Cerwicyt
Cerwicyt to stan zapalny szyjki macicy, często wywołany infekcjami przenoszonymi drogą płciową, objawiający się m.in. nietypową wydzieliną, bólem podczas stosunku oraz krwawieniami. Diagnoza opiera się na badaniu ginekologicznym oraz testach laboratoryjnych w celu identyfikacji przyczyny zapalenia. Leczenie polega na stosowaniu odpowiednich antybiotyków lub leków przeciwwirusowych oraz eliminacji czynników drażniących. Ważne jest przestrzeganie zaleceń lekarskich, powstrzymanie się od aktywności seksualnej podczas leczenia oraz kontrola partnerów, aby zapobiec reinfekcji i powikłaniom.
-
Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Cerwicyt to zapalenie szyjki macicy, obejmujące nabłonek gruczołowy kanału szyjki oraz czasem nabłonek płaski części pochwowej. Etiologia jest zróżnicowana, z przewagą infekcji przenoszonych drogą płciową, takich jak Chlamydia trachomatis, Neisseria gonorrhoeae, Mycoplasma genitalium, Trichomonas vaginalis oraz wirus opryszczki pospolitej (HSV). Diagnostyka opiera się na badaniu ginekologicznym (obserwacja zaczerwienienia, obrzęku, wydzieliny ropnej, kruchości szyjki) oraz testach laboratoryjnych, w tym NAAT, posiewach i badaniach serologicznych. Leczenie dostosowuje się do etiologii: doksycyklina 100 mg 2x/d przez 7 dni lub azytromycyna 1000 mg jednorazowo dla chlamydii, ceftriakson dla rzeżączki, metronidazol dla bakteryjnej waginozy i rzęsistkowicy, a moksyfloksacyna 400 mg/d przez 7-14 dni w przypadku opornych infekcji Mycoplasma genitalium. W przypadku cerwicytu nieinfekcyjnego zaleca się eliminację czynników drażniących, a w przewlekłych, opornych przypadkach rozważa się zabiegi takie jak krioterapia, kauteryzacja lub terapia laserowa.
Postępowanie terapeutyczne wymaga pełnej kuracji antybiotykowej, unikania aktywności seksualnej podczas leczenia oraz edukacji pacjentki i jej partnerów seksualnych w celu zapobiegania reinfekcji. Nieleczony cerwicyt może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak zapalenie narządów miednicy mniejszej (PID), niepłodność, ciąża pozamaciczna, przedwczesny poród oraz zwiększone ryzyko transmisji i nabycia HIV. Profilaktyka obejmuje stosowanie prezerwatyw, ograniczenie liczby partnerów, unikanie irygacji pochwy i drażniących środków higieny. Szczególną uwagę należy zwrócić na kobiety ciężarne oraz zakażone HIV, gdzie leczenie musi być dostosowane do stanu klinicznego, a kontrolne badania po leczeniu są niezbędne dla potwierdzenia eliminacji infekcji i zapobiegania nawrotom.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Cerwicyt – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
azytromycyna, badanie cytologiczne, bakteryjne zapalenie pochwy, ceftriakson, cerwicyt, Chlamydia trachomatis, ciąża pozamaciczna, doksycyklina, dyspareunia, infekcja przenoszona drogą płciową, kauteryzacja, krioterapia, krwawienie międzymiesiączkowe, metronidazol, moksyfloksacyna, Mycoplasma genitalium, nabłonek gruczołowy, Neisseria gonorrhoeae, przedwczesny poród, rzęsistek pochwowy, rzeżączka, terapia laserowa, test NAAT, test Pap, Trichomonas vaginalis, wirus opryszczki pospolitej, wydzielina śluzowo-ropna, zapalenie narządów miednicy mniejszej, zapalenie szyjki macicy -
Diagnostyka i diagnoza
Cerwicyt to zapalenie szyjki macicy, obejmujące nabłonek gruczołowy kanału szyjki (endocerwicyt) lub nabłonek płaski części pochwowej. Może mieć przebieg ostry, najczęściej infekcyjny, lub przewlekły, zwykle nieinfekcyjny. Objawy kliniczne obejmują śluzowo-ropną wydzielinę, krwawienia międzymiesiączkowe lub po stosunku, dyskomfort podczas stosunku i dolegliwości ze strony układu moczowego. W badaniu ginekologicznym charakterystyczne są ropna wydzielina i łatwe krwawienie szyjki macicy przy delikatnym dotknięciu. Diagnostyka opiera się na wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz badaniach laboratoryjnych, w tym testach NAAT w kierunku Chlamydia trachomatis i Neisseria gonorrhoeae, hodowli bakteriologicznej, badaniu mikroskopowym (leukocytoza >10 WBC/HPF) oraz testach na Trichomonas vaginalis i bakteryjną waginozę. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić STI, PID, zmiany przedrakowe i inne przyczyny zapalenia szyjki.
