zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu B
Wskazanie

Zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu B (HBV) to choroba zakaźna atakująca wątrobę, która może prowadzić do ostrego lub przewlekłego zapalenia tego narządu. Wirus przenosi się przez kontakt z krwią lub innymi płynami ustrojowymi osoby zakażonej. Zakażenie HBV może być bezobjawowe, ale u części pacjentów występują objawy takie jak żółtaczka, zmęczenie, bóle brzucha, nudności, wymioty i ciemne zabarwienie moczu.

W leczeniu przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B stosuje się głównie leki przeciwwirusowe. W Polsce dostępne są dwie grupy leków: analogi nukleozydów/nukleotydów (entekawir – Baraclude, tenofowir – Viread, tenofowir alafenamid – Vemlidy, lamiwudyna – Epivir, Zeffix) oraz interferony (pegylowany interferon alfa-2a – Pegasys). Wybór terapii zależy od wielu czynników, w tym od fazy zakażenia, poziomu wiremii, obecności markerów serologicznych i stopnia uszkodzenia wątroby.

Istotnym elementem postępowania jest też profilaktyka zakażeń HBV poprzez szczepienia ochronne. W Polsce szczepienia przeciwko WZW typu B są obowiązkowe dla noworodków i niemowląt, a także zalecane dla osób z grup ryzyka. Dostępne preparaty to m.in. Engerix-B, HBVAXPRO czy Euvax B.

Największe trudności w leczeniu zakażenia HBV wiążą się z przewlekłym charakterem infekcji. Współczesne terapie rzadko prowadzą do całkowitej eliminacji wirusa z organizmu (clearance HBsAg), a jedynie do supresji wiremii. Pacjenci często wymagają wieloletniego, a nawet dożywotniego leczenia, co może prowadzić do problemów z adherencją oraz rozwoju lekooporności. Dodatkowo, współwystępowanie innych chorób wątroby (np. zakażenie HCV, alkoholowa choroba wątroby) lub zakażenie HIV znacząco komplikuje leczenie. Wyzwaniem pozostaje również monitorowanie pacjentów pod kątem rozwoju marskości wątroby i raka wątrobowokomórkowego, które są poważnymi powikłaniami przewlekłego zakażenia HBV.