zaburzenie ścięgien obejmujące przyczepy ścięgien
Wskazanie

Zaburzenia ścięgien obejmujące przyczepy ścięgien to grupa chorób zwanych entezopatiami, które charakteryzują się stanem zapalnym lub degeneracyjnym w miejscu przyczepu ścięgna do kości. Najczęściej występują w obrębie łokcia (tzw. łokieć tenisisty lub łokieć golfisty), stawu ramiennego (zapalenie stożka rotatorów), stawu kolanowego (kolano skoczka), oraz w okolicy ścięgna Achillesa. Zaburzenia te mogą być spowodowane przeciążeniem, mikrourazami, przewlekłym napięciem lub nieprawidłową biomechaniką.

W leczeniu zaburzeń ścięgien stosuje się podejście wielokierunkowe. W fazie ostrej wykorzystuje się leki przeciwbólowe i przeciwzapalne, takie jak: Ketonal, Ibuprom, Voltaren, Diclac czy Dexak. Niekiedy stosuje się również leczenie miejscowe w postaci maści i żeli (Voltaren Max, Ketoprofen żel, Dicloreum), a w cięższych przypadkach iniekcje dostawowe z kortykosteroidów (Diprophos, Depo-Medrol). W leczeniu entezopati coraz większe znaczenie mają również iniekcje osocza bogatopłytkowego (PRP).

Kluczowymi elementami terapii są również fizjoterapia, obejmująca ćwiczenia ekscentryczne, rozciągające oraz techniki manualne, a także stosowanie ortez i stabilizatorów (np. opaska przeciw zapaleniu nadkłykcia bocznego kości ramiennej w przypadku łokcia tenisisty). W zaawansowanych przypadkach opornych na leczenie zachowawcze rozważa się leczenie operacyjne.

Największymi trudnościami w leczeniu zaburzeń ścięgien są przewlekły charakter schorzenia, tendencja do nawrotów oraz długi czas regeneracji tkanki ścięgnistej ze względu na jej słabe unaczynienie. Problemem jest również często nieodpowiednie postępowanie pacjentów, którzy zbyt wcześnie powracają do aktywności fizycznej, przerywają rehabilitację lub stosują się tylko do farmakoterapii z pominięciem równie ważnej fizjoterapii. Wyzwaniem jest również opracowanie skutecznej profilaktyki, która zapobiegałaby nawrotom schorzenia, szczególnie u osób narażonych zawodowo lub sportowo na przeciążenia ścięgien.