stan patologiczny związany z nadmiernym wydzielaniem kwasu solnego
Wskazanie

Stan patologiczny związany z nadmiernym wydzielaniem kwasu solnego to najczęściej choroba refluksowa przełyku (GERD), choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy lub zespół Zollingera-Ellisona. Nadmierna sekrecja kwasu solnego prowadzi do uszkodzenia błony śluzowej górnego odcinka przewodu pokarmowego, powodując objawy takie jak zgaga, pieczenie w klatce piersiowej, ból brzucha, nudności czy krwawienia z przewodu pokarmowego.

W leczeniu nadmiernego wydzielania kwasu solnego stosuje się kilka grup leków. Inhibitory pompy protonowej (IPP) są najskuteczniejszymi preparatami – należą do nich: Controloc, Nolpaza, Pantoprazol, Emanera, Esomeprazol, Helides, Omeprazol, Polprazol, Lanzul, Zolapur. Antagoniści receptora H2 to druga grupa leków: Ranitydyna, Famotydyna (Famogast). Stosuje się również leki zobojętniające kwas solny: Maalox, Alugastrin, Rennie, Gaviscon. W ciężkich przypadkach, jak zespół Zollingera-Ellisona, często konieczne jest łączenie kilku grup leków.

Największe trudności w leczeniu nadmiernej sekrecji kwasu solnego obejmują oporność na standardowe dawki IPP (do 30% pacjentów z GERD), nawroty dolegliwości po odstawieniu leków oraz efekt z odbicia po długotrwałym stosowaniu IPP. U pacjentów z zespołem Zollingera-Ellisona wyzwaniem jest kontrola wydzielania kwasu pomimo wysokich dawek leków. Problemem pozostaje również długotrwałe stosowanie IPP, które wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych jak niedobór witaminy B12, magnezu, zwiększone ryzyko złamań czy infekcji przewodu pokarmowego.

Istotną kwestią w terapii jest także leczenie przyczynowe – w przypadku zakażenia Helicobacter pylori konieczna jest eradykacja bakterii za pomocą antybiotyków (Amoksycylina, Klarytromycyna) w połączeniu z IPP (terapia potrójna lub poczwórna). W przypadkach opornych na leczenie farmakologiczne może być konieczne leczenie chirurgiczne, szczególnie w zespole Zollingera-Ellisona, gdzie usuwa się guz trzustki wydzielający gastrynę.