Wczesna i precyzyjna diagnostyka cerwicytu jest kluczowa dla zapobiegania powikłaniom, takim jak choroba zapalna miednicy mniejszej (PID), niepłodność, przewlekły ból miednicy oraz zwiększone ryzyko zakażenia HIV. Zalecane jest coroczne badanie przesiewowe u kobiet ≤25 lat i u kobiet z czynnikami ryzyka (np. nowy partner, wielu partnerów, nieregularne stosowanie prezerwatyw). Leczenie empiryczne antybiotykami obejmującymi C. trachomatis i N. gonorrhoeae jest wskazane u pacjentek z wysokim ryzykiem zakażenia lub gdy brak jest możliwości kontroli follow-up. Po terapii rekomenduje się kontrolę kliniczną i w przypadku chlamydiozy, rzeżączki lub rzęsistkowicy – ponowne badanie po 3 miesiącach. W diagnostyce i leczeniu należy uwzględnić możliwość zakażenia Mycoplasma genitalium oraz oporność na antybiotyki. Standaryzacja kryteriów diagnostycznych (np. obecność ≥30 PMN/pole widzenia) jest potrzebna dla poprawy jakości opieki i badań epidemiologicznych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Cerwicyt – Diagnostyka i diagnoza
antybiotykooporność, antybiotykoterapia, badanie fizykalne, badanie ginekologiczne, badanie mikroskopowe, bakteryjna waginoza, Chlamydia trachomatis, chlamydioza, choroba zapalna miednicy mniejszej, ciąża pozamaciczna, dyspareunia, dysuria, endocerwicyt, komórki wskaźnikowe, kruchość szyjki macicy, krwawienie międzymiesiączkowe, leukocytoza, Mycoplasma genitalium, nabłonek gruczołowy, nabłonek płaski, Neisseria gonorrhoeae, niepłodność, opryszczka narządów płciowych, reinfekcja, rzęsistkowica, rzeżączka, test amplifikacji kwasów nukleinowych, Trichomonas vaginalis, ujście szyjki macicy, wydzielina pochwowa, wydzielina śluzowo-ropna, zakażenie gonokokowe, zakażenie przenoszone drogą płciową, zapalenie szyjki macicy, zmiana przedrakowa -
Epidemiologia
Cerwicyt, definiowany jako zapalenie szyjki macicy, jest powszechnym schorzeniem w populacji kobiet w wieku reprodukcyjnym, szczególnie u młodych, aktywnych seksualnie kobiet w wieku 15-24 lat. Częstość występowania cerwicytu wśród kobiet zgłaszających się do poradni chorób przenoszonych drogą płciową wynosi od 20% do 40%, a w warunkach ambulatoryjnych od 14% do 37%. Cerwicyt nierzeżączkowy, zwłaszcza chlamydialny, jest cztery do pięciu razy częstszy niż cerwicyt rzeżączkowy. W populacjach wysokiego ryzyka, takich jak kobiety HIV-pozytywne (7 400/100 000) oraz pracownice seksualne (7 600-24 900/100 000), częstość występowania jest znacznie podwyższona. Etiologia cerwicytu pozostaje często nieokreślona, gdyż ponad połowa przypadków śluzowo-ropnego cerwicytu (MPC) nie wykazuje izolacji patogenów, mimo że Chlamydia trachomatis i Neisseria gonorrhoeae są najczęstszymi potwierdzonymi czynnikami zakaźnymi. Czynniki ryzyka obejmują młody wiek, aktywność seksualną, liczne partnerstwa, wcześniejsze infekcje przenoszone drogą płciową, nieregularne stosowanie prezerwatyw oraz historię opryszczki narządów płciowych.
Nieleczony cerwicyt może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak zapalenie endometrium, choroba zapalna miednicy (PID), niepłodność oraz przewlekły ból miednicy. Ryzyko rozwoju PID u kobiet z zakażeniami dolnego odcinka dróg rodnych wynosi od 20% do 80%, zależnie od opóźnienia w diagnozie i obecności współzakażeń. Cerwicyt może również zwiększać ryzyko transmisji HIV oraz uczestniczyć w patogenezie raka szyjki macicy. Ze względu na rosnącą częstość zakażeń chlamydialnych (1,3 mln przypadków w 2010 r.) i rzeżączki (468 514 przypadków w 2016 r.), zalecane są rutynowe badania przesiewowe u aktywnych seksualnie kobiet poniżej 25 roku życia. Programy nadzoru, takie jak WHO GASP, monitorują oporność Neisseria gonorrhoeae na antybiotyki. Dalsze badania nad rolą mikrobioty pochwy oraz optymalizacją leczenia cerwicytu, zwłaszcza o nieznanej etiologii, są niezbędne dla poprawy wyników klinicznych i zdrowia publicznego.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Cerwicyt – Epidemiologia
bakteryjna waginoza, cerwicyt, cerwicyt chlamydialny, cerwicyt nierzeżączkowy, Chlamydia trachomatis, choroba zakaźna, choroba zapalna miednicy, ciąża pozamaciczna, elektrokoagulacja, infekcja przenoszona drogą płciową, Lactobacillus, Neisseria gonorrhoeae, niepłodność, oporność na leki przeciwdrobnoustrojowe, przewlekły ból miednicy, rak szyjki macicy, rzeżączka, transmisja HIV, zakażenie chlamydiami, zakażenie HIV, zapalenie endometrium, zapalenie szyjki macicy -
Etiologia i przyczyny
Cerwicyt to zapalenie szyjki macicy, obejmujące nabłonek gruczołowy lub płaski części pochwowej, o etiologii infekcyjnej i nieinfekcyjnej. Dominującymi patogenami infekcyjnymi są Chlamydia trachomatis (odpowiedzialna za około 40% przypadków, z częstością występowania 10-50%), Neisseria gonorrhoeae, Mycoplasma genitalium, HSV typu 2, Trichomonas vaginalis oraz HPV. Nieinfekcyjne przyczyny obejmują reakcje alergiczne na środki plemnikobójcze, lateks, urazy mechaniczne (np. ciała obce jak pessaria), podrażnienia chemiczne, bakteryjną waginozę, zaburzenia hormonalne, promieniowanie oraz rzadko nowotwory. Cerwicyt dzieli się na ostry (zwykle bakteryjny, STI) i przewlekły (często nieinfekcyjny, związany z alergenami lub długotrwałym stosowaniem środków antykoncepcyjnych). Czynniki ryzyka to m.in. wielokrotni partnerzy, brak zabezpieczeń, młody wiek (15-24 lata), wcześniejsze STI oraz niski status socjoekonomiczny.
Diagnostyka cerwicytu jest wyzwaniem, gdyż w 30-83% przypadków nie identyfikuje się patogenu, co wskazuje na dużą częstość cerwicytu idiopatycznego. Nieleczony cerwicyt, zwłaszcza wywołany STI, może prowadzić do powikłań takich jak zapalenie narządów miednicy mniejszej (PID), niepłodność wskutek bliznowacenia jajowodów, zwiększone ryzyko zakażenia HIV, powikłania ciążowe (ciąża pozamaciczna, poronienia, przedwczesny poród) oraz zakażenia noworodków. Kompleksowe podejście diagnostyczne i terapeutyczne, uwzględniające zarówno etiologię infekcyjną, jak i nieinfekcyjną, jest kluczowe dla zapobiegania poważnym konsekwencjom zdrowotnym. Wczesne rozpoznanie i leczenie cerwicytu pozostaje fundamentem skutecznej profilaktyki powikłań.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Cerwicyt – Etiologia i przyczyny
bakteryjna waginoza, cerwicyt, cerwicyt przewlekły, Chlamydia trachomatis, ciąża pozamaciczna, dysfagia, Mycoplasma genitalium, Neisseria gonorrhoeae, podrażnienie chemiczne, przewlekły ból miednicy, radioterapia miednicy, reakcja alergiczna, transmisja HIV, Trichomonas vaginalis, uraz mechaniczny, wirus brodawczaka ludzkiego, wirus opryszczki pospolitej, zaburzenie hormonalne, zakażenie okołoporodowe, zakażenie przenoszone drogą płciową, zapalenie endometrium, zapalenie narządów miednicy mniejszej, zapalenie przydatków, zapalenie spojówek -
Leczenie
Cerwicyt to zapalenie szyjki macicy, wymagające precyzyjnej diagnostyki i leczenia ukierunkowanego na czynnik etiologiczny. W terapii bakteryjnych zakażeń przenoszonych drogą płciową, takich jak chlamydia i rzeżączka, stosuje się azytromycynę 1 g doustnie w pojedynczej dawce lub doksycyklinę 100 mg dwa razy dziennie przez 7 dni. W przypadku rzeżączki zalecane jest połączenie ceftriaksonu 250-500 mg domięśniowo z azytromycyną lub doksycykliną. Leczenie rzęsistkowicy obejmuje metronidazol lub tynidazol w dawce 2 g doustnie jednorazowo. W infekcjach wirusowych, np. opryszczki, stosuje się acyklowir, walacyklowir lub famcyklowir. U kobiet w ciąży unika się doksycykliny i fluorochinolonów, preferując azytromycynę lub amoksycylinę. Leczenie empiryczne jest wskazane u pacjentek z wysokim ryzykiem STI lub gdy diagnostyka jest utrudniona. Kluczowe jest również leczenie partnerów seksualnych oraz przestrzeganie zaleceń dotyczących wstrzymania się od aktywności seksualnej przez minimum 7 dni od rozpoczęcia terapii.
W przypadku nieinfekcyjnego cerwicytu, np. alergicznego lub związanego z menopauzą, zaleca się eliminację czynnika drażniącego oraz ewentualną terapię hormonalną. Przewlekłe i oporne na leczenie przypadki mogą wymagać interwencji zabiegowych, takich jak krioterapia, elektrokoagulacja, laseroterapia czy LEEP. Nieleczony cerwicyt może prowadzić do powikłań, w tym zapalenia narządów miednicy mniejszej, bezpłodności czy ciąży pozamacicznej. Kontrole po leczeniu są wskazane u kobiet w ciąży, przy utrzymujących się objawach, podejrzeniu nawrotu lub braku przestrzegania zaleceń terapeutycznych. Profilaktyka obejmuje stosowanie prezerwatyw, ograniczenie liczby partnerów oraz unikanie drażniących produktów higienicznych. Właściwie prowadzona terapia zapewnia ustąpienie objawów zwykle w ciągu 1-2 tygodni, a ryzyko nawrotu jest minimalne przy jednoczesnym leczeniu partnerów.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Cerwicyt – Leczenie
acyklowir, amoksycylina, amplifikacja kwasów nukleinowych, azytromycyna, bakteryjne zapalenie pochwy, cefalosporyny, ceftriakson, cerwicyt, chlamydia, Chlamydia trachomatis, ciąża pozamaciczna, doksycyklina, elektrokoagulacja, famcyklowir, krioterapia, leczenie empiryczne, leki przeciwgrzybicze, leki przeciwwirusowe, metronidazol, Neisseria gonorrhoeae, ropień jajnikowo-jajowodowy, rzęsistkowica, rzeżączka, stan przedrakowy, terapia laserowa, Trichomonas vaginalis, tynidazol, walacyklowir, wirus opryszczki, zakażenia przenoszone drogą płciową, zakażenie rzeżączkowe, zapalenie narządów miednicy mniejszej, zapalenie szyjki macicy, zapalenie wyrostka robaczkowego -
Objawy
Cerwicyt to zapalenie szyjki macicy, które może mieć charakter ostry (zwykle infekcyjny) lub przewlekły (często nieinfekcyjny). Występuje u ponad 50% kobiet w ciągu życia, często bezobjawowo (do 80% przypadków). Objawy, gdy występują, obejmują nieprawidłową wydzielinę o zmienionej barwie (żółta, biała, szara, zielonkawa), krwawienia między miesiączkami lub po stosunku, dyspareunię, dyskomfort w miednicy oraz objawy zapalenia dróg moczowych. W badaniu ginekologicznym obserwuje się zaczerwienienie, obrzęk, śluzowo-ropną wydzielinę, kruchość szyjki i bolesność przy ruchach szyjki (cervical motion tenderness). Leczenie infekcyjnego cerwicytu bakteryjnego (np. chlamydia, rzeżączka) antybiotykami zwykle prowadzi do ustąpienia objawów w ciągu kilku dni i całkowitego wyleczenia w 1-2 tygodnie. W przypadku wirusowego zapalenia (HSV, HPV, CMV) infekcja może być kontrolowana, ale nie zawsze całkowicie eliminowana.
Nieleczony cerwicyt może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak zapalenie narządów miednicy mniejszej (PID), które objawia się bólem podbrzusza, gorączką i może skutkować niepłodnością, ciążą pozamaciczną oraz przewlekłym bólem miednicy. Cerwicyt zwiększa także ryzyko zakażenia HIV oraz powikłań w ciąży, w tym przedwczesnego pęknięcia błon płodowych i porodu przedwczesnego. U kobiet po menopauzie może manifestować się nietypowym krwawieniem i bólem podczas stosunku. Wczesna diagnostyka i leczenie są kluczowe, a u pacjentek z infekcjami przenoszonymi drogą płciową zalecane jest badanie w kierunku innych STI oraz kontrola po 3 miesiącach od zakończenia terapii. Regularne badania ginekologiczne umożliwiają wykrycie cerwicytu nawet w bezobjawowych przypadkach, co pozwala na zapobieganie powikłaniom i poprawę rokowania.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Cerwicyt – Objawy
badanie ginekologiczne, bliznowacenie jajowodów, cervical motion tenderness, cerwicyt, cerwicyt bakteryjny, chlamydia, choroby przenoszone drogą płciową, ciąża pozamaciczna, dyspareunia, dyzuria, endometritis, endometrium, HIV, kiła, kruchość szyjki macicy, krwawienie międzymiesiączkowe, ostre zapalenie, owrzodzenie szyjki macicy, poród przedwczesny, przedwczesne pęknięcie błon płodowych, przewlekłe zapalenie, przewlekły ból miednicy, rzęsistkowica, rzeżączka, STI, torbiel nabothiańska, wydzielina ropna, wydzielina z pochwy, zapalenie narządów miednicy mniejszej, zapalenie okołowątrobowe, zapalenie torebki wątroby, zespół Fitza-Hugha-Curtisa -
Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rokowanie w infekcyjnych przyczynach cerwicytu jest generalnie dobre, z poprawą kliniczną zazwyczaj w ciągu kilku dni do tygodnia po rozpoczęciu odpowiedniej antybiotykoterapii. Cerwicyt śluzowo-ropny (MPC) charakteryzuje się śluzowo-ropną wydzieliną i objawami zapalenia, jednak ponad 60% przypadków ma nieznaną etiologię, co wiąże się z wysokim wskaźnikiem niepowodzenia leczenia (~30%) i niskim odsetkiem całkowitego wyleczenia (~24%). Po 2 miesiącach obserwacji 79% kobiet z idiopatycznym MPC utrzymuje objawy, jednak bez rozwoju zapalenia narządów miednicy mniejszej (PID), co sugeruje łagodny przebieg mimo trudności terapeutycznych. Przewlekły cerwicyt definiowany jest jako utrzymująca się wydzielina przez ≥3 miesiące, często o etiologii nieinfekcyjnej, z ograniczonymi standardowymi opcjami leczenia, choć stosuje się m.in. azotan srebra i wycięcie pętlą elektrochirurgiczną.
