Leki w grupie
„antagoniści receptora angiotensyny II”

Antagoniści receptora angiotensyny II (ARB, sartany) to grupa leków działających na układ renina-angiotensyna-aldosteron poprzez selektywne blokowanie receptorów AT1 dla angiotensyny II. Blokada ta prowadzi do rozszerzenia naczyń krwionośnych, zmniejszenia oporu obwodowego i spadku ciśnienia tętniczego. Dodatkowo sartany wykazują działanie nefroprotekcyjne, kardioprotekcyjne oraz zmniejszają przerost lewej komory serca.

Do najważniejszych substancji czynnych z grupy sartanów należą: losartan (Cozaar, Lorista, Xartan), walsartan (Diovan, Valsacor, Valzek), telmisartan (Micardis, Pritor, Tezeo), kandesartan (Atacand, Karbis, Candepres), irbesartan (Aprovel, Irprestan, Ifirmasta), olmesartan (Olmetec, Egiramlon), eprosartan (Teveten) oraz azilsartan (Edarbi).

Sartany są najczęściej stosowane w leczeniu nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca, po zawale mięśnia sercowego oraz w nefropatii cukrzycowej. Dostępne są także preparaty złożone zawierające sartany w połączeniu z hydrochlorotiazydem (diuretyk) lub antagonistą wapnia (np. amlodypiną), co zwiększa ich skuteczność hipotensyjną.

Największymi zaletami antagonistów receptora angiotensyny II są: dobra tolerancja, niski odsetek działań niepożądanych, wygodne dawkowanie (najczęściej raz na dobę), brak istotnego wpływu na metabolizm glukozy i lipidów oraz skuteczna ochrona narządowa. Sartany są szczególnie korzystne u pacjentów nietolerujących inhibitorów ACE z powodu kaszlu.

Do najważniejszych niebezpieczeństw związanych ze stosowaniem sartanów należą: hiperkaliemia (zwłaszcza u osób z upośledzoną funkcją nerek lub stosujących suplementy potasu), możliwość pogorszenia funkcji nerek u pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych, ryzyko hipotonii (szczególnie u osób odwodnionych lub stosujących leki moczopędne) oraz przeciwwskazanie do stosowania w ciąży ze względu na działanie teratogenne.

Pod względem budowy chemicznej sartany dzielą się na bipodstawione sartany (losartan, irbesartan, olmesartan, azilsartan), tetrazolowe sartany (walsartan, kandesartan) oraz niepodstawione sartany (telmisartan, eprosartan). Z punktu widzenia farmakokinetyki wyróżnia się sartany aktywne per se (telmisartan, walsartan, irbesartan) oraz proleki wymagające aktywacji metabolicznej (losartan, kandesartan cilexetil, olmesartan medoksomil).

Lista leków w tej grupie

  1. 27.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl