Właściwości farmakokinetyczne
Senamina 12,5 mg

Właściwości farmakokinetyczne doksylaminy

Doksylamina wodorobursztynian, substancja czynna zawarta w produkcie Senamina 12,5 mg, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, który wpływa na właściwości terapeutyczne leku. Poniżej przedstawiono szczegółową analizę procesów, jakim podlega lek w organizmie pacjenta.¹

Wchłanianie

Doksylamina charakteryzuje się wysoką rozpuszczalnością w płynach ustrojowych oraz wysoką przenikalnością przez błony biologiczne, co potwierdzają badania in vitro na modelu komórek Caco-2. Po doustnym podaniu produktu leczniczego Senamina, maksymalne stężenie substancji czynnej w osoczu (Cmax) osiągane jest stosunkowo szybko – po około 2-3 godzinach od przyjęcia leku (parametr Tmax).²

Dystrybucja

Po wchłonięciu do krwiobiegu, dystrybucja doksylaminy w organizmie przebiega szybko. Ważną cechą różniącą doksylaminę od innych leków przeciwhistaminowych jest relatywnie niski stopień wiązania z białkami osocza. Wiązanie z najważniejszym białkiem transportowym – albuminą ludzką – wynosi jedynie 24%, co może mieć znaczenie dla biodostępności wolnej, aktywnej farmakologicznie frakcji leku.³

Metabolizm

Pomimo że dokładny profil metaboliczny doksylaminy nie został jeszcze kompleksowo zbadany i opisany, dostępne dane wskazują na szybki i intensywny metabolizm wątrobowy tej substancji. W procesie biotransformacji doksylaminy uczestniczy kilka równoległych szlaków metabolicznych:

• N-demetylacja – polegająca na odłączeniu grup metylowych od atomu azotu
• N-acetylowanie – dołączenie grupy acetylowej do atomu azotu
• N-utlenianie – reakcje utleniania przy atomie azotu
• Aromatyczna hydroksylacja – dodanie grupy hydroksylowej do pierścienia aromatycznego
• N-dealkilacja – odłączenie grup alkilowych od atomu azotu
• Rozpad wiązania eterowego – hydroliza wiązania eterowego w cząsteczce

W badaniach na modelach zwierzęcych (myszy) wykazano, że doksylamina działa jako induktor enzymatycznego systemu cytochromu P450 (podobnie jak fenobarbital), jednak u ludzi nie potwierdzono takiego działania indukcyjnego.⁴

Eliminacja

Okres półtrwania (T1/2) doksylaminy w organizmie wynosi około 10-13 godzin, co przekłada się na stosunkowo długie utrzymywanie się leku w organizmie. Główną drogą eliminacji produktów metabolizmu doksylaminy jest wydalanie przez nerki z moczem.⁵

Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne

Korelacja parametrów farmakokinetycznych z efektem klinicznym doksylaminy wykazuje specyficzny profil czasowy działania. Działanie nasenne rozpoczyna się stosunkowo szybko – już po 30 minutach od podania leku, osiągając maksimum efektu po 1-3 godzinach. Jest to zbieżne z parametrem Tmax osiągania maksymalnego stężenia w osoczu. Całkowity czas działania nasennego utrzymuje się przez 6-8 godzin, co czyni doksylaminę odpowiednią do stosowania jako środek nasenny o średnio-długim czasie działania.⁶

Szczególne grupy pacjentów

Obecnie brak jest szczegółowych danych dotyczących profilu farmakokinetycznego doksylaminy u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby. Należy jednak zakładać, że u tych grup pacjentów może występować zwiększona ekspozycja na substancję czynną, co wiąże się z potencjalnie wyższym ryzykiem działań niepożądanych. Wynika to z faktu, że metabolizm leku odbywa się głównie w wątrobie, a produkty metabolizmu są wydalane przez nerki.⁷

Skład i postać leku

Produkt leczniczy Senamina dostępny jest w postaci tabletek powlekanych zawierających 12,5 mg doksylaminy wodorobursztynianu jako substancję czynną. Należy zwrócić uwagę, że tabletki zawierają również 50,0 mg mannitolu (E421) jako substancję pomocniczą o znanym działaniu. Tabletki mają różowy kolor, owalny kształt i obustronnie wypukłą powierzchnię z rowkiem dzielącym, który ułatwia jedynie przełamanie tabletki w celu łatwiejszego połknięcia, lecz nie pozwala na precyzyjny podział na równe dawki.⁸