Właściwości farmakodynamiczne
Piracetam Polpharma 1200 mg

Piracetam, będący cykliczną pochodną kwasu gamma-aminomasłowego (GABA) i klasyfikowany jako lek nootropowy (kod ATC: N06B X03), wykazuje wielokierunkowe działanie na układy neuroprzekaźnikowe OUN. Mechanizm jego działania obejmuje zwiększenie aktywności układu GABA-ergicznego, modulację układu aminokwasów pobudzających oraz wpływ na układ cholinergiczny i dopaminergiczny, co przekłada się na poprawę funkcji poznawczych i działanie ochronne w terapii padaczki. Ponadto piracetam normalizuje metabolizm fosfolipidów i zwiększa płynność błon komórkowych, co jest szczególnie istotne u osób starszych.

Właściwości farmakodynamiczne piracetamu

Piracetam, substancja czynna zawarta w leku Piracetam Polpharma, należy do grupy farmakoterapeutycznej leków psychostymulujących, środków stosowanych w ADHD i leków nootropowych (kod ATC: N06B X03). Piracetam stanowi cykliczną pochodną kwasu gamma-aminomasłowego (GABA) i zaliczany jest do podgrupy leków nootropowych o działaniu psychotropowym. 1

Mechanizm działania piracetamu

Dokładny mechanizm działania piracetamu nie został jeszcze w pełni poznany. Według aktualnych hipotez, piracetam wywiera wielokierunkowe oddziaływanie na różne układy przekaźnikowe w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN). Lek wykazuje zdolność do zwiększania aktywności układu GABA-ergicznego, co może odgrywać istotną rolę w terapii padaczki. Obserwowane działanie ochronne wobec stresu przypisuje się natomiast modulacji układu aminokwasów pobudzających. 2

Badania wykazały, że korzystny efekt piracetamu obserwowany w „teście unikania” wynika z jego wpływu na układ cholinergiczny. Z kolei poprawa funkcji poznawczych może być związana z ułatwieniem uwalniania dopaminy. 3

Poza bezpośrednim oddziaływaniem na układy neuroprzekaźnikowe, udokumentowano, że piracetam wykazuje także zdolność do normalizacji metabolizmu fosfolipidów w mózgu oraz zwiększania płynności błon komórkowych. Ten efekt jest szczególnie istotny u osób w podeszłym wieku. 4

Wpływ piracetamu na parametry hematologiczne

Wpływ na płytki krwi

W ramach otwartych badań przeprowadzonych zarówno u zdrowych ochotników, jak i u pacjentów z chorobą Raynauda, zaobserwowano, że terapia wzrastającymi dawkami piracetamu (aż do dawki maksymalnej wynoszącej 12 g) powodowała hamowanie czynności płytek krwi proporcjonalne do wielkości dawki, w porównaniu ze stanem sprzed rozpoczęcia leczenia. Efekt ten zaobserwowano w testach agregacji wywołanej przez różne czynniki, takie jak ADP, kolagen, epinefryna oraz ßTG. Co istotne, nie odnotowano znaczących zmian w zakresie całkowitej liczby płytek krwi. W przedmiotowych badaniach piracetam wykazywał zdolność do wydłużania czasu krwawienia. 5

Wpływ na czynniki krzepnięcia

Badania przeprowadzone u zdrowych ochotników wykazały, że w porównaniu do wartości wyjściowych przed rozpoczęciem terapii, piracetam podawany w dawkach do 9,6 g powodował obniżenie poziomu fibrynogenu oraz czynników von Willebranda (VIII: C, VIII R: AG, VIII R: VW) w osoczu o 30-40%. Ponadto, w tych samych badaniach odnotowano wydłużenie czasu krwawienia. 6

Parametr Efekt piracetamu Zakres zmian Dawkowanie
Czynność płytek krwi Hamowanie agregacji płytek Proporcjonalne do dawki Do dawki maksymalnej 12 g
Liczba płytek krwi Brak istotnych zmian
Czas krwawienia Wydłużenie Istotne klinicznie Zarówno przy dawkach do 9,6 g jak i 12 g
Poziom fibrynogenu Obniżenie 30-40% Do 9,6 g
Czynniki von Willebranda (VIII: C, VIII R: AG, VIII R: VW) Obniżenie 30-40% Do 9,6 g
  1. 21.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl