weeks of gestation. […] These findings should allow an earlier diagnosis and assist in the management counselling of women with CHM.
#1 Complete mole coexisting with a normal fetus in a dichorionic diamniotic pregnancy: a case report | Journal of Medical Case Reports | Full Text
https://jmedicalcasereports.biomedcentral.com/articles/10.1186/s13256-024-04805-8
A molar pregnancy coexisting with a normal fetus is a very rare occurrence. […] The coexistence of a normal fetus with a molar pregnancy makes management controversial due to fetal and maternal complications. […] In the setting of a hydatidiform mole coexisting with a normal fetus, there are two pathophysiology mechanisms. In a partial mole, a normal ovum is fertilized by one sperm that divides or by two sperms to form a triploid or tetraploid cell. In a complete mole, an enucleated ovum gets fertilized by two sperms or by a sperm that divides to form, in most cases, a diploid cell. […] A complete mole coexisting with a normal fetus results from a dizygotic fertilization whereby a normal ovum is fertilized by normal sperm to create a normal fetus. The second ovum is enucleated and gets fertilized by a sperm that divides or by two sperm.
#1 Complete mole coexisting with a normal fetus in a dichorionic diamniotic pregnancy: a case report | Journal of Medical Case Reports | Full Text
https://jmedicalcasereports.biomedcentral.com/articles/10.1186/s13256-024-04805-8
The diagnosis is made by ultrasound and confirmed by histology of the placenta or an amniocentesis to analyze the karyotype of the existing fetus. […] CHCF commonly presents with bleeding, preeclampsia, thyrotoxicosis, preterm birth, spontaneous abortions, and poor fetal outcomes. […] Persistent gestational trophoblastic neoplasia is also more common in CHCF as compared with other molar pregnancies. […] There is no consensus on the risk of GTN following CHCF with conservative management versus intervention. […] If the coexisting fetus is normal, conservative management can be adopted, and the pregnancy can be allowed to continue but with close follow-up. […] The ultrasound features of snowstorm appearance, together with the delivery of a normal fetus and the placental histology, were confirmatory of a complete molar pregnancy coexisting with a normal fetus.
#1 Hydatidiform mole: Recognition and management
https://www.contemporaryobgyn.net/view/hydatidiform-mole-recognition-and-management
Partial hydatidiform moles have a triploid karyotype, usually 69, XXY, resulting from dispermic fertilization of an apparently normal ovum. […] Complete hydatidiform moles undergo early and uniform hydatid enlargement of villi in the absence of an ascertainable fetus or embryo, the trophoblast is consistently hyperplastic with varying degrees of atypia, and villous capillaries are absent. […] Partial hydatidiform moles demonstrate identifiable fetal or embryonic tissue, chorionic villi of varying size and shape with focal edema, scalloping and prominent stromal inclusions, a functioning villous circulation, as well as focal trophoblastic hyperplasia with only mild atypia. […] Ultrasonography plays a critical role in the diagnosis of both complete and partial molar pregnancy, and it has virtually replaced all other means of preoperative diagnosis.
#1 Hydatidiform mole: Recognition and management
https://www.contemporaryobgyn.net/view/hydatidiform-mole-recognition-and-management
Hydatidiform moles are commonly associated with markedly elevated hCG levels above those of normal pregnancy. […] Prophylactic chemotherapy at the time or immediately after evacuation of a molar pregnancy is associated with a reduction in incidence of postmolar GTN from approximately 15% to 20% down to 3% to 8%.
#1 Molecular Diagnosis of Hydatidiform Moles is Ready for Primetime | OMICS International
https://www.omicsonline.org/molecular-diagnosis-of-hydatidiform-moles-is-ready-for-primetime-2161-0681.1000e105.php?aid=4048
Various genetic and molecular approaches were explored in the past to improve the diagnostic accuracy of hydatidiform moles. […] DNA genotyping provides the best measurement of genetic variation between members of a species and therefore, can be used to identify parental source of genomic haploid set(s) in a hydatidiform mole. Different molecular methods have been explored, including DNA restriction fragment length polymorphism; enzyme polymorphism and single nucleotide polymorphism. Recently the short tandem repeat (STR) polymorphism analysis has emerged as the most sensitive and specific genotyping method for the diagnosis of hydatidiform moles and its diagnostic power and clinical applicability have been confirmed by several studies. […] Although hydatidiform moles are evacuated at a much earlier gestational age in modern medicine, their associated risks for postmolar gestational trophoblastic neoplasia have not changed.
#2 Moles – Dermatologic Disorders – MSD Manual Professional Edition
https://www.msdmanuals.com/professional/dermatologic-disorders/benign-skin-tumors-growths-and-vascular-lesions/moles
Moles are flesh- to brown-colored macules, papules, or nodules composed of nests of melanocytes or nevus cells. […] Moles develop on nearly everybody, and are significant primarily because they can become dysplastic or malignant and need to be differentiated from melanoma. […] An individual mole is unlikely to become malignant (lifetime risk is approximately 1 in 3,000 for men and to 10,000 for women); however, patients with large numbers of benign moles (about 50) have an increased risk of developing melanoma. […] Moles can be removed by shaving or excision for cosmetic purposes, and all moles removed should be examined histologically.
#2 Research Assesses Molecular Hallmarks of Moles and Melanomas – The ASCO Post
https://ascopost.com/news/november-2021/research-assesses-molecular-hallmarks-of-moles-and-melanomas/
Moles and melanomas both originate from the same type of cellmelanocytes. A study published by McNeal et al in eLife Magazine aimed to explain how common moles and melanomas form and why moles can subsequently change into melanoma. […] The study showed that melanocytes that turn into melanoma do not need to have additional mutations, but are actually affected by environmental signaling. Melanocytes express genes in different environments, telling them to either divide uncontrollably or stop dividing altogether. […] Origins of melanoma being dependent on environmental signals gives a new outlook in prevention and treatment, said Dr. Judson-Torres. It also plays a role in trying to combat melanoma by preventing and targeting genetic mutations. We might also be able to combat melanoma by changing the environment. […] We discovered a new molecular mechanism that explains how moles form, how melanomas form, and why moles sometimes become melanomas, said Dr. Judson-Torres.
#2 Hydatidiform Mole – StatPearls – NCBI Bookshelf
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/books/NBK459155/
The common pathology of these lesions is excessive proliferation of trophoblast and placental villi becoming edematous, forming hydatidiform structures. […] Complete moles are diploid and androgenetic, with both sets of chromosomes derived from the paternal genome and no maternal contribution to the nuclear genome. […] Partial moles are almost always triploid, having an additional paternal set of chromosomes. […] Histologically, both complete and partial hydatidiform moles are characterized by an overgrown villous trophoblast with cystic „swollen” villi. […] The absence of embryonic tissue results from early tissue death before a functioning circulation system is established. […] Increased trophoblastic proliferation is linked to elevated endothelial growth factor receptor expression in trophoblastic cells. […] The absence of p57 expression due to the androgenic origin of complete moles explains the increased trophoblastic and stromal proliferation and invasive potential. […] Compared to partial moles, complete moles have a higher risk of developing both an invasive mole and choriocarcinoma.
#2 Mechanism of origin of complete hydatidiform moles | Nature
https://www.nature.com/articles/286714a0
Complete or true hydatidiform mole, an abnormality of human gestation, is characterized by hydropic degeneration of all placental villi, marked hypertrophy of the trophoblast, absence of a fetus and a propensity to become malignant. […] The chromosome constitution of complete moles is usually 46,XX, and Kajii et al. reported that the entire genome in seven out of seven cases was paternal in origin, with all centromere markers homozygous for paternal heteromorphisms. […] These observations, since confirmed, can be explained by the fertilization of an empty eggâno effective genomeâby either a haploid sperm that then duplicates without cytokinesis, to restore the diploid number, or by a diploid sperm resulting from failure of the second meiotic division. […] We report here a study of a series of complete moles that shows the first alternative to be correct in the majority of cases.
#2 Abnormal Development – Hydatidiform Mole – Embryology
https://embryology.med.unsw.edu.au/embryology/index.php?title=Abnormal_Development_-_Hydatidiform_Mole
Hydatidiform Mole […] A type of fertilisation abnormality, when only the conceptus trophoblast layers proliferates and not the embryoblast, no embryo develops, this is called a „hydatidiform mole”. […] Many of these tumours arise from a haploid sperm fertilizing an egg without a female pronucleus (the alternative form, an embryo without sperm contribution, is called parthenogenesis). […] Androgenetic complete hydatidiform moles are human pregnancies with no embryos and affect 1 in every 1,400 pregnancies. They have mostly androgenetic monospermic genomes with all the chromosomes originating from a haploid sperm and no maternal chromosomes. […] We identified bi-allelic deleterious mutations in MEI1, TOP6BL/C11orf80, and REC114, with roles in meiotic double-strand breaks formation in women with recurrent androgenetic complete hydatidiform moles.
#2 Abnormal Development – Hydatidiform Mole – Embryology
https://embryology.med.unsw.edu.au/embryology/index.php?title=Abnormal_Development_-_Hydatidiform_Mole
We demonstrate that Mei1-/- oocytes are capable of fertilization and 5% produce androgenetic zygotes. Thus, we uncover a meiotic abnormality in mammals and a mechanism for the genesis of androgenetic zygotes that is the extrusion of all maternal chromosomes and their spindles into the first polar body. […] Recurrent hydatidiform moles are defined by the occurrence of at least two hydatidiform moles in the same patient. […] Fifty to eighty percent of patients with recurrent hydatidiform moles have biallelic pathogenic variants in NLRP7 or KHDC3L. […] Our data demonstrate that patients with recurrent hydatidiform moles and no mutations in the known genes are, in general, different from those with mutations; they have a milder genetic susceptibility and/or a multifactorial etiology underlying their recurrent hydatidiform moles.
#2 Complete mole coexisting with a normal fetus in a dichorionic diamniotic pregnancy: a case report | Journal of Medical Case Reports | Full Text
https://jmedicalcasereports.biomedcentral.com/articles/10.1186/s13256-024-04805-8
The diagnosis is made by ultrasound and confirmed by histology of the placenta or an amniocentesis to analyze the karyotype of the existing fetus. […] CHCF commonly presents with bleeding, preeclampsia, thyrotoxicosis, preterm birth, spontaneous abortions, and poor fetal outcomes. […] Persistent gestational trophoblastic neoplasia is also more common in CHCF as compared with other molar pregnancies. […] There is no consensus on the risk of GTN following CHCF with conservative management versus intervention. […] If the coexisting fetus is normal, conservative management can be adopted, and the pregnancy can be allowed to continue but with close follow-up. […] The ultrasound features of snowstorm appearance, together with the delivery of a normal fetus and the placental histology, were confirmatory of a complete molar pregnancy coexisting with a normal fetus.