dur
Wskazanie

Dur (tyfus) to ostra choroba zakaźna wywoływana przez bakterie z rodzaju Salmonella (S. typhi – dur brzuszny, S. paratyphi – dur rzekomy). Charakteryzuje się wysoką gorączką, bólami głowy, ogólnym osłabieniem, wysypką (różyczka durowa), zaburzeniami jelitowymi oraz możliwymi powikłaniami wielonarządowymi. Zakażenie następuje drogą pokarmową poprzez spożycie skażonej wody lub żywności.

W leczeniu duru kluczową rolę odgrywają antybiotyki. W Polsce stosuje się najczęściej fluorochinolony (Cipronex, Proxacin, Ciphin), cefalosporyny III generacji (Biotaksym, Ceftriaxon, Tarfazolin) lub azytromycynę (Sumamed, Azitrin, Azibiot). W ciężkich przypadkach konieczna jest hospitalizacja z dożylnym podawaniem antybiotyków oraz wyrównywaniem zaburzeń wodno-elektrolitowych.

Największym wyzwaniem w leczeniu duru jest narastająca oporność bakterii na antybiotyki, zwłaszcza w regionach endemicznych. Dodatkową trudność stanowi diagnostyka, gdyż objawy mogą przypominać inne choroby gorączkowe. Późne rozpoznanie zwiększa ryzyko powikłań, takich jak perforacja jelit, krwotoki czy wstrząs septyczny. U około 3-5% pacjentów po wyleczeniu utrzymuje się nosicielstwo bakterii, co wymaga przedłużonej terapii antybiotykowej.

Profilaktyka duru obejmuje przestrzeganie zasad higieny, spożywanie bezpiecznej żywności i wody oraz szczepienia ochronne (Typhim Vi, Vivotif) zalecane osobom podróżującym do regionów endemicznych. W Polsce dur brzuszny podlega obowiązkowemu zgłoszeniu do Państwowej Inspekcji Sanitarnej.