uspokojenie podczas oddychania kontrolowanego wymagającego intensywnej terapii
Wskazanie

Uspokojenie podczas oddychania kontrolowanego wymagającego intensywnej terapii to wskazanie dla pacjentów wentylowanych mechanicznie na oddziałach intensywnej terapii (OIT). Sedacja u tych pacjentów ma na celu zmniejszenie dyskomfortu związanego z intubacją, synchronizację oddechów pacjenta z respiratorem, redukcję lęku oraz zapobieganie samoczynnej ekstubacji.

W polskich warunkach do sedacji pacjentów wentylowanych mechanicznie najczęściej stosuje się benzodiazepiny (Midanium, Dormicum – midazolam), propofol (Propofol MCT/LCT Fresenius, Diprivan, Plofed) oraz deksmedetomidynę (Dexdor, Dexmedetomidine Accord). W ciężkich przypadkach stosuje się również opioidy, takie jak fentanyl (Fentanyl WZF), sufentanyl (Sufenta), remifentanyl (Ultiva) czy morfina (Morphini Sulfas WZF), często w połączeniu z lekami sedacyjnymi.

Największym wyzwaniem podczas sedacji pacjentów wentylowanych mechanicznie jest odpowiednie dostosowanie głębokości sedacji – zbyt płytka sedacja powoduje dyskomfort pacjenta i desynchronizację z respiratorem, natomiast zbyt głęboka wiąże się z przedłużonym czasem wentylacji mechanicznej, zwiększonym ryzykiem powikłań (odleżyny, zakażenia, neuropatie) oraz wydłużonym pobytem na OIT. Obecnie rekomenduje się stosowanie tzw. płytkiej sedacji z codziennymi przerwami w sedacji, co skraca czas wentylacji mechanicznej.

Istotnym problemem jest również delirium związane z pobytem na OIT, które dotyka nawet 80% pacjentów wentylowanych mechanicznie. W przypadku jego wystąpienia stosuje się haloperidol (Haloperidol WZF), kwetiapinę (Ketrel, Kvetipinax, Quetiser) lub deksmedetomidynę. Nowoczesne protokoły leczenia zalecają regularne monitorowanie głębokości sedacji przy użyciu standaryzowanych skal (np. RASS – Richmond Agitation-Sedation Scale) oraz ocenę występowania delirium (np. skalą CAM-ICU).