Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Somatuline Autogel 120 mg/dawkę

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania lanreotydu

W badaniach przedklinicznych lanreotydu, substancji czynnej produktu leczniczego Somatuline Autogel, zaobserwowano efekty jedynie przy ekspozycjach znacząco przekraczających maksymalną ekspozycję u ludzi. Wyniki te wskazują na niewielkie znaczenie kliniczne obserwowanych zmian w praktyce medycznej.¹

Badania rakotwórczości

Przeprowadzone badania potencjału rakotwórczego lanreotydu na zwierzętach (szczury i myszy) nie wykazały zmian nowotworowych przy zastosowaniu dawek przekraczających dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. Zaobserwowano natomiast zwiększoną częstość występowania guzów podskórnych w miejscach iniekcji, co najprawdopodobniej wiązało się z odmiennym schematem podawania leku u zwierząt (codziennie) w porównaniu do schematu stosowanego u ludzi (co miesiąc). Obserwacja ta najprawdopodobniej nie ma istotnego znaczenia klinicznego.²

Potencjał genotoksyczny

Ocena potencjału genotoksycznego lanreotydu przeprowadzona została przy użyciu standardowych zestawów testów zarówno in vitro, jak i in vivo. Wyniki badań nie wykazały potencjału genotoksycznego badanej substancji.³

Badania teratogenności i toksyczności reprodukcyjnej

Lanreotyd w badaniach przedklinicznych nie wykazywał działania teratogennego u szczurów i królików. Zaobserwowano jednak działanie toksyczne względem zarodków lub płodów, które przejawiało się jako zwiększona utrata zarodków przed implantacją u szczurów oraz zwiększona utrata po implantacji u królików.⁴

Szczegółowe badania reprodukcyjne przeprowadzone na ciężarnych samicach szczura, którym podawano lanreotyd w dawce 30 mg/kg masy ciała we wstrzyknięciu podskórnym co 2 tygodnie (dawka pięciokrotnie większa od dawki stosowanej u ludzi, wyliczona na podstawie porównania względnej powierzchni ciała), wykazały zmniejszoną przeżywalność zarodków lub płodów.⁵

Analogiczne badania na ciężarnych samicach królika, którym podawano lanreotyd w dawce 0,45 mg/kg masy ciała na dobę we wstrzyknięciu podskórnym (dawka dwukrotnie większa od dawki stosowanej u ludzi przy założeniu maksymalnej dawki zalecanej 120 mg, wyliczona na podstawie porównania względnej powierzchni ciała) wykazały:

• Zmniejszoną przeżywalność płodów – efekt bezpośrednio wpływający na rozwój i przeżycie płodów podczas ciąży⁶
• Zwiększoną częstość występowania zaburzeń budowy tkanki szkieletowej – mogące wpływać na prawidłowy rozwój układu kostnego płodu⁷
• Zwiększoną częstość występowania zaburzeń budowy tkanek miękkich płodu – potencjalnie wpływające na rozwój narządów wewnętrznych i innych struktur pozaszkieletowych⁸

Porównanie dawek stosowanych w badaniach przedklinicznych i klinicznych