Grupy leków
na literę „L”

Grupy leków na „L”, strona 14 z 19

• lek przeciwpłytkowy

  Leki przeciwpłytkowe to grupa preparatów, które hamują agregację płytek krwi, zapobiegając tworzeniu się zakrzepów w naczyniach krwionośnych. Ich działanie polega na blokowaniu różnych etapów aktywacji i agregacji płytek, co w konsekwencji zmniejsza ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych, takich jak zawał serca czy udar mózgu.

• leki stosowane w profilaktyce konfliktu serologicznego

  Leki stosowane w profilaktyce konfliktu serologicznego to preparaty zawierające immunoglobulinę anty-D (anty-RhD), które są podawane kobietom RhD-ujemnym w celu zapobiegania immunizacji antygenem D pochodzącym od płodu RhD-dodatniego. Immunizacja ta może prowadzić do choroby hemolitycznej płodu i noworodka (CHPN) w kolejnych ciążach.

• leki wspomagające leczenie chorób układu nerwowego

  Leki wspomagające leczenie chorób układu nerwowego stanowią szeroką grupę preparatów farmakologicznych stosowanych jako uzupełnienie podstawowej terapii schorzeń neurologicznych. Działają one na różne aspekty funkcjonowania układu nerwowego – poprawiają krążenie mózgowe, zwiększają metabolizm komórek nerwowych, chronią neurony przed uszkodzeniem oraz wpływają na neuroprzekaźniki.

• leki toksyny botulinowej

  Toksyna botulinowa (BTX) to neurotoksyna produkowana przez bakterie Clostridium botulinum, wykorzystywana w medycynie do leczenia różnych schorzeń. Działa poprzez blokowanie uwalniania acetylocholiny w złączu nerwowo-mięśniowym, co prowadzi do czasowego zwiotczenia mięśni. Efekt terapeutyczny utrzymuje się zwykle przez 3-6 miesięcy, po czym konieczne jest powtórzenie iniekcji.

• leki przeciwzmarszczkowe

  Leki przeciwzmarszczkowe to grupa preparatów dermatologicznych stosowanych w celu zmniejszenia widoczności zmarszczek i poprawy ogólnego wyglądu skóry. Działają one poprzez stymulację produkcji kolagenu i elastyny, przyspieszenie odnowy komórkowej, nawilżenie skóry oraz hamowanie procesów fotostarzenia.

• leki wzmacniające odporność

  Leki wzmacniające odporność to preparaty stosowane w celu poprawy funkcjonowania układu immunologicznego, co pomaga organizmowi skuteczniej zwalczać infekcje wirusowe, bakteryjne i grzybicze. Działają one poprzez stymulację produkcji i aktywności komórek odpornościowych, takich jak limfocyty, makrofagi czy komórki NK (Natural Killer).

• leki stosowane w infekcjach dróg moczowych

  Leki stosowane w infekcjach dróg moczowych obejmują szereg substancji przeciwbakteryjnych, działających na patogeny odpowiedzialne za zapalenie pęcherza moczowego, cewki moczowej, moczowodów czy nerek. Najczęstszymi czynnikami etiologicznymi tych zakażeń są bakterie Gram-ujemne, w szczególności Escherichia coli, odpowiedzialna za 75-90% niepowikłanych zakażeń układu moczowego.

• leki złożone przeciwnadciśnieniowe i hipolipemizujące

  Leki złożone przeciwnadciśnieniowe i hipolipemizujące to preparaty zawierające w jednej tabletce substancje lecznicze o różnych mechanizmach działania, ukierunkowanych na obniżenie ciśnienia tętniczego oraz redukcję stężenia lipidów we krwi. Takie połączenie umożliwia jednoczesne leczenie nadciśnienia tętniczego i dyslipidemii – dwóch głównych czynników ryzyka chorób sercowo-naczyniowych.

• leki stosowane w endometriozie

  Leki stosowane w endometriozie stanowią ważną grupę farmaceutyków ukierunkowanych na łagodzenie objawów tej przewlekłej choroby, polegającej na obecności komórek endometrium (błony śluzowej macicy) poza jej jamą. Podstawowym celem farmakoterapii jest redukcja bólu, hamowanie wzrostu ognisk endometriozy oraz przywrócenie prawidłowej płodności u pacjentek planujących ciążę.

• leki do kondycjonowania przed przeszczepieniem komórek macierzystych

  Leki do kondycjonowania przed przeszczepieniem komórek macierzystych to grupa preparatów stosowanych w ramach przygotowania pacjenta do transplantacji szpiku kostnego lub krwiotwórczych komórek macierzystych. Ich głównym zadaniem jest stworzenie odpowiednich warunków do przyjęcia przeszczepu poprzez wyeliminowanie nieprawidłowych komórek nowotworowych, usunięcie komórek własnego układu odpornościowego pacjenta oraz zwolnienie przestrzeni w szpiku kostnym dla nowych komórek. Działanie to zmniejsza ryzyko odrzucenia przeszczepu i zwiększa szanse na jego przyjęcie.

• leki stosowane w wrodzonym obrzęku naczynioruchowym

  Leki stosowane w wrodzonym obrzęku naczynioruchowym (HAE – Hereditary Angioedema) mają na celu zapobieganie atakom obrzęku oraz leczenie ostrych epizodów. HAE jest chorobą genetyczną spowodowaną niedoborem lub dysfunkcją inhibitora C1 esterazy, co prowadzi do niekontrolowanej aktywacji układu dopełniacza i kalikreina-kinina, skutkując obrzękiem tkanek podskórnych i podśluzówkowych.

• leki hamujące wytwarzanie płytek krwi

  Leki hamujące wytwarzanie płytek krwi to grupa preparatów, które wpływają na zmniejszenie produkcji trombocytów w szpiku kostnym. Działają one poprzez hamowanie megakariopoezy (procesu powstawania płytek krwi) lub bezpośrednio uszkadzając megakariocyty (komórki szpiku, z których powstają płytki krwi). Stosowane są głównie w schorzeniach przebiegających z nadpłytkowością, w tym w nadpłytkowości samoistnej, czerwienicy prawdziwej i innych nowotworach mieloproliferacyjnych.

• leki poprawiające krążenie w uchu wewnętrznym

  Leki poprawiające krążenie w uchu wewnętrznym to grupa preparatów stosowanych w celu zwiększenia przepływu krwi w mikrokrążeniu ucha wewnętrznego. Ich głównym zadaniem jest poprawa ukrwienia struktur ślimaka i narządu przedsionkowego, co może mieć korzystny wpływ na funkcje słuchowe i równoważne. Leki te działają poprzez rozszerzenie naczyń krwionośnych, zmniejszenie lepkości krwi lub poprawę metabolizmu komórkowego.

• leki przeciwhistaminowe miejscowe

  Leki przeciwhistaminowe miejscowe to grupa preparatów stosowanych zewnętrznie, które blokują receptory histaminowe H1, zmniejszając reakcje alergiczne skóry. Działają poprzez zapobieganie wiązania się histaminy (mediatora reakcji zapalnej i alergicznej) z jej receptorami, co prowadzi do redukcji świądu, zaczerwienienia i innych objawów alergicznych w miejscu aplikacji.

• leki na zespół jelita drażliwego

  Leki na zespół jelita drażliwego (IBS) stanowią zróżnicowaną grupę preparatów stosowanych w leczeniu objawowym tego przewlekłego schorzenia czynnościowego przewodu pokarmowego. Celem terapii jest złagodzenie głównych objawów IBS, takich jak ból brzucha, wzdęcia, zaburzenia rytmu wypróżnień (biegunka i/lub zaparcia) oraz poprawa jakości życia pacjentów.

• leki na skurcze menstruacyjne

  Leki na skurcze menstruacyjne (dysmenorrhea) to grupa preparatów stosowanych do łagodzenia bólu i skurczów macicy towarzyszących miesiączce. Ich działanie opiera się głównie na hamowaniu syntezy prostaglandyn – substancji odpowiedzialnych za nasilone skurcze mięśniówki macicy oraz towarzyszący im ból podczas menstruacji.

• leki do terapii nerkozastępczej

  Leki do terapii nerkozastępczej stosowane są u pacjentów z ostrą lub przewlekłą niewydolnością nerek, kiedy konieczne jest przejęcie funkcji niewydolnych nerek. Głównym celem tych preparatów jest usuwanie toksyn mocznicowych, korygowanie zaburzeń gospodarki wodnej, elektrolitowej i kwasowo-zasadowej oraz zapobieganie krzepnięciu krwi podczas zabiegów dializacyjnych.

• leki do pozytonowej tomografii emisyjnej (PET)

  Leki do pozytonowej tomografii emisyjnej (PET) to radiofarmaceutyki znakowane izotopami promieniotwórczymi emitującymi pozytony, które po podaniu pacjentowi umożliwiają obrazowanie procesów biochemicznych i fizjologicznych zachodzących w organizmie. Izotopy stosowane w PET charakteryzują się krótkim czasem połowicznego rozpadu, co minimalizuje ekspozycję pacjenta na promieniowanie, jednocześnie dostarczając cennych informacji diagnostycznych.

• leki psychostymulujące i leki stosowane w ADHD

  Leki psychostymulujące i leki stosowane w ADHD to grupa preparatów farmakologicznych wpływających na ośrodkowy układ nerwowy poprzez zwiększenie aktywności neuroprzekaźników, głównie dopaminy i noradrenaliny. Działanie tych leków polega na poprawie koncentracji uwagi, zmniejszeniu impulsywności i nadpobudliwości ruchowej, co czyni je podstawą farmakoterapii zaburzeń koncentracji uwagi i nadpobudliwości psychoruchowej (ADHD).

• leki stosowane w chorobach lizosomalnych

  Leki stosowane w chorobach lizosomalnych to specjalistyczne preparaty służące do leczenia rzadkich chorób metabolicznych, zwanych chorobami spichrzeniowymi lizosomów. Choroby te są spowodowane brakiem lub nieprawidłowym działaniem enzymów lizosomalnych, co prowadzi do gromadzenia się nierozłożonych substratów w komórkach i tkankach, powodując postępujące uszkodzenia narządów.

• leki na chorobę Gauchera

  Leki na chorobę Gauchera to specjalistyczne preparaty stosowane w leczeniu rzadkiej choroby metabolicznej, spowodowanej niedoborem enzymu glukocerebrozydazy. Deficyt tego enzymu prowadzi do gromadzenia się glukocerebrozydów w komórkach układu siateczkowo-śródbłonkowego, powodując powiększenie narządów wewnętrznych, zaburzenia hematologiczne i uszkodzenia kości.

• leki na chorobę Niemanna-Picka typu C

  Leki na chorobę Niemanna-Picka typu C (NPC) są ukierunkowane na stabilizację i spowolnienie progresji tej rzadkiej, genetycznie uwarunkowanej choroby metabolicznej. NPC charakteryzuje się zaburzeniami transportu i metabolizmu lipidów, prowadzącymi do gromadzenia się cholesterolu i sfingolipidów w lizosomach, co powoduje postępujące uszkodzenia neurologiczne i trzewne.

• leki do indukcji porodu

  Leki do indukcji porodu są stosowane w celu wywołania lub nasilenia skurczów macicy, prowadząc do rozpoczęcia porodu lub przyspieszenia jego przebiegu. Indukcja porodu jest procedurą medyczną zalecaną w sytuacjach, gdy korzyści z wcześniejszego zakończenia ciąży przewyższają ryzyko związane z jej kontynuacją, np. w przypadku ciąży przenoszonej, przedwczesnego pęknięcia błon płodowych, nadciśnienia indukowanego ciążą czy chorób matki.

• leki antykoncepcyjne doraźne

  Leki antykoncepcyjne doraźne, znane również jako „antykoncepcja awaryjna” lub „pigułki po”, to preparaty stosowane w celu zmniejszenia ryzyka zajścia w ciążę po niezabezpieczonym stosunku płciowym lub w przypadku awarii metody antykoncepcyjnej. Działają one poprzez opóźnienie lub hamowanie owulacji, zakłócenie transportu plemników lub zapobieganie implantacji zapłodnionego jaja.

• leki na akromegalię

  Leki stosowane w leczeniu akromegalii to specjalistyczne preparaty, które mają na celu zahamowanie nadmiernego wydzielania hormonu wzrostu (GH) przez gruczolak przysadki mózgowej oraz obniżenie stężenia insulinopodobnego czynnika wzrostu 1 (IGF-1). Głównym celem farmakoterapii jest normalizacja stężeń GH i IGF-1, zmniejszenie wielkości guza przysadki oraz złagodzenie objawów klinicznych choroby.

• leki na guzy neuroendokrynne

  Leki na guzy neuroendokrynne (NET) stanowią zróżnicowaną grupę preparatów stosowanych w leczeniu nowotworów wywodzących się z komórek układu neuroendokrynnego. Terapia nowotworów neuroendokrynnych opiera się na kilku strategiach: kontroli objawów, hamowaniu wzrostu guza oraz leczeniu cytoredukcyjnym.

• leki przeciwdepresyjne roślinne

  Leki przeciwdepresyjne roślinne to naturalne substancje pochodzenia roślinnego stosowane w leczeniu łagodnych do umiarkowanych stanów depresyjnych, zaburzeń nastroju oraz niektórych zaburzeń lękowych. Ich działanie opiera się głównie na zwiększaniu poziomu neuroprzekaźników w mózgu (serotoniny, dopaminy i noradrenaliny), modulowaniu aktywności układu nerwowego oraz redukcji stanów zapalnych w organizmie.

• leki przeciwdepresyjne (w chorobie afektywnej dwubiegunowej)

  Leki przeciwdepresyjne w chorobie afektywnej dwubiegunowej (ChAD) to grupa preparatów stosowanych do leczenia epizodów depresyjnych w przebiegu tej choroby. W odróżnieniu od depresji jednobiegunowej, stosowanie leków przeciwdepresyjnych w ChAD wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko indukcji zmiany fazy na maniakalną lub przyśpieszenia cyklowania.

• leki przeciwbakteryjne stosowane miejscowo

  Leki przeciwbakteryjne stosowane miejscowo to preparaty przeznaczone do leczenia ograniczonych, powierzchniowych zakażeń bakteryjnych skóry i błon śluzowych. Działają poprzez hamowanie wzrostu lub niszczenie bakterii bezpośrednio w miejscu aplikacji, co pozwala na uzyskanie wysokiego stężenia substancji czynnej w ognisku infekcji przy minimalnej ekspozycji ogólnoustrojowej.

• lek zawierający kofeinę

  Leki zawierające kofeinę to grupa farmaceutyków wykorzystujących alkaloid pochodzenia naturalnego – kofeinę – jako główną substancję czynną. Kofeina jest antagonistą receptorów adenozynowych, działa stymulująco na ośrodkowy układ nerwowy, zwiększa wydzielanie katecholamin i wpływa na skurcz naczyń mózgowych. Powoduje to zmniejszenie uczucia zmęczenia, zwiększenie czujności i koncentracji, a także może łagodzić niektóre rodzaje bólu, szczególnie gdy jest łączona z innymi substancjami przeciwbólowymi.

• leki modulujące czynność przytarczyc

  Leki modulujące czynność przytarczyc to grupa preparatów farmakologicznych, które wpływają na aktywność gruczołów przytarczycznych, regulując gospodarkę wapniowo-fosforanową w organizmie. Przytarczyce produkują parathormon (PTH), kluczowy hormon odpowiedzialny za utrzymanie prawidłowego stężenia wapnia we krwi poprzez stymulację uwalniania wapnia z kości, zwiększenie wchłaniania wapnia w jelitach i zmniejszenie wydalania wapnia przez nerki.

• leki blokujące receptory alfa-adrenergiczne

  Leki blokujące receptory alfa-adrenergiczne (alfa-adrenolityki) to grupa leków działających antagonistycznie na receptory alfa-adrenergiczne, które fizjologicznie są aktywowane przez noradrenalinę i adrenalinę. Głównym mechanizmem działania tych leków jest blokowanie receptorów alfa, co prowadzi do rozkurczu mięśni gładkich naczyń krwionośnych i w konsekwencji do obniżenia oporu obwodowego i ciśnienia tętniczego.

• leki przeciwnowotworowe miejscowe

  Leki przeciwnowotworowe miejscowe stanowią specyficzną grupę leków onkologicznych, przeznaczonych do bezpośredniej aplikacji na skórę lub błony śluzowe w celu leczenia nowotworów powierzchniowych. Działają one poprzez bezpośrednie niszczenie komórek nowotworowych w miejscu podania, co pozwala uniknąć wielu ogólnoustrojowych działań niepożądanych charakterystycznych dla chemioterapii systemowej.

• leki stosowane w narkolepsji

  Leki stosowane w narkolepsji to grupa preparatów farmakologicznych ukierunkowanych na kontrolę objawów tej przewlekłej choroby neurologicznej, charakteryzującej się nadmierną sennością w ciągu dnia, katapleksją (nagłą utratą napięcia mięśniowego wywołaną silnymi emocjami), paraliżem sennym i halucynacjami hipnagogicznymi. Terapia narkolepsji jest kompleksowa i obejmuje zarówno leczenie nadmiernej senności, jak i kontrolę epizodów katapleksji.