W przypadku cerwicytu wywołanego opryszczką narządów płciowych całkowite wyleczenie nie jest możliwe, ale leczenie przeciwwirusowe może zmniejszyć częstość i nasilenie nawrotów. Jeśli cerwicyt prowadzi do PID, terapia może trwać kilka tygodni, a powikłania takie jak niepłodność czy ból spowodowany bliznowaceniem mogą wymagać interwencji chirurgicznej. W przypadku niepowodzenia leczenia konieczne jest potwierdzenie eliminacji patogenów i wykluczenie ponownej ekspozycji lub przyczyn nieinfekcyjnych. Przedłużona antybiotykoterapia nie jest zalecana ze względu na brak dowodów skuteczności i ryzyko oporności. Profilaktyka opiera się na bezpiecznym seksie oraz regularnych badaniach ginekologicznych, co jest kluczowe dla minimalizacji nawrotów i powikłań.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Cerwicyt – Rokowania, prognozy i postęp choroby
antybiotykooporność, antybiotykoterapia, azotan srebra, badanie ginekologiczne, cerwicyt, cerwicyt przewlekły, Chlamydia trachomatis, choroba przenoszona drogą płciową, leczenie przeciwbakteryjne, lek przeciwwirusowy, Mycoplasma genitalium, nawracająca infekcja, Neisseria gonorrhoeae, niepłodność, opryszczka narządów płciowych, roztocze kurzu domowego, tkanka bliznowata, Trichomonas vaginalis, wycięcie pętlą elektrochirurgiczną, zapalenie narządów miednicy mniejszej -
Zapobieganie i profilaktyka
Cerwicyt, będący zapaleniem szyjki macicy, najczęściej wywołany jest przez infekcje przenoszone drogą płciową (STI), takie jak Chlamydia trachomatis i Neisseria gonorrhoeae. Profilaktyka obejmuje konsekwentne stosowanie prezerwatyw podczas każdego stosunku (waginalnego, analnego i oralnego), ograniczenie liczby partnerów seksualnych oraz unikanie kontaktów z osobami wykazującymi objawy infekcji. Regularne badania przesiewowe, zwłaszcza u kobiet poniżej 25. roku życia oraz u osób z grup podwyższonego ryzyka, są kluczowe dla wczesnego wykrycia i leczenia cerwicytu. Zalecane jest coroczne badanie w kierunku chlamydii i rzeżączki, a także szczepienia przeciwko HPV oraz wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, które zmniejszają ryzyko infekcji prowadzących do cerwicytu. W przypadku rozpoznania cerwicytu, istotne jest powiadomienie i leczenie partnerów seksualnych, nawet jeśli są bezobjawowi, aby zapobiec nawrotom i dalszemu rozprzestrzenianiu zakażenia.
W profilaktyce cerwicytu ważne jest również unikanie czynników nieinfekcyjnych, takich jak drażniące produkty higieny intymnej (irygatory pochwowe, zapachowe tampony, środki plemnikobójcze) oraz prawidłowe stosowanie tamponów i innych produktów dopochwowych. Zaleca się utrzymanie właściwej higieny intymnej, w tym stosowanie łagodnych, bezzapachowych środków myjących oraz noszenie przewiewnej, bawełnianej bielizny. Po leczeniu cerwicytu wskazana jest czasowa abstynencja seksualna (np. do zakończenia 7-dniowego schematu antybiotykoterapii lub 7 dni po terapii jednodawkowej) oraz kontrolne badania 3-6 miesięcy po terapii, zwłaszcza w przypadku zakażeń chlamydialnych i rzeżączkowych. Kompleksowe podejście, w tym opieka predykcyjna i edukacja pacjentek, poprawia przestrzeganie zaleceń, zmniejsza ryzyko powikłań (PID, niepłodność) oraz wspiera zdrowie reprodukcyjne, szczególnie u kobiet w ciąży, gdzie wczesne wykrycie i leczenie cerwicytu ma kluczowe znaczenie dla zdrowia matki i płodu.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Cerwicyt – Zapobieganie i profilaktyka
abstynencja seksualna, alergeny, badanie ginekologiczne, cefalosporyny, cerwicyt, cerwicyt bakteryjny, chlamydia, Chlamydia trachomatis, choroba zapalna miednicy mniejszej, cytologia, doksycyklina, infekcje przenoszone drogą płciową, irygacja pochwowa, monogamia, Neisseria gonorrhoeae, rzeżączka, środki plemnikobójcze, wirus brodawczaka ludzkiego, wirusowe zapalenie wątroby typu B, zakażenia przenoszone drogą płciową, zapalenie szyjki macicy