przerost lewej komory serca
Wskazanie

Przerost lewej komory serca (LVH – Left Ventricular Hypertrophy) to stan patologiczny, charakteryzujący się zwiększeniem masy mięśniowej lewej komory. Jest to adaptacja serca na zwiększone obciążenie pracą, najczęściej wywołane przez nadciśnienie tętnicze, stenozę aortalną, kardiomiopatię przerostową lub intensywny wysiłek fizyczny. Klinicznie przerost lewej komory zwiększa ryzyko arytmii, niewydolności serca, udaru mózgu oraz nagłej śmierci sercowej.

Diagnostyka przerostu lewej komory opiera się na badaniach obrazowych (echokardiografia, MRI serca) oraz elektrokardiografii. W EKG obserwuje się charakterystyczne zmiany, takie jak wysoki woltaż zespołów QRS czy zmiany odcinka ST-T. Echokardiografia pozwala na dokładny pomiar grubości ściany lewej komory oraz ocenę jej funkcji.

Leczenie przerostu lewej komory serca koncentruje się przede wszystkim na eliminacji przyczyny. W przypadku nadciśnienia tętniczego stosuje się leki hipotensyjne, w tym inhibitory ACE (np. Prestarium, Enarenal), sartany (np. Lorista, Valsacor), beta-blokery (np. Nebilet, Concor) oraz antagonisty wapnia (np. Amlozek, Norvasc). Szczególnie korzystne działanie w regresji przerostu wykazują inhibitory układu renina-angiotensyna-aldosteron.

W przypadku stenozy aortalnej może być konieczna interwencja kardiochirurgiczna. Przy kardiomiopatii przerostowej stosuje się beta-blokery (np. Bisocard, Betaloc) lub blokery kanałów wapniowych (np. Dilzem, Verapamil). W zaawansowanych przypadkach stosuje się również leki przeciwarytmiczne (np. Amiodaron, Polfenon) oraz rozważa się wszczepienie kardiowertera-defibrylatora.

Największe trudności w leczeniu przerostu lewej komory serca stanowi często oporność nadciśnienia tętniczego na leczenie, opóźniona diagnoza (ze względu na długi bezobjawowy przebieg) oraz trudności w osiągnięciu pełnej regresji zmian mięśnia sercowego, zwłaszcza w zaawansowanych stadiach choroby. Dodatkowym wyzwaniem jest wieloczynnikowy charakter schorzenia, wymagający kompleksowego podejścia terapeutycznego oraz regularne monitorowanie pacjentów pod kątem powikłań sercowo-naczyniowych.