Właściwości farmakokinetyczne winorelbiny

Parametry farmakokinetyczne winorelbiny były oceniane we krwi, co pozwoliło na dokładne określenie jej zachowania w organizmie po podaniu doustnym. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę właściwości farmakokinetycznych leku Vinorelbine Zentiva w postaci kapsułek miękkich.¹

Wchłanianie

Po podaniu doustnym winorelbina charakteryzuje się szybkim wchłanianiem, osiągając maksymalne stężenie we krwi (Cmax) po 1,5-3 godzinach (Tmax). W przypadku dawki 80 mg/m² maksymalne stężenie we krwi wynosi około 130 ng/ml. Istotnym parametrem jest całkowita biodostępność leku, która wynosi około 40% i nie ulega zmianie nawet przy jednoczesnym spożywaniu pokarmów.²

Warto zauważyć, że winorelbina podawana doustnie w dawkach 60 i 80 mg/m² pozwala osiągnąć we krwi stężenia porównywalne do tych, które uzyskuje się po podaniu dożylnym odpowiednio 25 i 30 mg/m². Jest to istotna informacja z punktu widzenia doboru odpowiedniej drogi podania leku.³

Zwiększenie stężenia winorelbiny we krwi jest proporcjonalne do podanej dawki aż do 100 mg/m². Indywidualna zmienność ekspozycji na lek jest podobna zarówno po podaniu dożylnym, jak i doustnym.⁴

Dystrybucja

Objętość dystrybucji winorelbiny w stanie stacjonarnym jest znacząca i wynosi średnio 21,2 l/kg (zakres: 7,5-39,7 l/kg), co wskazuje na rozległe rozprzestrzenianie się leku w tkankach organizmu. Stopień wiązania z białkami osocza jest relatywnie niski i wynosi zaledwie 13,5%. Natomiast winorelbina wykazuje silne powinowactwo do komórek krwi, głównie płytek krwi, gdzie wiąże się w 78%.⁵

Szczególnie istotny jest znaczący wychwyt winorelbiny w płucach, co zostało potwierdzone podczas biopsji chirurgicznych. Badania wykazały nawet do 300 razy większe stężenie leku w tkankach płucnych niż w surowicy. Co ważne, winorelbiny nie wykryto w ośrodkowym układzie nerwowym, co ma znaczenie dla profilu działań niepożądanych.⁶

Metabolizm

Wszystkie metabolity winorelbiny powstają przy udziale enzymu CYP3A4, który jest izoenzymem układu cytochromu P450. Metabolity zostały zidentyfikowane, a spośród nich tylko 4-O-deacetylowinorelbina, będąca głównym metabolitem wykrywanym we krwi, wykazuje aktywność farmakologiczną. W procesie metabolizmu winorelbiny nie wykryto związków sprzężonych z kwasem siarkowym ani z kwasem glukuronowym.⁷

Eliminacja

Średni okres półtrwania winorelbiny w fazie eliminacji wynosi około 40 godzin. Klirens krwi jest wysoki, osiąga poziom przepływu krwi w wątrobie i wynosi 0,72 l/h/kg (w zakresie 0,32-1,26 l/h/kg).⁸

Wydalanie winorelbiny przez nerki jest niewielkie i stanowi mniej niż 5% podanej dawki, dotyczy głównie związku macierzystego. Dominującą drogą eliminacji jest wydalanie z żółcią, zarówno dla niezmienionej winorelbiny, która stanowi główny odzyskany składnik, jak i jej metabolitów.<sup data-drug="Vinorelbine Zentiva" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Wydalanie przez nerki jest małe (9

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci z niewydolnością nerek i wątroby

Wpływ niewydolności nerek na farmakokinetykę winorelbiny nie został dokładnie zbadany. Jednak ze względu na niewielkie wydalanie winorelbiny przez nerki, nie zaleca się zmniejszania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek.¹⁰

W przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, farmakokinetyka winorelbiny w postaci doustnej nie uległa zmianie po podaniu w dawce 60 mg/m² u osób z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby (bilirubina < 1,5 × ULN oraz ALT i/lub AST od 1,5 do 2,5 × ULN) oraz w dawce 50 mg/m² u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (bilirubina od 1,5 do 3 × ULN niezależnie od poziomu ALT i AST). Brak jest danych dotyczących pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, dlatego nie zaleca się stosowania winorelbiny w tej grupie pacjentów.<sup data-drug="Vinorelbine Zentiva" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Farmakokinetyka winorelbiny w postaci doustnej nie uległa zmianie po podaniu w dawce 60 mg/m2 pacjentom z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby (bilirubina 11

Pacjenci w podeszłym wieku

Badania przeprowadzone z winorelbiną stosowaną doustnie u pacjentów w podeszłym wieku (≥70 lat) z niedrobnokomórkowym rakiem płuca wykazały, że wiek nie ma wpływu na farmakokinetykę winorelbiny. Jednakże ze względu na ogólne osłabienie organizmu u pacjentów w podeszłym wieku, należy zachować szczególną ostrożność podczas zwiększania dawki winorelbiny w tej grupie pacjentów.¹²

Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne

W badaniach wykazano istnienie silnego związku między zastosowaną dawką winorelbiny a zmniejszeniem liczby leukocytów lub granulocytów wielojądrzastych (PMN). Wskazuje to na bezpośrednią zależność między stężeniem leku we krwi a jego działaniem mielosupresyjnym, co ma kluczowe znaczenie dla monitorowania leczenia i dostosowywania dawki.¹³

Podsumowanie kluczowych parametrów farmakokinetycznych