Właściwości farmakokinetyczne tadalafilu

Właściwości farmakokinetyczne leku Tadalafil Maxigra (10 mg, tabletki powlekane) obejmują kompleksowe procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania substancji czynnej. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis tych właściwości, z odpowiednim pogrupowaniem danych klinicznych.¹

Wchłanianie

Tadalafil charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest średnio po 2 godzinach od przyjęcia leku. Należy zaznaczyć, że bezwzględna dostępność biologiczna tadalafilu po podaniu doustnym nie została precyzyjnie określona w badaniach klinicznych.²

Istotne z klinicznego punktu widzenia jest, że pokarm nie wpływa na szybkość ani stopień wchłaniania tadalafilu, co oznacza, że produkt leczniczy może być przyjmowany niezależnie od posiłków. Dodatkowo, pora przyjmowania leku (rano czy wieczorem) nie wywiera klinicznie istotnego wpływu na parametry wchłaniania tadalafilu.³

Dystrybucja

Objętość dystrybucji tadalafilu wynosi średnio około 63 l, co wskazuje na szeroki zakres rozmieszczenia substancji czynnej w tkankach organizmu. W stężeniach terapeutycznych aż 94% tadalafilu w osoczu wiąże się z białkami osocza. Co istotne, w przypadku zaburzeń czynności nerek wiązanie z białkami osocza nie ulega zmianie.⁴

Badania kliniczne wykazały, że jedynie śladowe ilości tadalafilu (mniej niż 0,0005% podanej dawki) przenikają do nasienia zdrowych osób, co ma znaczenie w kontekście bezpieczeństwa stosowania leku.⁵

Biotransformacja

Tadalafil podlega metabolizmowi wątrobowemu, głównie za pośrednictwem izoenzymu CYP3A4 cytochromu P450. Głównym metabolitem wykrywanym w krwioobiegu jest glukuronian metylokatecholu. Ten metabolit wykazuje działanie na fosfodiesterazę typu 5 (PDE5) co najmniej 13 000 razy słabsze niż tadalafil. W związku z tym, przy obserwowanych stężeniach metabolitu w osoczu, uznaje się go za klinicznie nieaktywny.⁶

Wydalanie

U zdrowych osób średni klirens tadalafilu po podaniu doustnym wynosi 2,5 l/godzinę, a średni okres półtrwania to 17,5 godziny. Tadalafil jest wydalany głównie w postaci nieaktywnych metabolitów, przy czym dominującą drogą eliminacji jest wydalanie z kałem (około 61% dawki), natomiast w mniejszym stopniu substancja jest wydalana z moczem (około 36% dawki).⁷

Liniowość farmakokinetyki

Farmakokinetyka tadalafilu u zdrowych osób wykazuje liniowość względem dawki i czasu. W zakresie dawek od 2,5 do 20 mg, ekspozycja (AUC) zwiększa się proporcjonalnie do dawki. Stan stacjonarny tadalafilu w osoczu jest osiągany w ciągu 5 dni przyjmowania leku raz na dobę.⁸

Analiza farmakokinetyki w ujęciu populacyjnym wykazała, że u pacjentów z zaburzeniami erekcji parametry farmakokinetyczne są podobne do tych obserwowanych u osób bez zaburzeń erekcji.⁹

Farmakokinetyka w szczególnych populacjach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

U zdrowych osób w podeszłym wieku (65 lat lub starszych) obserwuje się zmniejszony klirens tadalafilu po podaniu doustnym. Skutkuje to zwiększeniem ekspozycji (AUC) o 25% w porównaniu ze zdrowymi osobami w wieku od 19 do 45 lat. Ta zależna od wieku zmiana parametrów farmakokinetycznych nie jest jednak klinicznie istotna i nie wymaga modyfikacji dawkowania leku u pacjentów w podeszłym wieku.¹⁰

Niewydolność nerek

W badaniach farmakologicznych po podaniu pojedynczej dawki tadalafilu (od 5 do 20 mg) wykazano, że ekspozycja (AUC) na tadalafil jest zwiększona u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Szczegółowe dane wskazują, że:¹¹

• U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny od 51 do 80 ml/min) ekspozycja była dwukrotnie większa niż u zdrowych osób
• U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 31 do 50 ml/min) ekspozycja również była dwukrotnie większa
• U pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek poddawanych hemodializie ekspozycja była dwukrotnie większa niż u osób zdrowych

Dodatkowo, u pacjentów poddawanych hemodializie stężenie maksymalne (Cmax) tadalafilu było o 41% większe w porównaniu ze zdrowymi osobami. Co istotne, hemodializa w nieistotnym stopniu wpływa na eliminację tadalafilu z organizmu.¹²

Niewydolność wątroby

Ekspozycja na tadalafil (AUC) po podaniu dawki 10 mg u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (klasa A i B w skali Child-Pugh) jest porównywalna z ekspozycją u zdrowych osób. Istnieją jednak ograniczone dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania tadalafilu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (klasa C w skali Child-Pugh).¹³

Nie przeprowadzono badań dotyczących przyjmowania tadalafilu w schemacie raz na dobę u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. W przypadku decyzji o zastosowaniu leczenia, lekarz powinien dokładnie ocenić stosunek korzyści do ryzyka u pacjentów z niewydolnością wątroby.¹⁴

Pacjenci z cukrzycą

Ekspozycja na tadalafil (AUC) u pacjentów z cukrzycą jest o około 19% mniejsza niż u zdrowych osób. Ta różnica w ekspozycji nie jest jednak na tyle znacząca, aby wymagała modyfikacji dawki tadalafilu u pacjentów z cukrzycą.¹⁵