menorrhagia
Menorrhagia to termin medyczny określający patologicznie obfite krwawienia miesiączkowe, które znacząco przekraczają normę pod względem objętości krwi traconej podczas miesiączki. Przyjmuje się, że fizjologiczna utrata krwi podczas miesiączki wynosi od 30 do 80 ml, natomiast w menorrhagii objętość ta przekracza 80 ml.
Etiologia menorrhagii jest zróżnicowana i obejmuje czynniki strukturalne (mięśniaki macicy, polipy endometrium, adenomiozę), zaburzenia endokrynologiczne (dysfunkcja jajników, choroby tarczycy), zaburzenia układu krzepnięcia (choroba von Willebranda, trombocytopenia), a także infekcje, stosowanie niektórych leków czy obecność wkładki wewnątrzmacicznej. U znacznej części pacjentek przyczyna pozostaje nieustalona (menorrhagia idiopatyczna).
Diagnostyka menorrhagii obejmuje dokładny wywiad, badanie ginekologiczne, badania obrazowe (USG, histeroskopia), badania endokrynologiczne oraz ocenę parametrów układu krzepnięcia. Leczenie jest ukierunkowane na przyczynę i może obejmować farmakoterapię (leki antyfibrynolityczne, niesteroidowe leki przeciwzapalne, doustne środki antykoncepcyjne, progestageny), a w przypadkach opornych na leczenie zachowawcze – interwencje chirurgiczne (ablacja endometrium, histerektomia).
Nieleczona menorrhagia może prowadzić do niedokrwistości z niedoboru żelaza, znacznego obniżenia jakości życia oraz problemów psychospołecznych. Wczesna diagnostyka i odpowiednie leczenie są kluczowe dla zapobiegania powikłaniom i poprawy jakości życia pacjentek.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Velafax 75 mg
Wenlafaksyna, będąca inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI), powinna być stosowana w okresie ciąży jedynie wtedy, gdy korzyści terapeutyczne przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. Dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania wenlafaksyny u kobiet ciężarnych są ograniczone, a badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję. Szczególną uwagę należy zwrócić na stosowanie leku w III trymestrze ciąży, które może prowadzić do objawów odstawienia u noworodka, takich jak drażliwość, drżenie, hipotonia, nieustający płacz oraz trudności ze ssaniem i snem, pojawiające się zwykle w ciągu pierwszych 24 godzin życia. Ponadto, istnieje zwiększone ryzyko zespołu przetrwałego nadciśnienia płucnego noworodka (PPHN) oraz krwotoku poporodowego, zwłaszcza przy ekspozycji na SNRI lub SSRI w miesiącu przed porodem. Wenlafaksyna i jej aktywny metabolit przenikają do mleka kobiecego, co może powodować u niemowląt objawy takie jak płacz, drażliwość i zaburzenia rytmu snu, a także zespół odstawienny po zaprzestaniu karmienia piersią.
anorgazmia, drażliwość noworodka, drżenie u noworodka, działanie serotoninergiczne, hipotonia mięśniowa, krwotok maciczny, krwotok poporodowy, menorrhagia, nadciśnienie płucne noworodka, O-demetylowenlafaksyna, obniżone libido, PPHN, SNRI, SSRI, trymestr ciąży, wenlafaksyna, zespół odstawienny, zespół odstawienny noworodka, żywienie pozajelitowe - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba von willebranda – Epidemiologia
Choroba von Willebranda (vWD) jest najczęstszą dziedziczną skazą krwotoczną, dotykającą do około 1% populacji, jednak klinicznie istotne przypadki występują rzadziej – około 125 na milion (1 na 10 000), a ciężka postać (typ 3) u 0,5-5 osób na milion. Typ 1 stanowi 50-80% przypadków i charakteryzuje się częściowym niedoborem ilościowym czynnika von Willebranda (vWF), typ 2 (15-30%) obejmuje jakościowe defekty vWF, a typ 3 (około 5%) cechuje niemal całkowity brak czynnika. Choroba występuje z równą częstością u obu płci, choć kobiety częściej manifestują objawy krwawień związanych z miesiączkami, ciążą i porodem, co przekłada się na wyższą częstość diagnoz w tej grupie. Epidemiologia vWD wykazuje zróżnicowanie geograficzne i etniczne, z wyższą częstością typu 3 w populacjach z większą częstością małżeństw konsanguinicznych, np. w Iranie. Diagnostyka pozostaje wyzwaniem ze względu na brak pojedynczego testu potwierdzającego oraz wpływ polimorfizmów genetycznych na wyniki badań laboratoryjnych.
aktywność kofaktora rystocetyny, badanie populacyjne, choroba von Willebranda, ciężka postać choroby, czynnik von Willebranda, epidemiologia genetyczna, epizod krwawienia, kofaktor rystocetyny, krwawienie do stawów, krwawienie śluzówkowe, krwawienie z nosa, menorrhagia, miażdżyca, mutacja genetyczna, nabyta choroba von Willebranda, niedobór czynnika von Willebranda, ośrodek leczenia hemofilii, poradnictwo genetyczne, predyspozycja genetyczna, profilaktyka medyczna, rejestr medyczny, rekombinowany czynnik von Willebranda, sekwencjonowanie nowej generacji, skaza krwotoczna, wariant genetyczny, zakrzepica tętnicza