• leki substytucyjne w leczeniu uzależnienia od opioidów

  Leki substytucyjne w leczeniu uzależnienia od opioidów to grupa środków farmakologicznych stosowanych w ramach terapii substytucyjnej (zastępczej), której celem jest zmniejszenie szkód związanych z przyjmowaniem nielegalnych opioidów. Działają one na te same receptory opioidowe co heroina czy morfina, jednak charakteryzują się dłuższym czasem działania i kontrolowanym uwalnianiem, co pozwala na stabilizację stanu pacjenta, redukcję głodu narkotykowego oraz ograniczenie zachowań ryzykownych.

• leki na zgagę i niestrawność

  Leki na zgagę i niestrawność to szeroka grupa preparatów stosowanych w leczeniu objawów związanych z nadkwaśnością żołądka, refluksem żołądkowo-przełykowym (GERD) oraz zaburzeniami trawienia. Działają one poprzez różne mechanizmy: neutralizację kwasu solnego, hamowanie jego wydzielania, zwiększanie motoryki przewodu pokarmowego lub ochronę błony śluzowej.

• leki wspomagające gojenie błony śluzowej nosa

  Leki wspomagające gojenie błony śluzowej nosa to grupa preparatów stosowanych w celu przyspieszenia regeneracji uszkodzonej śluzówki, która może być następstwem stanów zapalnych, urazów, zabiegów chirurgicznych czy też przewlekłego stosowania niektórych leków. Działają one poprzez nawilżanie, tworzenie ochronnej warstwy na powierzchni śluzówki oraz dostarczanie substancji wspierających procesy naprawcze tkanek.

• leki przeciwbólowe w neuralgii

  Leki przeciwbólowe stosowane w neuralgii to grupa preparatów stosowanych w leczeniu bólu neuropatycznego, wynikającego z uszkodzenia lub dysfunkcji nerwów obwodowych lub ośrodkowego układu nerwowego. W odróżnieniu od klasycznych leków przeciwbólowych, które działają głównie na obwodowe mechanizmy bólu, leki stosowane w neuralgii modulują przewodnictwo bólowe na poziomie centralnym i obwodowym.

• leki presyjne

  Leki presyjne to grupa preparatów farmakologicznych stosowanych w celu regulacji ciśnienia tętniczego. Można je podzielić na dwie główne kategorie: leki hipotensyjne (obniżające ciśnienie) oraz leki presyjne właściwe (podnoszące ciśnienie), nazywane też wazopresorami lub lekami wazopresyjnymi.

• leki do stosowania doodbytniczego

  Leki do stosowania doodbytniczego to preparaty przeznaczone do podawania przez odbyt, w celu osiągnięcia działania miejscowego lub ogólnoustrojowego. Ta droga podania umożliwia dostarczenie substancji leczniczych bezpośrednio do odbytnicy i dolnej części przewodu pokarmowego, co jest szczególnie korzystne w leczeniu stanów zapalnych, zakażeń, bólu oraz dolegliwości hemoroidalnych.

• leki inotropowe

  Leki inotropowe to grupa substancji leczniczych, które wpływają na siłę skurczu mięśnia sercowego. Ich działanie polega na zwiększeniu ilości wapnia wewnątrzkomórkowego w kardiomiocytach, co prowadzi do zwiększenia kurczliwości serca i siły wyrzutu, przez co poprawiają wydolność serca jako pompy. Stosowane są głównie w stanach ostrej niewydolności serca, we wstrząsie kardiogennym oraz w sytuacjach nagłego pogorszenia funkcji skurczowej serca.

• leki przeciwbiałaczkowe

  Leki przeciwbiałaczkowe stanowią grupę substancji stosowanych w terapii białaczek – nowotworów złośliwych układu krwiotwórczego. Ich działanie polega na hamowaniu proliferacji, indukowaniu apoptozy lub różnicowaniu komórek nowotworowych. Ze względu na różnorodność typów białaczek, terapia wymaga indywidualnego doboru preparatów i często stosowania wielolekowych schematów terapeutycznych.

• leki miejscowo przeciwbólowe

  Leki miejscowo przeciwbólowe to preparaty aplikowane bezpośrednio na skórę w celu łagodzenia bólu w określonym obszarze ciała. Działają one przez miejscowe hamowanie przewodnictwa nerwowego, blokowanie receptorów bólowych lub zmniejszanie stanu zapalnego w tkankach. W przeciwieństwie do leków doustnych, charakteryzują się mniejszym ryzykiem działań ogólnoustrojowych, co czyni je bezpieczniejszą opcją w długotrwałej terapii przeciwbólowej.

• leki miejscowo przeciwzapalne

  Leki miejscowo przeciwzapalne to grupa preparatów stosowanych zewnętrznie na skórę, które działają przeciwzapalnie, przeciwbólowo i przeciwobrzękowo w miejscu aplikacji. Ich główną zaletą jest to, że działają lokalnie, minimalizując ogólnoustrojowe działania niepożądane charakterystyczne dla doustnych leków przeciwzapalnych.

• leki złożone (paracetamol z kodeiną)

  Leki złożone zawierające paracetamol z kodeiną są preparatami przeciwbólowymi o podwójnym mechanizmie działania. Paracetamol działa głównie na ośrodkowy układ nerwowy, hamując syntezę prostaglandyn odpowiedzialnych za odczuwanie bólu i gorączki, natomiast kodeina jest słabym opioidem, który wiąże się z receptorami opioidowymi, zmniejszając percepcję bólu w ośrodkowym układzie nerwowym. Takie połączenie zapewnia synergistyczny efekt przeciwbólowy, silniejszy niż przy stosowaniu każdego składnika oddzielnie.

• leki przeciwzatruciowe

  Leki przeciwzatruciowe (antidota) to substancje stosowane w celu neutralizacji lub ograniczenia toksycznego działania trucizn i szkodliwych substancji w organizmie. Działają one poprzez różne mechanizmy: konkurowanie o miejsca wiązania z toksyną, przyspieszanie jej metabolizmu i wydalania, wiązanie toksyny w kompleksy nieaktywne biologicznie lub blokowanie jej działania na poziomie receptorowym.

• leki do dezynfekcji skóry i błon śluzowych

  Leki do dezynfekcji skóry i błon śluzowych są powszechnie stosowane w medycynie w celu redukcji lub eliminacji drobnoustrojów chorobotwórczych z powierzchni skóry oraz błon śluzowych. Działają poprzez niszczenie struktur komórkowych mikroorganizmów lub zaburzanie ich procesów metabolicznych, co prowadzi do zahamowania wzrostu lub śmierci patogenów.

• leki złożone kardiologiczne

  Leki złożone kardiologiczne to preparaty zawierające dwie lub więcej substancji czynnych w jednej tabletce, kapsułce lub innej formie dawkowania. Stanowią istotny element terapii chorób układu sercowo-naczyniowego, przede wszystkim nadciśnienia tętniczego, choroby niedokrwiennej serca i niewydolności serca. Ich działanie opiera się na synergistycznym efekcie różnych substancji leczniczych, co pozwala na skuteczniejszą kontrolę choroby przy jednoczesnym zmniejszeniu ryzyka wystąpienia działań niepożądanych.

• leki mineralno-witaminowe

  Leki mineralno-witaminowe stanowią zróżnicowaną grupę preparatów zawierających witaminy, składniki mineralne oraz pierwiastki śladowe, stosowane w celu uzupełnienia niedoborów tych substancji w organizmie. Działają one wspomagająco w wielu procesach metabolicznych, wzmacniają odporność, wspomagają prawidłowe funkcjonowanie układu nerwowego, krwiotwórczego oraz kostnego.

• leki przeciwzakrzepowe wspomagające

  Leki przeciwzakrzepowe wspomagające to grupa preparatów farmakologicznych, które wspierają podstawowe leczenie przeciwzakrzepowe, zwiększając jego skuteczność lub uzupełniając mechanizm działania. Ich głównym zadaniem jest zapobieganie tworzeniu się zakrzepów oraz wspomaganie rozpuszczania już istniejących skrzeplin w układzie naczyniowym. W przeciwieństwie do głównych leków przeciwzakrzepowych (jak antykoagulanty czy leki przeciwpłytkowe), środki wspomagające często działają na dodatkowe mechanizmy krzepnięcia lub poprawiają parametry przepływu krwi.